บทที่ 181 ไม่ใช่ความรักเป็นเพียงความประทับใจ

ตอนนี้กวินทร์ไม่สนใจสิ่งอื่นใด

เขารีบโน้มตัวลง ใช้มือข้างหนึ่งอุ้มกะทิขึ้นมา ส่วนอีกข้างหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเล็กของเธอ แล้วสาวเท้ายาวๆ เดินตามจอมพลไปทันที

กะทิชำเลืองมองผ่านไหล่กวินทร์ไปทางวันวิวาห์ด้วยแววตาโศกเศร้า สลัดความเจ็บปวดออกจากศีรษะเล็กๆ แล้วชักสายตากลับมา

ฉากสารภาพสุดแสนโรแมนติกกลับกลายเป็นแบบนี้

ผู้คนที่กำลังเฝ้าดูรู้สึกเสียบรรยากาศ จึงค่อยๆ เลิกให้ความสนใจ และสุดท้ายหลงเหลือเพียงสองสามคน

วันวิวาห์ราวกับถูกแช่แข็ง คำพูดประโยคนั้นวนเวียนอยู่ในหัวเนิ่นนาน “แค่ผู้หญิงที่ฉันเคยเล่นด้วยคนหนึ่ง”

แววตาของเธอลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ ใบหน้าว่างเปล่าเต็มไปด้วยความผิดหวัง

โมโมะกุมมือเธอไว้อย่างเป็นกังวลใจ “วิวาห์ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

มือของวันวิวาห์เย็นเฉียบ ความเยือกเย็นในอากาศที่ร้อนอบอ้าวเช่นนี้ ทำให้คนเราดูน่ากลัวจริงๆ

“ไม่เป็นไร” เธอตอบเสียงเรียบ ด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย

จากนั้นหันไปมองเทพบุตรด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำขอโทษ “ขอโทษที่ฉันดึงคุณเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย”

“คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษ เรื่องไหนที่เกี่ยวข้องกับคุณ ผมเต็มใจ”

เทพบุตรพูดอย่างหดหู่ใจ “นอกจากได้แต่ดูคุณเป็นทุกข์ใจ ผมก็ทำอะไรไม่ได้เลย คนที่ต้องขอโทษควรเป็นผม…”

วันวิวาห์เม้มริมฝีปาก แล้วยิ้มออกมาอย่างสดใส “ไม่มีใครมีหน้าที่ต้องทำอะไรเพื่อคนอื่น เทพบุตร คำพูดเมื่อครู่ฉันพูดมันออกมาจากใจจริง แม้ว่าตอนนี้ฉันจะรักคุณไม่ได้ แต่เมื่อได้อยู่กับคุณ ฉันรู้สึกสบายใจมาก ถ้าคุณไม่รังเกียจ รอให้ฉันหย่า แล้วฉันจะแต่งงานกับคุณ”

โมโมะหันขวับไปหาวันวิวาห์ทันที อยากพูดเกลี้ยกล่อมเธอ แต่กลับว่างเปล่า ไม่รู้ว่าควรพูดโน้มน้าวใจเธออย่างไรดี

วันวิวาห์พูดขึ้นอีกว่า “แม้จอมพลจะไม่เห็นด้วย ฉันก็ฟ้องหย่าได้ แต่อาจต้องใช้เวลาสักหน่อย…”

เธอพูดยังไม่ทันจบ เทพบุตรก็เอ่ยขึ้นมา “นานแค่ไหนผมก็จะรอคุณ คุณไม่จำเป็นต้องตอบรับ เพียงแค่ยอมรับความหวังดี และความรักที่ผมมีต่อคุณก็เพียงพอแล้ว”

โมโมะทอดถอนหายใจ

คราวนี้จอมพลฝ่ายแพ้โดยสมบูรณ์แล้ว

ความฉลาดทางอารมณ์ที่แสนเย็นชาของจอมพล จะสู้ความอบอุ่นลึกซึ้งของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างไร…

โมโมะถาม “แน่ใจแล้วนะ?”

วันวิวาห์พยักหน้า

โมโมะพ่นลมหายใจออกมาอย่างขุ่นเคือง “เอาล่ะ ตราบใดที่เธอตัดใจแล้วจริงๆ ส่งเรื่องยุ่งยากพวกนี้ส่งมาให้ฉัน ฉันจะจัดการแทนเธอเอง”

“ขอบคุณนะ”

โมโมะคล้องคอเธอแล้วพูดว่า “เราคนกันเอง”

……

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อแสงใต้มาถึงที่โรงพยาบาล ขณะเดินออกมาจากลานจอดรถ พลันบังเอิญเจอจอมพลและพวกตรงทางเดินแคบๆ ที่กำลังเดินไปยังลานจอดรถเข้าพอดี

เขาหยุดเดิน

แสงใต้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

เมื่อกลายเป็นเรื่องวุ่นวายใหญ่โตเช่นนี้ กวินทร์จึงทำได้เพียงปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม “มาลาครั้งสุดท้าย”

ตอนที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน จอมพลอุ้มลูกสาวเดินผ่านแสงใต้ไปด้วยใบหน้าเย็นชา ตรงไปยังลานจอดรถ

กวินทร์รีบวิ่งตามเขาไป “เฮ้ พี่พล รอผมด้วย…”

แสงใต้หันมองตามคนทั้งสาม แล้วรีบเข้าไปด้านในโรงพยาบาลทันที

วันวิวาห์กำลังเข็นเทพบุตรกลับเข้าไปในห้องผู้ป่วย

แสงใต้มองเห็นมาแต่ไกล เมื่อเห็นน้องสาวหายเข้าไปในประตูห้องผู้ป่วย จึงรีบสาวเท้าตรงไปเบื้องหน้า โมโมะที่เตรียมตัวกำลังจะเดินตามเข้าไปในห้อง พลันถูกใครบางคนกระชากออกมาทันใด

โมโมะสะดุ้งโหยง ครั้นกำลังจะตะโกนเรียกคนมาช่วย

แสงใต้รีบเอามือปิดปากเธอไว้ทันที ชายหนุ่มกดเสียงต่ำลง “ฉันเอง แสงใต้”

โมโมะที่ถูกปิดปาก ตามเขาไปยังมุมมุมหนึ่งอย่างว่าง่าย

แสงใต้ขมวดคิ้วถาม “ทำไมวิวาห์ถึงมาอยู่ที่โรงพยาบาล”

โมโมะรีบเล่าว่าวันวิวาห์เกือบจะถูกชน เทพบุตรจึงกลายเป็นวีรบุรุษปกป้องหญิงงาม

แสงใต้พูดไม่ออก “ฉันล้มเหลวในฐานะพี่ชายจริงๆ แม้เรื่องนี้เธอยังไม่บอกฉัน อยู่ตัวคนเดียวในต่างแคว้นแดนไกล ต้องอดทนแบกรับทุกอย่างไว้เงียบๆ …”