บทที่ 182 เกิดเรื่องกับตระกูลจรัสพิบูรณ์

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อก้าวขึ้นมาบนรถ

กวินทร์พูดกับจอมพลว่า “ผมจัดเตรียมโรงแรมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว จะไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อนสักหน่อยไหม”

“ไม่ต้อง” จอมพลปฏิเสธอย่างเฉยชา “ไปที่สนามบิน”

กวินทร์เตรียมจะพูดโน้มน้าวต่อไป ทันใดพลันสบเข้ากับสายตาเย็นชาของจอมพล

เขาตัวสั่นเทา แล้วปิดปากตัวเองเสียสนิท

จอมพลลู่ตามองลูกสาวอย่างหมดอาลัยตายอยาก ฝ่ามือใหญ่ลูบศีรษะเธอเบาๆ

หนูน้อยสะบัดมือพ่อออกอย่างหมดความอดทน แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “อย่าแตะเดี๋ยวผมหนูเสียทรง หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพียงแค่ยังไม่ต้องปรับตัวอีกสักพัก”

ขณะพูด หนูน้อยพลางจ้องมาที่เขา ก่อนจะยักไหล่เล็กๆ อย่างดูถูก “พวกคุณก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้วทุกคน เลือกเองก็อย่าเสียใจเองสิคะ หนูไม่เป็นไร เพราะถึงยังไงก็ตามตั้งแต่เล็กจนโต หนูก็เติบโตมาโดยไม่มีแม่”

สีหน้าของกวินทร์ดูซับซ้อนขึ้นมา

เวทมนตร์ของวันวิวาห์ ช่างเหลือร้ายจริงๆ

ไม่อยู่กับกะทิเพียงไม่กี่วัน กลับพาเจ้าปีศาจตัวน้อยตนนี้เป็นไปด้วย เหมือนกันราวกับแกะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน

สีหน้าแบบนี้ ท่าทางแบบนี้… บอกว่าไม่ใช่แม่ลูกผู้ให้กำเนิดคงไม่มีใครเชื่อ

ผู้ให้กำเนิด…

กวินทร์จิตใจล่องลอย

อะไรบางอย่างแวบเข้าในหัว เขาไม่มีเวลาคิดพิจารณาให้ทัน และมันก็หายไปแล้ว

เป็นเวลาเดียวกันที่โทรศัพท์มือถือของจอมพลดังขึ้นมา เป็นสายจากวีระ “มีอะไร…”

สีหน้าเขาพลันเปลี่ยน แล้วรีบเอ่ยขึ้นว่า “ได้ ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้”

หลังจากวางสาย จอมพลสั่งคนขับรถทันที “เร่งความเร็วไปที่สนามบินเดี๋ยวนี้”

กวินทร์รีบถาม “เกิดอะไรขึ้น”

จอมพลไม่ตอบอะไรมาก “ไม่มีอะไร เป็นเรื่องในครอบครัว นายดูแลแค่เรื่องที่เมืองนราวัณก็พอ”

เมื่อรู้ว่าจอมพลกำลังไป โมโมะจึงรีบไปสนามบินทันที

แม้ว่าสีหน้าท่าทางของกะทิจะดูไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น แต่ในจิตใจก็ได้รับผลกระทบกระเทือนอยู่ไม่น้อย

โมโมะหยิบขนมที่แวะซื้อระหว่างออกมาเกลี้ยกล่อม “โอ๊ะโอ๊ะ อย่าทำแบบนั้นสิจ๊ะ แม้ว่าวิวาห์จะไม่ใช่แม่ของหนูในอนาคต แต่ก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ ยังไงฉันก็ยังเป็นคุณน้าโมโมะของหนูได้ ไม่ใช่สิ พี่โมโมะ”

กะทิกลอกตามอง “ไม่ต้องมาเอาเปรียบหนูเลย”

โมโมะกล้ำกลืน “เฮ้ ยัยหนู ฉันแก่กว่าหนูแค่ไปกี่รอบเอง เป็นพี่สาวแล้วมันยังไง ตอนที่ฉันเป็นคุณน้าของหนูฉันก็เสียเปรียบเหมือนกันน่ะสิ”

กะทิพูดอย่างสบประมาท “เรื่องดีๆ ทำไม่เคยสำเร็จ ส่วนไอคิวเรื่องแย่ๆ กลับแม่นยำ ให้คุณเป็นพี่สาวหนู หนูคงมีแต่เรื่องยุ่งยาก”

โมโมะ “...”

กะทิเป็นเด็กที่คิดอย่างไรก็แสดงออกมาอย่างนั้น ตัวยังเล็กแค่นี้แต่หัวใจกลับซื่อตรงราวกับกระจก

ทำให้เธอผู้ร้ายคนนี้จะต้านทานได้อย่างไร

ทางสนามบินประกาศแจ้งรายละเอียดเที่ยวบิน

กะทิกระโดดลงจากเก้าอี้นั่งพักพร้อมกับหิ้วกระเป๋าสัมภาระใบน้อยของตัวเอง ใบหน้าเล็กเงยหน้าขึ้นมา น้ำเสียงอ่อนโยนทว่ามั่นคงเอ่ยกำชับกับโมโมะ “วันวิวาห์ก็ไม่ได้ฉลาดไปกว่าคุณนักหรอก แม้ว่าจะดูฉลาด แต่ก็โง่เขลา และยังขี้ใจอ่อน คุณเป็นเพื่อนที่ดีของเธอ ต้องคอยดูแลเธอ อย่าให้เธอถูกคนอื่นขายแล้วยังช่วยเขานับเงิน”

“ได้สิๆ!”

โมโมะถอนหายใจ

ยีนทางพันธุกรรมนี้ ช่างแรงจริงๆ

ยัยหนูไร้เดียงสาขายังยาวไม่เท่าเธอด้วยซ้ำ แต่คำพูดที่กล่าวออกมากลับมีพลังอำนาจทำลายล้างอย่างรุนแรง

เหมือนกับจอมพลไม่มีผิดเพี้ยน!

เธอโน้มตัวลงยื่นฝ่ามือให้กะทิ “พูดตามตรง ฉันก็คิดว่าเธอโง่เหมือนกัน แต่หนูน้อยที่หนูสบประมาทไอคิวของฉัน ฉันไม่เห็นด้วยนะ”

กะทิมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นเกี่ยวก้อยนิ้วเธอ “เรามาถ่ายรูปกันสักสองสามรูปกันเถอะ เวลาว่างๆ ก็อย่าลืมส่งความงดงามของหนูมาที่โมเม้นวีแชตให้หนูด้วยนะ หนูไม่เก็บค่าลิขสิทธิ์” จะพึ่งใบบุญของพลก็คงไม่ได้

ไม่แน่ว่าตอนนี้วันวิวาห์คงบล็อกเขาไปแล้ว