บทที่ 192 ของขวัญในการพบปะของเขา

“ไอ้ห่า！”

ประวุธโกรธจนด่าออกไป พุ่งเข้าไปจะชกต่อย

จอมทัพรีบห้ามเขาไว้：“พี่รอง ใจเย็นนะ ถึงวันนี้พี่ทำเขาตายก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้ สู้ไปดูดีกว่าว่ามีอะไรเปลี่ยนไป ตามไปที่บริษัท ดูว่าเขาจะทำอะไรแผลงๆ！อย่าให้เขาจับจุดอ่อนพี่ได้ แล้วหาเหตุผลไล่พี่ออกไปจากบริษัท”

“เขากล้าหรือไง！”ประวุธถลึงตา ลมหายใจติดขัด

“มีอะไรให้กลัวล่ะ”

จอมทัพหัวเราะอย่างเยือกเย็น：“น้องสามคนนี้ของพวกเรา ปกติไม่ค่อยพูด แต่วิธีการกลับเปิดหูเปิดตา คนแก่ในบริษัทเหล่านั้นเป็นพวกเรื่องมาก ผมกลับอยากเห็นว่าเขาจะมีอาวุธฆ่าอะไร！”

……

จรัสพิบูรณ์กรุ๊ป

เพราะการแต่งงานของสองตระกูลจรัสพิบูรณ์และชนะดินทร์ การตายของประมุขจึงไม่ได้สร้างปัญหาให้กับบริษัทมากนัก

การประชุมของผู้ถือหุ้นครั้งแรกก็จัดขึ้นเมื่อจอมพลเหยียบเข้าบริษัทเป็นครั้งแรกในฐานะประธานบริษัท

ในห้องประชุม

วีระเพิ่งอ่านพินัยกรรมของประมุขกับหนังสือแต่งตั้งของจอมพลเสร็จ ด้านล่างก็มีเสียงถกเถียงดังขึ้นมา

และเสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้หยุดลงเพราะจะให้เกียรติประธานคนใหม่เลยสักนิด

จอมพลเอนพิงอยู่ในเก้าอี้ผู้บริหาร ปากกาในมือจรดลงบนโต๊ะประชุม

เสียงที่ไม่เบาหรือดังไปนั้นหยุดข้อถกเถียงทั้งห้องประชุมลงทันที

จอมพลเหลือบมองทุกคนที่นั่งอยู่อย่างเยือกเย็น：“ทุกคนที่นั่งอยู่นี่ อายุมากกว่าผมทั้งนั้น และก็มีประสบการณ์มากกว่าผมด้วย ผมรู้ว่าทุกคนไม่ยอมรับผมเท่าไหร่ ดังนั้นผมเลยไม่ได้เตรียมคำพูดอะไรมา ส่วนคำพูดโน้มน้าวใจหรือประจบอะไรเหล่านั้น ก็ยิ่งไม่มี วันนี้ที่มา อย่างแรกคือมาพบกับทุกคน อย่างที่สอง คือมาให้ของขวัญในการพบปะแก่ทุกคน”

เขาส่งสายตาไปให้วีระ

วีระพยักหน้า แล้วเดินไปตรงข้ามโต๊ะประชุมตัวยาวทันที จากนั้นเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับจอโปรเจ็กเตอร์

ภาพฉายบนกำแพงกะพริบ จากนั้น PPT ก็เด้งขึ้นมา

——แผนการซื้อกิจการบริษัท MG！

เห็นหัวข้อนี้แล้ว ทุกคนในห้องประชุมก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมาอย่างไม่กลัวอะไร

“คุณชายสาม นี่คุณเข้าใจบริษัทพวกเราผิด หรือว่าเข้าใจ MG ผิด？”

“สองสามปีก่อนคุณชายสามอยู่ที่ต่างประเทศ พอกลับมาไม่นานก็ถูกส่งไปเมืองนราวัณอีก รวมแล้วอยู่บริษัทแค่ไม่กี่วัน ไม่เข้าใจน่ะปกติมาก แบบนี้ละกัน ผมจะบอกข้อมูลคุณให้ บริษัท MG นี้ เป็นบริษัทด้านอินเทอร์เน็ตที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ถึงแม้ไม่ได้อยู่สายเดียวกับจรัสพิบูรณ์กรุ๊ปของพวกเราก็ตาม แต่มีผลงานดี มูลค่าทางตลาดก็สูงกว่าจรัสพิบูรณ์กรุ๊ปพวกเราเยอะมาก ……”

“ที่สำคัญก็คือ ได้ยินว่าบอสที่อยู่เบื้องหลังของ MG ก็ไม่เหมือนใคร และก็ยังอายุน้อยมาก บริษัทที่มีอนาคตแบบนี้ คุณชายสามคุณเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะซื้อเขา？”

“……”

ทุกคนต่างพากันหัวเราะเยาะ หัวเราะจอมพลไม่เจียมตัว

จอมพลก็ไม่โกรธ นั่งอยู่ที่นั่งตรงกลางแล้วฟังอย่างจริงจัง

เห็นทุกคนเยาะเย้ยไปพอประมาณแล้ว：“พูดจบแล้วใช่ไหม？”

ในใจของประวุธแอบสะใจอยู่มาก：“พวกกรรมการก็เป็นห่วงอนาคตของบริษัท น้องสามอย่าได้โมโหล่ะ”

มุมปากจอมทัพก็ยิ้มขึ้นมาเป็นมุมอย่างมีความสุข แต่กลับพูดเจื้อยแจ้วอย่างดูดีไปว่า：“ทุกคนเงียบเถอะ ฟังพลก่อนว่าจะว่าไง ในเมื่อพลมีแผนแล้ว จะต้องมีความคิดแล้วแน่ คงไม่มาพูดโม้มั่วซั่วเพื่ออยากได้เกียรติจากทุกคนหรอก”

จอมพลเหลือบมองจอมทัพงอย่างเฉยเมย：“พี่ใหญ่นี่เข้าใจผมเสียจริง”

เขาเหลือบมองไปที่เหล่ากรรมการที่เยาะเย้ย แล้วพูด：“ผมพูดไปแล้ว นี่คือของขวัญในการพบปะที่จะให้ทุกคน ทักษะความเข้าใจของทุกคนผมเข้าใจได้ แต่ถ้าหูไม่ดีก็ควรไปหาหมอ ถึงผมจะเป็นศัลยแพทย์ แต่รู้จักหมอเฉพาะทางด้านแผนกหูคอจมูกไม่น้อย แนะนำให้พวกคุณได้！”

“จองหอง！”

กรรมการคนหนึ่งที่อายุพอๆกับประมุขสะบัดเอกสารไปตรงหน้า：“ตอนที่ผมกับพ่อคุณสู้ด้วยกันมา คุณยังไม่เกิดมาเลย ตอนนี้ดันมาพูดจาบ้าๆต่อหน้าผม คิดจริงๆเหรอว่ามุขเอาตำแหน่งประธานให้คุณแล้วคุณจะไม่ต้องกังวลอะไรก็ได้？อยากไล่คุณไป ก็ทำได้！”

ห้องประชุมเงียบลง

ถึงไม่มีใครนำเข้าที่ประชุมตรงนั้น แต่คำพูดจอมพลเมื่อกี๊ก็ทำให้ไม่พอใจอย่างมากจริงๆ

สายตาทุกคนต่างดูเหมือนรอคอยฉากเด็ด สายตานั้นจ้องไปที่จอมพล