ตอนที่ 19
บทที่ 19 คุณปู่ฟื้นแล้ว
October 22, 2026
วันวิวาห์ดูหน่วยความจำคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่า ข้อมูลทั้งหมดด้านในเธอลบไปตั้งนานแล้ว
เธอปัดเมาท์ออก：“หนอนต้องอยู่ใกล้ฉันแน่ กล้องพัง งั้นก็เริ่มกับคนรอบตัวไปทีละคน！”
เธอยืนขึ้นมา เตรียมจะเรียกเลขาเข้ามาถาม โทรศัพท์ที่วางตรงโต๊ะทำงานก็ดัง
วันวิวาห์กดรับ
“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะใช่วันวิวาห์ไหม？”
“ค่ะฉันเอง”
“ท่านปรมะฟื้นแล้ว ตอนนี้……”
“ตุบ！”
โทรศัพท์ในมือวันวิวาห์ไหลลงไป ตกไปที่โต๊ะ
เธอตาแดงก่ำ มองไปที่โมโมะแล้วพูดอย่างตื่นเต้น：“โม ปู่ฉันฟื้นแล้ว”
“จริงเหรอ？ดีจัง！”
โมโมะก็ดีใจสุดๆ กระโดดขึ้นมา：“เร็วๆๆ ฉันไปส่งเธอที่โรงพยาบาล”
ทั้งสองรีบวิ่งออกไปข้างนอก……
โรงพยาบาล
วันวิวาห์ลงจากรถ：“โม เธอไม่ต้องขึ้นไปหรอก พวกพ่อแม่ฉันก็น่าจะอยู่ เจอแล้วจะปวดใจ”
โมโมะจับพวงมาลัยแล้วพยักหน้า：“ก็ดี นิสัยฉันไม่ค่อยดี ถึงตอนนั้นกลัวทนไม่ไหวต้องลงมือ ทำให้เธอลำบากใจอีก ฉันรอเธอที่นี่เอง มีอะไรก็เรียกฉัน”
“โอเค”
แววตาวันวิวาห์มีความตื้นตันใจ รีบขึ้นไป
ตอนเธอถึง หมอก็เพิ่งตรวจให้คุณท่านเสร็จ
วันวิวาห์ดันชูเกียรติและคนอื่นๆออกอย่างเหนื่อยหอบ ไปตรงหน้าเตียงคนไข้：“คุณปู่……”
คุณท่านเพิ่งฟื้นมา ก็ลืมตาขุ่นมัวออกมา เดิมทีไม่มีการตอบโต้ใดๆกับทุกอย่างที่อยู่รอบๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงของวันวิวาห์
ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาขยับไปมา และค่อยๆหันไปทางวันวิวาห์
วันวิวาห์ตาแดงก่ำทันที กุมมือผอมๆที่มีแต่กระดูกของชายแก่ พูดอย่างสะอึกสะอื้น：“คุณปู่ ปู่ทำฉันตกใจหมด คุณปู่ฟื้นเสียที”
ชายแก่ตื่นเต้นมาก อ้าปากเล็กน้อยอยากพูดอะไร แต่ก็ไม่มีเสียงพูดออกมาอยู่นาน
ทำได้ดีที่สุดคือขยับนิ้ว กุมมือของหลานสาวไว้
น้ำตาของวันวิวาห์เกือบจะไหลออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ รีบสูดหายใจปลอบไปว่า：“คุณปู่ไม่ต้องตื่นเต้นนะ ปู่ต้องพักฟื้นด้วยจิตใจที่สงบ ฉันรู้ว่าปู่อยากจะพูดอะไร ไม่ต้องกังวล ทุกอย่างจะโอเคค่ะ ครอบครัวสบายดี บริษัทก็ดี ปู่ดีขึ้นไวๆก็จะได้เห็น”
จนได้รับคำตอบที่ตัวเองอยากได้ยิน ชายแก่ก็สงบลง และแสดงอาการเหนื่อยล้าออกมา
วันวิวาห์เบาเสียงลง กล่อมชายแก่เบาๆให้หลับอีกครั้ง
นอกห้องคนไข้ ครอบครัววันวิวาห์ทั้งสี่คนอยู่หมด
หมอพูดกับคนในครอบครัว：“อาการป่วยของชายแก่รักษายากมาก ฟื้นมาได้ต้องขอบคุณยาตัวใหม่ที่ทำให้กลับมาครั้งนี้ อยากฟื้นตัวให้เต็มที่ ก็ต้องใช้ยาต่อไปครับ”
วันวิวาห์พูดอย่างไม่ลังเล：“งั้นก็ใช้ต่อไปค่ะ”
หมอมองสมาชิกในครอบครัวที่อยู่ตรงหน้า：“ยานี้แพงมาก หนึ่งล้านต่อครอสการรักษา”
“แพงแค่ไหนก็ใช้ค่ะ！”
วันวิวาห์มองเขาอย่างเด็ดเดี่ยว：“ไม่มีอะไรสำคัญกว่าชีวิตของปู่ฉัน”
“งั้นพวกคุณรีบไปชำระเงิน แนะนำว่าชำระไปก่อนสองครอสการรักษา”
หมอออกไป เสียงส่งเดชของชูเกียรติก็ดังขึ้น：“ถ้าจะจ่ายแกก็จ่ายไป พวกเราไม่มีเงินแล้ว”
วันวิวาห์เม้มริมฝีปากสีชมพูแน่น ทนไม่ได้อีกต่อไป：“บัตรของหนูถูกอายัดไปหมดแล้ว”
ตอนนี้ในตัวเธอมีแค่หนึ่งแสนนั้นที่ยืมจากโม แต่ยังไม่พอ