บทที่ 178 นายตัวร้ายจอมวางแผน

หลังจากวันวิวาห์รายงานทุกอย่างให้โมโม่ฟังจนจบ ก็ไม่ได้เดินกลับมาในทันที

ทั้งสองยืนอยู่ในที่ไกล ๆ มองดูเทพบุตรและกวินทร์ที่กำลังพูดคุยกัน

พวกเขาต่างพูดเสียงเบา ทำลับ ๆ ล่อ ๆ จึงได้ยินไม่ชัดเจน

ทันใดนั้น

จู่ ๆ สีหน้าของเทพบุตรก็เปลี่ยนไป แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ เสียงของเขาสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว : “กวินทร์ คุณจะมากเกินไปแล้วนะ ! ผมยอมเดิมพันด้วยขาทั้งสองข้าง ถึงขั้นว่าอีกครึ่งชีวิตที่เหลือ อาจเป็นชายเต็มชายไม่ได้อีก เพื่อช่วยชีวิตวิวาห์เอาไว้ แล้วทำไมผมต้องมาทนกับคำดูถูกของคุณเช่นนี้ด้วย !”

โมโมะดวงตาเบิกโพลงทันที แล้วหันไปถามวันวิวาห์อย่างไม่อยากเชื่อ : “สิ่งที่เขาพูด......เป็นเรื่องจริงหรือ ?”

วันวิวาห์ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นจึงเม้มริมฝีปากและพยักหน้า

ส่วนทางด้านนั้น กวินทร์กลับพูดด้วยท่าทีลอยหน้าลอยตา : “ไม่แน่ว่าคุณอาจใช้แรงมากไปก็ได้ ตัวเองคงจะควบคุมได้ไม่ดีสินะ ? หรืออาจเพราะว่าคนที่คุณหามาฝีมือยังไม่ดีพอ จึงชนแรงเกินไป”

เทพบุตรโกรธจนหน้าเขียว เขาจ้องมองกวินทร์ตาเขม็ง ปลดเบรก และขับรถเข็นออกไป

วันวิวาห์ไม่ได้ยินว่ากวินทร์พูดอะไร ไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่าต้องเป็นคำพูดที่ไม่ดีต่อเทพบุตรอย่างแน่นอน

เธอเดินเข้าไป จับตรงมือจับของรถเข็นเอาไว้ ตอนที่เดินจากไปเธอหันมามองกวินทร์ : “คุณชายกวินทร์ ทุกคนต่างมีฐานะมีศักดิ์ศรี เวลาพูดต้องรู้จักถนอมน้ำใจไว้บ้างต่อไปจะได้มองหน้าดันติด อีกอย่าง ต่อไปขอร้องคุณว่าอย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก รบกวนนำคำพูดนี้ไปบอกจอมพลด้วย !”

จากนั้นจึงหันมองโมโมะ : “โม ขอบคุณนะที่เธอมาเยี่ยมฉัน ฉันไม่เป็นไร เธอกลับไปเถอะ”

เมื่อเห็นวันวิวาห์เริ่มโมโห โมโมะจึงไม่กล้าเกลี้ยกล่อมอีก

เธอรีบเข้าไปดึงตัวกวินทร์ออกมาด้วยความรู้สึกผิดและจนใจ : “เช่นนั้นพวกเราไม่รบกวนพวกคุณแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อน ค่อยติดต่อกันใหม่วันหลัง รีบไปเร็วเข้า !”

กวินทร์ถูกลากไปสองสามก้าว จากนั้นจึงสะบัดมือของโมโมะออก จากนั้นจึงจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วจากไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ

เมื่อกลับมาถึงห้องผู้ป่วย วันวิวาห์รีบกล่าวขอโทษกับเทพบุตร : “ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะมา คำพูดของกวินทร์ คุณอย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยนะคะ เขา......”

“ผมไม่ได้อ่อนแอเหมือนที่คุณคิดหรอกนะ”

เทพบุตรยิ้มอย่างแข็งแกร่ง : “เมื่อครู่ผมก็แค่โกรธจัดเท่านั้น อันที่จริงแล้วไม่มีอะไร เป็นผม ผมก็คงคิดแบบเดียวกัน”

วันวิวาห์ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น

......

อีกทางด้านหนึ่ง

โมโมะกับกวินทร์ เดินออกมาจากประตูใหญ่ของโรงพยาบาล

ทันทีที่เดินออกไป โมโมะก็เข้าไปขวางเขาเอาไว้ : “ก่อนที่คุณจะมาพูดว่าอย่างไรบ้าง ? คุณบอกว่าคุณมาเยี่ยมเป็นเพื่อนเท่านั้น ! คุณอยากเยี่ยมก็เยี่ยมสิ เมื่อครู่จะหาเรื่องเทพบุตรจนทำให้วิวาห์ต้องลำบาก คุณทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร ?”

ใบหน้าของกวินทร์เย็นชเหมือนน้ำแข็ง : “ผมก็หมายความอย่างนั้นแหละ ! คุณคิดว่าเทพบุตรเป็นใคร ? ท่าทีเมื่อครู่ของเขาก็แค่นายตัวร้ายจอมวางแผนเท่านั้น ! บ้าเอ๊ย !”

เขาด่าทอด้วยความโกรธ : “คนชั่วที่สามารถกำจัดบริษัทในตลาดได้โดยไม่รู้สึกสะทกสะท้าน เธอกับวันวิวาห์มีความสำคัญแค่ไหนกัน ? ไม่พอจะให้เขาแคะฟันเสียด้วยซ้ำ !

โมโมะแสยะยิ้มออกมา : “แล้วคุณกับจอมพลดีแค่ไหนกัน ? หากฉันไม่พาคุณมา พวกคุณก็คิดที่จะใช้ฉันกับครอบครัว เป็นเครื่องมือข่มขู่ ? เท่ากัน ! ทำไมจะต้องพูดให้ตัวเองดูสูงส่งด้วย ! ยังมีอีก !”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา : “เทพบุตรรักวิวาห์ คนเราเมื่อรักใครเข้าก็ต้องสารภาพออกมา แต่เขากลับต้องเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ ก่อนหน้านี้วิวาห์กับจอมพลยังไม่หย่ากัน เขารักวิวาห์ แต่กลับซ่อนความรู้สึกนี้เอาไว้ในใจ ไม่อยากให้วิวาห์ต้องรู้สึกกดดันเลยแม้แต่น้อย ที่โรงงานถูกเผาครั้งนั้น โรงงานที่เราไม่สามารถพูดคุยหาข้อสรุปได้ เขาก็อยู่เบื้องหลัง ค่อย ๆ ช่วยพวกเราจนสำเร็จ หากไม่ใช่เพราะผู้รับผิดชอบของโรงงานผู้นั้นหลุดปากออกมา ชาตินี้พวกเราคงไม่มีวันรู้เรื่องพวกนี้ ! จอมพลหึง วิวาห์ยอมยกเลิกคำสั่งซื้อทั้งหมดจากลูกค้าที่เทพบุตรแนะนำให้ ทุกคำสั่งซื้อต้องจ่ายค่าชดเชยด้วยจำนวนเงินมหาศาล เขาไม่เพียงแต่ไม่ต้องการค่าชดเชย มิหนำซ้ำยังเสนอตัวช่วยแบ่งเบาภาระให้วิวาห์ด้วย ผู้ชายคนนี้ ไม่ว่ากับคนอื่นจะใช้วิธีที่ชั่วร้ายแค่ไหน แต่สำหรับวิวาห์แล้ว เขาควักหัวใจที่เต็มเปี่ยมด้วยความจริงใจออกมาให้จริง ๆ ! “

กวินทร์โกรธจนหายใจไม่สะดวก

ตอนนั้นคำสั่งซื้อเหล่านั้น พวกพ้องของเขาเองก็สั่งด้วยเช่นกัน

ถึงขั้นว่าเอาตราประทับไว้วางไว้ให้ต่อหน้าวันวิวาห์ ให้เธอใช้ได้ทุกเมื่อ

แต่เธอเองที่เป็นคนปฏิเสธ !

พูดว่าอยากยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง !