ตอนที่ 20
บทที่ 20 ไปแต่ตัวเปล่า
October 22, 2026
เสียงร้องไห้และปลอบโยนตรงทางเดินก็หยุดลงทันที
เทียนแขชูเกียรติโล่งอก
แววตาวาเลนไทน์มีประกายความปีติยินดี
วันวิวาห์เหมือนไม่เห็นทั้งหมดนี้：“ถ้าพวกพ่อกับแม่ต้องการของพวกนี้ ฉันจะให้หมด บัตรที่อายัดเหล่านั้นก็ไม่ต้องปลดอายัด ทุกบาททุกสตางค์ของตระกูลโสธรณาลัย ฉันจะไม่เอาไป ฉันจะไปแต่ตัวเปล่า ขอแค่เงื่อนไขเพียงอย่างเดียว……”
“เงื่อนไขอะไร？”เทียนแขถามอย่างทนไม่ไหว
วันวิวาห์ยกมุมปากขึ้นอย่างเยาะเย้ย เหลือบมองพวกเขาอย่างเฉยเมย：“พวกเราตัดขาดกัน！ตั้งแต่นี้ไป ฉันไม่มีครอบครัวแบบนี้อีก พวกพ่อกับแม่ก็ไม่มีฉันที่เป็นลูกสาวอีก”
“ตัดก็ตัดสิ เธออยากไป พวกเราก็ไม่ห้าม”
เทียนแขเก็บสัญญาโอนที่พื้นขึ้นมา แล้วยื่นปากกาที่เตรียมไว้นานแล้วออกมา
“เหอะ！”
วันวิวาห์หัวเราะอย่างเหยียดหยาม：“รีบร้อนไปทำไม ฉันไม่ได้หนีสักหน่อย รอคุณปู่ดีขึ้น ค่อยเอามาให้ฉันเซ็นสิ”
ดันของที่เทียนแขยื่นมา เธอพูดเตือนอย่างเย็นชา：“ถึงแม้ตอนนั้นที่แยกบ้านกัน คุณปู่แบ่งให้พวกเราดูแล แต่ถ้าพวกพ่อกับแม่ยังไม่สนใจไม่ดูแลร่างกายคุณปู่อีก ฉันจะเอาทุกอย่างไปบอกลุงใหญ่กับอาสาม ถึงตอนนั้น พวกพ่อกับแม่ก็คิดละกันว่าจะอธิบายกับพวกเขาอย่างไร！”
พูดจบ ก็หันกลับเดินออกไปก้าวเท้ายาวๆ
ชูเกียรติชี้ไปที่แผ่นหลังเธออย่างโกรธจัด：“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน！ทำไมฉันถึงให้กำเนิดแกที่เป็นคนอกตัญญูแบบนี้นะ！”
วาเลนไทน์รีบไปประคองเขาแล้วปลอบ：“พ่อ อย่าโกรธสิเดี๋ยวสุขภาพแย่ งั้นตอนนี้พวกเรา ยังต้องให้คุณปู่ใช้ย่าต่อไหม？”
เทียนแขชิงพูด：“วันวิวาห์ไม่เซ็นชื่อพวกเราก็ไม่จ่าย！”
“ถ้าไม่จ่ายก็รอนอนข้างถนนได้เลย！”
ชูเกียรติตะโกนอย่างโกรธจัด ถอนหายใจ：“ถ้าโดนพวกลุงใหญ่แกรู้ กลัวว่าตอนนั้นพวกเราจะไม่เหลืออะไรน่ะสิ ไปจ่ายค่ารักษาก่อน！ในเมื่อวิวาห์พูดแบบนั้นแล้ว รอปู่แกฟื้นมาเธอไม่ผิดสัญญาแน่”
วาเลนไทน์กับเทียนแขสบตากัน
ถึงไม่ยินยอมเท่าไหร่นัก แต่ก็ต้องไปชำระ
……
ที่ช่องชำระเงิน
วันวิวาห์แน่ใจว่าเทียนแขจ่ายค่ารักษาแล้ว จึงกลับไปขึ้นรถ
โมโมะสำรวจเธอ：“ทำไมมีสภาพแบบนี้ล่ะ？หรือว่าอาการป่วยของคุณปู่ปรมะไม่ค่อยดี？”
วันวิวาห์พิงไปที่เก้าอี้นั่ง นิ้วมือเรียวยาววางไว้ที่ใบหน้า แล้วส่ายหน้า
เธอเล่าเรื่องที่อยู่ชั้นบนเมื่อกี๊ไปคร่าวๆ
โมโมะโกรธจนสีหน้าดูเหยเก ผลักประตูลงจากรถ：“รังแกกันเกินไปแล้ว ฉันจะไปหาพวกเขา！”
“โม”
วันวิวาห์ดึงชายเสื้อด้านหลังของโมโมะ พูดด้วยเสียงเหนื่อยล้า：“ช่างเถอะ ไม่มีประโยชน์ แบบนี้แหละ ตอนนี้พวกเขาชำระเงินแล้ว แค่คุณปู่ดีขึ้นมา ให้พวกเขาไปก็ให้ไปเถอะ”
ถึงแม้ในใจของโมโมะจะไม่ยอมนัก แต่สุดท้ายนี่ก็เป็นเรื่องที่บ้านของวันวิวาห์
จู่ๆ เธอก็คิดอะไรได้：“ที่จริงนอกจากพ่อเลวๆของเธอแล้ว พวกเรายังมีอีกทาง สามารถรักษาปู่เธอได้ดีเช่นกัน”
“วิธีไหน？”
“จอมพล！”
โมโมะพูดอย่างตื่นเต้น：“เธอลืมแล้วเหรอ เขาเป็นหมอ ทำไมพวกเราต้องใกล้เกลือกินด่างด้วย？”
วันวิวาห์โกรธจนสมองเบลอไปหมด พอได้ยินก็ตะลึง：“ลืมไปจริงๆ”
โมโมะไม่เชื่อเธอ：“เธอไม่ได้ลืมหรอก เธอชินแล้วที่เจอปัญหาต้องจัดการเอง เธอว่ามาสิ ตั้งแต่เด็กจนโต เธอเคยขอร้องใครพึ่งใครบ้าง？”
เรื่องที่ไม่ดี ยุ่งยาก ลำบาก ก็สู้เองคนเดียวมาเสมอ แต่พอมีอะไรดีๆ ก็แทบจะรอไม่ไหวที่จะแชร์ความสุขนั้นให้ทุกคน
วันวิวาห์ไม่พูดจา
คนอื่นต่างคิดว่าเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน มีพวกพี่ชายน้องชายปกป้อง จะต้องเหมือนเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยแน่
แต่ความจริงล่ะ？
เธอไม่เคยเอาทุกอย่างจากที่บ้านมาแน่นอน เธอจึงคุ้นเคยกับการพึ่งพาตัวเองมานานแล้ว
โมโมะโอบเธออย่างสงสาร：“เธอฝึกตัวเองให้เข้มแข็งขนาดนี้ เทียบกับน้ำตาของยัยแรดนั่นไม่ได้เลย”
จากกำลังใจที่ล้างสมอง วันวิวาห์ก็ใจเต้น ตัดสินใจไปลองขอความช่วยเหลือจากจอมพล
แค่เธอแน่ใจว่าคุณปู่ไม่เป็นไร เรื่องอื่นๆเธอสามารถคิดหาวิธีแก้ไขได้ด้วยตัวเอง
ตอนเย็นเลิกเรียน
วันวิวาห์มารับหนูกะทิ พาเด็กสาวไปซูเปอร์ และช้อปปิ้งอย่างเมามัน