บทที่ 177 จงใจได้รับบาดเจ็บ ?

“ฮ่า ๆ......”

ไม่รู้ว่าใครกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ไหว

วาเลนไทน์หน้าแดงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสีหน้าก็ซีดเผือด เธอกัดริมฝีปากด้วยความเขินอาย

แสงใต้พูดด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก : “เธออยากเข้าไปในบริษัททั้งสองแห่งนั้นก็ไม่มีปัญหา หากไม่เริ่มต้นจากทำงานจากระดับพื้นฐาน ก็ต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยใหม่ เกี่ยวกับด้านการบริหารจัดการ แล้วเลือกวิชาเอกสักแขนง เข้าสู่การศึกษาอย่างเป็นระบบ เมื่อมีความสามารถที่มากพอเมื่อไหร่ ค่อยกลับมาขอพี่บริหารบริษัท......”

วาเลนไทน์กำหมัดแน่น ทั้งโกรธและไม่พอใจ

เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เทียนแขที่อยู่ข้าง ๆ ดึงเธอให้นั่งลง : “นั่งลง เชื่อฟังที่พี่ของเธอพูด”

“แม่คะ !”

“หุบปาก !” เทียนแขเตือนลูกสาวของเธอด้วยสายตา

ขอเพียงคนที่ดูแลเรื่องนี้คือลูกชายของเธอ เช่นนั้นโสธรณาลัยกรุ๊ปก็เท่ากับเป็นของพวกเขา

ลูกชายกุมอำนาจไว้ในมือ กับลูกสาวที่ต้องการจะบริหารบริษัทเล็ก ๆ สองแห่ง เรื่องไหนสำคัญกว่าไม่จำเป็นต้องคิดเลย

วาเลนไทน์กัดฟันแน่นและปิดปากของเธอด้วยความคับข้องใจ

อีกสองครอบครัว เมื่อเห็นว่าแม้แต่น้องสาวแท้ ๆ ของตนเอง แสงใต้ยังไม่ไว้หน้า จึงรู้สึกวางใจขึ้นมา และค่อย ๆ ส่งเสียงแสดงความสนับสนุน

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง

ชูรักษ์ตบไหล่ของแสงใต้ : “หลายปีมานี้นายงานยุ่งตลอด เวลาที่ตระกูลของเรานัดรวมตัวกัน นายเองก็ไม่เคยมาเลยสักครั้ง ตอนนี้คุณปู่ไม่อยู่แล้ว เธอก็เท่ากับเป็นเสาหลักของครอบครัวเรา ไม่ง่ายเลยที่วันนี้จะได้มารวมตัวกัน ไปทานข้าวร่วมกันสักมื้อเถอะนะ”

แสงใต้ครุ่นคิด จากนั้นจึงพยักหน้าตอบตกลง และส่งคนไปจัดการ

สถานที่รับประทานอาหารคือโรงแรมระดับเจ็ดดาวแห่งหนึ่ง

แสงใต้ทานไปได้ครึ่งหนึ่งก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ

โทรศัพท์ของเขาถูกทิ้งอยู่บนโต๊ะอย่างไม่ระมัดระวัง

วาเลนไทน์ใจสั่นระรัว เธออาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น รีบหยิบโทรศัพท์มาทันที

โทรศัพท์มีรหัสล็อกหน้าจอ

วาเลนไทน์ครุ่นคิด แล้วลองพิมพ์วันเกิดของวันวิวาห์ลงไป

ทายถูกในครั้งเดียว

ปลดล็อกแล้ว

วาเลนไทน์ข่มความตื่นเต้นเอาไว้ จากนั้นจึงกดเข้าไปดูในวีแชท แวบแรกก็เห็นชื่อของวันวิวาห์ถูกตั้งค่าเอาไว้ด้านบนสุด

ในบทสนทนา เธอเห็นพิกัดที่แสงใต้ส่งให้กับวันวิวาห์ ก่อนที่เธอจะออกเดินทางจากเมืองนราวัณ ถามเธอว่าไปที่นี่เป็นอย่างไร

ด้านล่างวันวิวาห์ตอบกลับเพียงคำว่าดีมาหนึ่งคำ

วาเลนไทน์ตื่นเต้นจนนิ้วสั่นเล็กน้อย เธอรีบส่งต่อพิกัดนี้ไปยังวีแชทของตนเอง

กลัวว่าแสงใต้จะสังเกตเห็น เมื่อส่งเสร็จ เธอจึงลบบันทึกการสนทนาข้อความนี้ ออกจากวีแชทของแสงใต้

......

ประเทศโอ เมือง C

ด้านนอกอากาศแจ่มใส วันวิวาห์พาเทพบุตรนั่งรถเข็น ออกมาสูดอากาศด้านนอก

ฤดูร้อนของ เมือง C ดอกไม้บานสะพรั่งงดงาม จนยากจะหาที่เปรียบ

ดูเหมือนว่าในสายตาของวันวิวาห์ จะมองไม่เห็นทิวทัศน์เหล่านี้ เธอเดินอย่างใจลอยมาตลอดทาง

จู่ ๆ เทพบุตรก็กดเบรกมือที่อยู่ใกล้กับที่พักแขน

รถเข็นหยุดลงในทันที วันวิวาห์ก้มลงมองด้วยความสงสัย : “เป็นอะไรไปคะ ?”

เทพบุตรควบคุมรถเข็นเอาไว้ แล้วเงยหน้าสบตากับเธอ : “ดูเหมือนคุณจะไม่มีความสุขนัก หลายวันมานี้คุณต้องอยู่เป็นเพื่อนผมที่โรงพยาบาลตลอด คงจะเบื่อแล้วสินะ ?”

วันวิวาห์ยิ้มอ่อน ๆ : “ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ ถือว่าสนุกกว่าเยอะเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ตอนที่เรียนหนังสือและอยู่ในห้องแล็บตลอดทั้งวัน”

เทพบุตรถอนหายใจ : “คุณเป็นแบบนี้ ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนไร้ประโยชน์แล้วจริง ๆ”