บทที่ 179 ยมราชมาแล้ว

จ้องมองเธออีกพักใหญ่ เทพบุตรจึงกลับขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง โดยมีเมก้าคอยช่วยเหลือ

เมก้าออกจากห้องไป

ในที่สุด ไฟอ่านหนังสือในห้องก็ดับลง

วันวิวาห์ลืมตาขึ้นในความมืด ค่อย ๆ หันหน้าไปทางเตียงผู้ป่วย มองดูเงามืดที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยภายใต้ความมืด

มีของเหลวไหลออกจากหางตา แล้วหยดลงบนผ้าใหม่

นี่คงเป็นโชคชะตา

คนที่รักก็มักจะทำร้ายซึ่งกันและกัน แต่คนที่ไม่รักกลับเอาแต่ทุ่มเทอยู่ตลอด

เทพบุตร ขอโทษ และต้องขอบคุณคุณ

......

วันรุ่งขึ้น

วันวิวาห์ดูแลเทพบุตรเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมก้าเดินเข้ามา

“เจ้านายครับ เตรียมเรียบร้อยแล้วครับ”

วันวิวาห์แสร้งทำเป็นไม่รู้ : “เตรียมอะไรหรือคะ ? วันนี้มีการเดินทางไปไหนหรือเปล่า ?”

“อืม บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย จำเป็นต้องให้ผมเดินทางไปสั่งงานกับพวกเขาให้ชัดเจนด้วยตัวเอง”

“แต่ตอนนี้ออกไปแบบนี้จะติดเชื้อได้ง่ายนะคะ”

“ผมถามหมอแล้ว ขอแค่อย่านานนักก็ไม่มีปัญหา”

เทพบุตรยิ้มแล้วหยิบ IPAD มาหนึ่งเครื่อง : “คุณหมอคงจะเบื่อมากแล้ว ช่วงนี้ฮอลลีวูดมีหนังใหม่หลายเรื่อง ไม่สู้คุณอาศัยเวลาว่างช่วงนี้ ช่วยดาวน์โหลดให้ผมหน่อย รอจนผมกลับมาแล้วเรามาดูด้วยกันดีไหม ?”

วันวิวาห์จ้องมองเขาอยู่สักพัก แล้วรับ IPAD มา : “ได้ค่ะ”

เมก้าเดินเข้าไป แล้วเข็นรถเข็นออกจากห้องผู้ป่วยไป

หน้าประตูแผนกผู้ป่วยใน

มีรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม ที่ผ่านการดัดแปลงจอดอยู่ที่นั่น

เมื่อประตูรถเปิดออก ก็มีแผ่นลาดเอียงยื่นออกมาจากรถ เพื่อเชื่อมต่อกับพื้น

เมก้าเข็นเทพบุตรไป เพื่อเตรียมจะขึ้นรถ

“เทพบุตร” เสียงของวันวิวาห์ดังเบา ๆ ออกมาจากภายในแผนกผู้ป่วยในที่ตนเองพักอยู่

ทุกคนต่างตกตะลึง และหันไปมอง

แววตาของวันวิวาห์หดหู่เล็กน้อย : “คุณจะกลับมาอีกไหม ?”

เทพบุตรผงะไป แล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน : “ผมแค่ไปจัดการธุระนิดหน่อย ยังต้องรักษาขาอีกนะ จะต้องกลับมาแน่นอน”

วันวิวาห์ค่อย ๆ ยิ้มออก

เธอเดินตรงมาอย่างรวดเร็ว มือวางลงบนมือจับของรถเข็น : “ถ้าอย่างนั้นให้ฉันไปกับคุณนะ ฉันมาคิด ๆ ดูแล้ว ถึงแม้เมก้าจะละเอียดรอบคอบ แต่อย่างไรเสียก็เป็นผู้ชาย ถึงเวลาหากต้องการความช่วยเหลือ หากมีฉันอยู่ก็จะรับมือได้ง่าย”

ขณะที่พูด เธอก็เตรียมจะเข็นรถเข็นขึ้นรถ

เทพบุตรเอี้ยวตัวกลับไป แล้วกุมมือของวันวิวาห์เอาไว้ : “ผมไม่ได้พาเมก้าไปคนเดียวสักหน่อย บนรถคันนี้มีทั้งคนขับรถ บอดี้การ์ด มีคนอยู่ตั้งเยอะ”

เป็นครั้งแรกที่วันวิวาห์ไม่ดึงมือของเธอออกมาด้วยความรังเกียจ : “ใช่แล้ว คนเยอะขนาดนี้ วันที่คุณได้รับบาดเจ็บ ในที่เกิดเหตุยังไม่รวมตัวกันครบแบบนี้”

เธอเบะปาก : “ถ้าหากฉันไม่ตามออกมา เมื่อเครื่องของคุณลงจอดแล้ว คุณก็คงไม่คิดจะบอกฉันใช่ไหม ?”

ทั้งในและนอกรถเงียบสนิท

เทพบุตรเบือนหน้าหนีด้วยความอึดอัด

วันวิวาห์ถามเบา ๆ : “คุณเคยคิดบ้างไหมว่า หากคุณไปเช่นนี้ จะทำให้ฉันรู้สึกอย่างไร ? เทพบุตร คุณเห็นฉันเป็นใคร ?”

“ขอโทษด้วย” เทพบุตรขอโทษอย่างรู้สึกผิด

เขาจ้องมองเธอ จากนั้นจึงถอนหายใจแล้วพูดว่า : “ทำไมคุณถึงไม่เข้าใจนะ วันวิวาห์ ผมรักคุณ เป็นความรักที่เป็นห่วงเป็นใยอย่างยิ่ง ผมไม่อยากให้คุณต้องลำบาก ถ้าหากขาของผมหายดีแล้ว ร่างกายกลับมาเป็นปกติแล้ว ผมคงยินดีและมีความสุขมากที่มีคุณอยู่เคียงข้าง แต่ตอนนี้ผมไม่คู่ควรกับคุณ”

วันวิวาห์กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขาออกแรงมือข้างที่แตะอยู่บนหลังมือของวันวิวาห์ แล้วพูดตัดบท : “ผมไม่ได้อยากจะหนีคุณ ผมแค่เปลี่ยนสถานที่รักษา ไม่ใช่ว่าไปแล้วจะไม่กลับมาอีก ไม่พบคุณอีก วิวาห์ รอผม รอผมนะ เมื่อสามารถปกป้องคุณได้เมื่อไหร่ คู่สมรสกับคุณเมื่อไหร่ ผมจะกลับมาหาคุณแน่นอน ถึงตอนนั้น ถ้าหากคุณยังไม่มีใครเคียงข้าง ผมจะไม่มีทางถอยเด็ดขาด จะต้องไขว่คว้าความสุขของตัวเองอย่างกล้าหาญแน่นอน หากถึงตอนนั้นคุณเจอคนที่ควรค่าที่จะฝากชีวิตทั้งชีวิตเอาไว้ได้ ผมก็จะเป็นเหมือนเมื่อก่อน คอยปกป้องคุณอย่างเงียบ ๆ ยืนอยู่ในที่ที่สามารถมองเห็นคุณ แล้วแอบอวยพรให้กับคุณ......”

แผนกผู้ป่วยในมีคนเดินเข้าออกมากมาย

ประกอบกับมีรถหรูและหนุ่มหล่อสาวสวย ไม่ช้าก็ดึงดูดสายตาของคนจำนวนมาก

คนที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง ต้องรู้สึกซาบซึ้งกับความรักที่ลึกซึ้งของเทพบุตร

มีบางคนถึงขั้นเริ่มตะโกน

“อยู่ด้วยกัน”