บทที่ 180 ผู้หญิงที่เคยเป็นของเล่นของเขา

แววตาที่ไร้เดียงสาของเด็กน้อยเป็นเหมือนกระจกเงา ที่ยากจะหลบซ่อน

วันวิวาห์รู้สึกจุกที่ลำคอ ในใจเหมือนมีเข็มมาทิ่มแทง

ไม่ได้พบกับเด็กน้อยนานแล้ว ฝันถึงก็หลายครั้ง......คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อพบกันอีกครั้ง จะเป็นฉากแบบนี้

หนูกะทิเงยหน้าขึ้น จ้องมองวันวิวาห์อย่างดื้อรั้นเพื่อรอคำตอบจากเธอ

ผู้ใหญ่หนึ่งคนเด็กหนึ่งคน ผู้หญิงทั้งสองนิ่งเงียบและมองหน้ากับด้วยดวงตาที่คล้ายคลึงกันมาก

วันวิวาห์เดินเข้าไปหา และนั่งยอง ๆ ลงด้านหน้าหนูกะทิ แล้วค่อย ๆ ลูบเจ้าหญิงตัวน้อยที่บอบบางของเธอ : “กะทิ ฉันรู้ว่าหนูเป็นเด็กที่ฉลาด แต่โลกของผู้ใหญ่นั้นซับซ้อน มีเรื่องมากมายที่จะตอบด้วยคำตอบที่ชัดเจนอย่างเช่น ใช่หรือไม่ใช่ ถูกหรือไม่ถูกไม่ได้”

“ดังนั้น คุณไม่อยากจะอยู่กับพวกเราแล้ว แต่ก็หาเหตุผลเพื่อให้หนูเชื่อ ว่านั่นไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณมีเหตุผลที่ไม่มีทางเลือก ? “

เด็กน้อยเอียงคอแล้วถามอย่างจริงจัง

วันวิวาห์พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

อยากจะพูดว่าใช่ แต่เมื่อจ้องมองดวงตากลมโตเป็นประกาย ที่รอคอยด้วยความหวังของเด็กน้อย ก็พูดไม่ออก

อยากพูดว่าไม่ ก็ไม่อาจฝืนใจได้ เพราะไม่อาจแบกรับกับความผิดหวังที่จะเกิดจากการรอคอยของเด็กน้อย

เธอเปลี่ยนไปพูดด้วยวิธีที่ละมุนละม่อม : “กะทิ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉันก็จะไม่เปลี่ยน ในใจของเธอเห็นฉันเป็นแม่ ฉันก็จะเป็นแม่ของเธอตลอดไป ในใจของเธอเห็นฉันเป็นเพื่อน พวกเราก็จะเป็นเพื่อนรักที่มีเรื่องให้พูดคุยกันไม่หยุด เป็นพี่สาวน้องสาว ใช่ว่าความรักและความสัมพันธ์ที่ดี จะต้องอยู่ร่วมกันตลอดไป……”

“ผู้ใหญ่เป็นพวกหลอกลวงทั้งนั้น !”

เด็กน้อยดวงตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อล้นอยู่ในตา แต่กลับไม่ยอมปล่อยให้ไหลออกมา : “เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าคุณไม่ต้องการจอมพลแล้ว คุณรู้ไหม คนโง่คนนี้เพื่อคุณแล้ว ช่วงนี้เขาไม่กินไม่ดื่ม ทำตัวเองให้เป็นเครื่องจักรในการทำงาน วันที่เขารู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ เขาก็ร่าเริงขึ้นมาทันที และจัดการตัวเองจนสะอาดสะอ้านหล่อเหลาอีกครั้ง รีบ......”

“หนูกะทิ เงียบเดี๋ยวนี้ !”

จอมพลตะโกนเบา ๆ

เขากัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลากลายเป็นสีเขียวคล้ำ ความเย็นชาแผ่ซ่นออกมาจากทั่วตัวของเขา

เด็กน้อยเอามือปิดปากด้วยความน้อยใจ และไม่พูดอะไรอีก

เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าสียใจ แต่กลับควบคุมไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา

เด็กขนาดนี้ ดื้อรั้นขนาดนี้ การควบคุมอารมณ์ของตนเองเช่นนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่โดยรอบนิ่งเงียบ ไม่สบายใจ และหดหู่

จู่ ๆ ความโศกเศร้าในใจของวันวิวาห์ก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ

เธอแสยะยิ้มแล้วยืนขึ้น : “จอมพล อย่าขี้ขลาดนักสิ ผลักเด็กออกมาให้แสดงบทอารมณ์ แล้วยังทำท่าทีหยิ่งผยองอีก ฉันควรขอบคุณคุณไหม ? คนอย่างคุณที่คอยแต่จะกีดกันชีวิตของคนอื่น ทำลายอิสระของคนอื่น ถึงขั้นกุมอำนาจในการตัดสินใจทุกอย่าง แล้วยังมีหน้ามาดุเธอตะคอกเธอแบบนี้หรือ ?”

ความโกรธที่แผ่ซ่านออกจากตัวของจอมพลหายไปในพริบตา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแววตาของเธอ ที่จู่ ๆ ก็ไร้ความรู้สึก

ดวงตาของเธอแดงก่ำ โทษตัวเอง ผิดหวัง เจ็บปวด......อารมณ์ต่าง ๆ หมุนเวียนอยู่ในแววตาของเธอ

อกของเขายกขึ้นแสดงให้เห็นว่ากำลังร้อนใจ : “เรื่องลูก แม่ของฉันเป็นคนผิด แต่วันวิวาห์ คนจะใช้ชีวิตอยู่กับอดีตไม่ได้ เธอ......”

“คุณยอมรับว่าแม่คุณเป็นคนทำก็ดีแล้ว ! ”

วันวิวาห์พูดตัดบทเขาอย่างเย็นชา : “จริงอยู่ที่คนจะใช้ชีวิตอยู่กับอดีตไม่ได้ ตังนั้นฉันจึงต้องตัดสินใจกับคุณให้เด็ดขาด จอมพล อย่าปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีกเลยนะ แต่อย่าขอให้ฉันยกโทษให้ใครและเข้าใจใครอีกเลย ! ฉันไม่มีสิทธิ์นั้น และไม่มีหน้าที่นั้นด้วย ! นั่นคือชีวิตของคน ชีวิตที่ฉันอุ้มท้องหนึ่งชีวิต ! อย่าว่แต่แม่ของคุณเลย ต่อให้เป็นคุณ ก็ไม่มีสิทธิ์พรากเขาไปจากชีวิตของฉัน คุณรู้ไหม ? ตอนนี้ ฉันไม่อยากพบหน้าคุณแม้เสี้ยววินาที ! เพราะเมื่อเห็นคุณ ฉันก็จะนึกถึงค่ำคืนที่น่าอัปยศอดสูนั้น ฉันมองดูชีวิตของลูกตัวเอง ผสมปนเปกับเลือดและความเจ็บปวด เป็นความเจ็บปวดและความแค้นที่ค่อย ๆ หายไปต่อหน้าต่อตา เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือกด้วยซ้ำ ก็ถูกคนมาพรากชีวิตไปอย่างเลือดเย็นเช่นนี้ ความรู้สึกที่หมดสิ้นหนทางและสิ้นหวังเช่นนั้น ชาตินี้คุณไม่มีวันเข้าใจ ฉันเองก็ไม่มีวันลืมได้เช่นกัน !”

เมื่อพูดจบ เธอก็เริ่มเสียสติ

เสียงที่แหลมของเธอ เหมือนมีดที่กรีดเข้าไปในหูของทุกคน ตัวของเธอสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ด้วยความกลัว ความสยดสยอง และความเกลียดชัง

ดวงตาของเธอเบิกโพลง น้ำตาค่อย ๆ ไหลรินลงมาอย่างเงียบ ๆ

เห็นชัด ๆ ว่าไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับทำให้คนรู้สึกเศร้า

โมโมะรู้สึกเสียใจจนแทบอยากจะฆ่าตัวเองเสียให้ตาย

ต้องโทษเธอที่จุ้นจ้าน

เธอมีสิทธิ์อะไรตัดสินใจแทนวิวาห์ คิดว่าเธอยังรักจอมพล จึงเกิดความคิดที่จะช่วยให้พวดเขาคืนดีกัน

เธอรู้สึกสงสารจนทำอะไรมถูก รีบฝ่าฝูงชนออกไป แล้วกอดวันวิวาห์เอาไว้ : “วิวาห์ ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ เป็นความผิดของฉันทั้งหมด ฉันไม่ควรพาพวกเขามา ฉันจุ้นจ้านเอง ขอโทษนะ เธออย่าเป็นแบบนี้สิ นเห็นแล้วไม่สบายใจ......”

วันวิวาห์ค่อย ๆ สงบลงด้วยการปลอบใจจากโมโมะ