บทที่ 183 ทั้งน่าสงสารทั้งรังเกียจ

โมโมะทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แสร้งพูดอย่างสบายๆ “เรื่องวันนี้ ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเขามาที่นี่ แต่เธอวางใจได้ ฉันช่วยเธอไล่เขาไปแล้ว”

แววตาของวันวิวาห์หมองลงไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ไม่เป็นไร สิ่งที่ฉันควรพูดฉันก็พูดชัดเจนไปแล้ว”

“ต้องอย่างนี้สิ ปล่อยวางบ้าง อย่าหาเรื่องให้ตัวเองลำบาก เอ่อ… ฉันไม่ค่อยคุ้นเคยกับที่นี่ เมื่อไปถึงออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ”

โมโมะพูดพลางกอดแขนวันวิวาห์เอาไว้ แล้วเอี้ยวศีรษะมองผ่านเธอไปที่เตียงผู้ป่วย “คุณเทพบุตรไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉันพาเธอมาส่งได้ทันเวลาแน่นอนค่ะ ไม่กระทบต่อเวลาจู๋จี๋ของพวกคุณทั้งสองแน่ๆ และอีกอย่างฉันไม่อยากเป็นก้างขวางคอเวลาพวกคุณอยู่ด้วยกันสองต่อสอง”

ใบหน้าของวันวิวาห์ขวยเขินจนทำอะไรไม่ถูก

ดูเหมือนว่าเทพบุตรกลับยิ่งชอบอกพอใจ พูดขึ้นอย่างไร้ความกังวล “คุณเป็นเพื่อนของวิวาห์ ก็เหมือนเป็นเพื่อนของผม คุณได้อยู่ต่อ เธออยู่ที่นี่คนที่พูดคุยด้วยก็มีแต่คนไม่รู้จัก ผมให้การต้อนรับคงยังไม่สายเกินไป จะเป็นกังวลได้ยังไงล่ะครับ”

โมโมะยักคิ้วหลิ่วตาพลางหัวเราะคิกคัก “ก็คุณถ่อมตัวขนาดนี้ รับรองว่าฉันต้องขยิบตาให้แน่ๆ”

วันวิวาห์หน้าขึ้นสีระเรื่อ พลางแอบหยิกเธออย่างเงียบๆ

โมโมะกำลังจะแหกปากร้องเพราะความเจ็บปวด ท้ายที่สุดก็ต้องหุบลง

……

ค่ำคืน

บ้านของเทพบุตรอยู่ภายในเขตพื้นที่ของคฤหาสน์มหาดไนย

เมื่อคนกลุ่มหนึ่งก้าวลงจากรถ

คนรับใช้และบอดี้การ์ดต่างปรี่เข้าไปคุ้มกันกลุ่มคนเหล่านั้นเข้าบ้านทันที “คุณวันวิวาห์ ห้องของคุณอยู่บนชั้นสองนะคะ คุณชายให้พวกเราเตรียมไว้ให้นานแล้วค่ะ ฉันจะพาคุณไปดู หากไม่ชอบยังไง เราจะได้จัดตกแต่งให้ใหม่ค่ะ”

ได้ยินเช่นนั้นวันวิวาห์หันขวับไปมองเทพบุตรทันที “คุณ…”

เทพบุตรยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างเขินอาย พยักหน้ายอมรับ “วันนั้นที่ผมรู้สึกตัวขึ้นมาก็สั่งให้คนเริ่มเตรียมไว้ทันที เดิมทีเพียงแค่คิดเอาไว้ จินตนาการว่าถ้าคุณยินดีที่จะมาอาศัยอยู่ที่นี่ แม้ว่าจะแค่มาพักผ่อนสักระยะ ต่อจากนั้นหากคุณคิดว่าจะไม่อยู่ที่นี่ต่อ ก็ทิ้งห้องนั้นไว้ให้ผมได้ดูต่างหน้าก็ยังดี…”

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ พูดอย่างถ่อมตัว “แม้ว่ามีโอกาสแค่หนึ่งในหมื่น ผมก็จะเตรียมมันไว้ให้พร้อมเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมเคยคาดเดาความรู้สึกที่คุณมีต่อผม การตัดสินใจใดๆ ที่ผมทำได้ เป็นเพียงแค่จินตนาการเท่านั้น ผมเคยคิดว่าตัวเองควรจะรับมืออย่างไรดี ถึงขนาดคิดแผนสองไว้แล้วด้วย…”

วันวิวาห์พูดอะไรไม่ออก

ประหนึ่งว่าเธอมองเห็นเงาตัวเองเมื่ออยู่ตรงหน้าจอมพลในครั้งอดีตบนตัวของเทพบุตร

คำพูดกระทำที่เอาอกเอาใจอย่างระมัดระวัง แต่ยังไม่มากเกินไป…

ความเย็นชาและการรักษาระยะห่างของเธอจางหายไปอย่างมาก ถามขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น “ถ้าฉันไม่มา แล้วคุณวางแผนว่าจะทำยังไง”

เทพบุตรยิ้มเบาๆ “ก็คงต้องจ้างพยาบาลระดับสูงมาดูแล พยาบาลทั่วไปคงไม่มีปัญญาดูแลผม ไม่ใช่คุณ ผมคงไม่มีความอดทนที่จะให้ความร่วมมือ ตอนกลางคืนก็ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ เมื่อถึงเวลานั้นอาจต้องหาบอดี้การ์ดเพิ่มสักสองสามคนเพื่อเวียนเวรกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง…”

เมื่อเขาพูดแผนที่สองของตัวเองออกมา

วันวิวาห์ก็ไม่รู้ว่าควรต้องพูดอะไรต่อ