บทที่ 191 ทำไมเป็นเขา

พูดคำพูดสวยหรูจบ ทนายเปิดเอกสารในมือ อย่างแรกก็ประกาศทรัพย์สินที่อยู่ภายใต้ชื่อของประมุข

“……ทรัพย์สินในชื่อของคุณประมุขเขาได้จัดสรรไว้นานแล้ว และได้แบ่งให้กับทุกคน เดี๋ยวผมจะให้คนเอาหนังสือกรรมสิทธิ์มาแบ่งให้กับพวกคุณแต่ละคน ส่วนหุ้นของบริษัทแบ่งได้ดังนี้：ตำแหน่งประธานกรรมการจรัสพิบูรณ์กรุ๊ปให้ท่านหญิงกัลยามารับตำแหน่ง ตำแหน่งประธานบริษัทให้คุณจอมพลลูกชายคนที่สองของคุณประมุขมารับตำแหน่ง

“หุ้นและทรัพย์สินของบริษัทแบ่งให้แต่ละคนแล้วจะไม่จัดสรรอีก หุ้นบริษัทในชื่อของคุณประมุขเป็นต้น 22% ให้ท่านหญิงกัลยา 10%ให้ขวัญมาผู้เป็นลูกสาว 8%ยังคงเป็นหุ้นของผู้ถือหุ้น อีก 60% ที่เหลือแบ่งเป็นสามส่วน แบ่งให้จอมทัพผู้เป็นหลานชายและครอบครัว ประวุธลูกชายคนโตและครอบครัว จอมพลลูกชายคนรองและครอบครัว……”

หลังการจัดสรรที่แสนยาวนาน ทนายความก็ปิดเอกสารลง มองไปที่ทุกคนแล้วพูดครั้งสุดท้ายไปว่า：“คุณประมุขกำชับว่า นับจากวันที่มอบหุ้นให้ ให้ทุกท่านทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี งานทั้งหมดของบริษัทให้อยู่ภายใต้อำนาจของคุณจอมพล……”

อำไพที่เดิมทีเต็มไปด้วยความโกรธเคืองก็กรีดร้อง：“พินัยกรรมนี้เป็นของปลอมแน่ วุธติดตามมุขมาตั้งหลายปี เป็นเขาที่สอนเองกับมือ เขาจะเอาบริษัทไปให้ลูกชายนอกสมรสที่ทิ้งบริษัทอย่างไม่สนใจไยดี แล้วไม่ให้บุตรตามกฎหมายของตัวเองได้ไงกัน？และยังให้วุธฟังเขาอีก！ฉันไม่เชื่อ！”

คำว่าบุตรตามกฎหมายกับลูกนอกสมรสพูดออกมาจากปากของอำไพ เหมือนเป็นการตบหน้าที่มองไม่เห็น ตบไปที่หน้าของจอมพลกับจีรวรรณไม่หยุด

จีรวรรณร้อนผ่าวที่ใบหน้า มุดหน้าลงไปมากขึ้นพร้อมกับไหล่ที่สั่น

จอมพลมีสีหน้านิ่งเฉย แต่ความอาฆาตทั่วร่างกายกลับปกคลุมไปทั่ว

ในห้องใหญ่โตนั้นเงียบลงด้วยความกลัว แม้แต่ความเศร้าในเวลานี้ก็ดูเหมือนจะลดลงไปเยอะ

อำไพกรีดร้องเสียงแหลมต่อไป：“ถึงวุธของเราไม่เข้าตามุข แล้วไทล่ะ？ไทเป็นลูกชายคนเดียวของพี่ใหญ่ ตอนนั้นมุขรับปากพี่ใหญ่แล้วว่าจะดูแลไทเหมือนลูกแท้ๆ และไทก็ยังเป็นทายาทโดยตรงของตระกูล และความสามารถก็ยังโดดเด่น แย่กว่าไอ้ลูกนอกสมรสนี่ตรงไหน？”

เธอจ้องจอมพลอย่างเยือกเย็น หันกลับไปด่าท่านหญิงกัลยา：“บอกกันว่าต้องดูแลตระกูลและปกครองปราบปรามให้สงบ ไทวุธเป็นคนในครอบครัว คุ้นเคยแล้ว สามารถยืนได้ด้วยตัวเอง จอมพลไอ้ลูกนอกสมรสนี่มีอะไร？ไม่ใช่แค่โสด แต่ยังเป็นลูกนอกสมรสของแม่ที่ยังไม่รู้จักดีแบบนี้ด้วย คนแบบนี้ ฉันไม่ให้เข้ามาเหยียบบ้านแน่นอน ยิ่งให้มาเป็นหัวหน้าครอบครัวตระกูลเรายิ่งไม่มีทาง！ฉันจะดูพินัยกรรม ฉันไม่เชื่อว่ามุขจะสับสนได้ขนาดนี้！”

“หุบปาก！”

ท่านหญิงกัลยาที่ใบหน้ามีแต่ความโกรธใช้ไม้เท้าเคาะไปที่โต๊ะเล็กๆที่อยู่ด้านข้าง

“เพล้ง——”

โต๊ะเล็กที่ถูกทุบก็กระเด็น

คนทั้งห้องก็ตกตะลึงตาม

อำไพหุบปากลง แต่หน้าอกของเธอกระเพื่อม ใบหน้ามีแต่ความโกรธไม่พอใจ

จอมทัพกับประวุธก็จ้องจอมพลอย่างยั่วยุ

คนทั่วทั้งห้อง มีเพียงคนเดียวที่เหมือนไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองคือขวัญมาที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ

เธอยืนนิ่งอยู่หน้าโลงศพมองพ่อเหมือนไม้นิ่ง ราวกับว่าจะประทับรูปตายของพ่อไว้ในหัว

ไม่รับรู้อะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นรอบๆ

ผู้คนรอบๆก็เพิกเฉยเธอไปโดยอัตโนมัติ

“สงสัยอะไรก็ทนไว้”ท่านหญิงกัลยาโกรธมาก กำชับทนาย：“แจ้งไปว่า ดำเนินการตามพินัยกรรมทันที”

เธอกวาดมองลูกสะใภ้สองคนและหลานชายหลานสาวหลายคนด้วยสีหน้าเศร้าโศก：“ถ้าใครไม่ยอม เก่งนักก็ให้มุขฟื้นมาสิ ถึงตอนนั้นพวกเธออยากเปลี่ยนพินัยกรรมยังไงก็เปลี่ยนไป！ลูกชายฉันยังนอนอยู่ในนี้ แต่พวกเธอแต่ละคนกลับทะเลาะกันในที่สาธารณะจนทำให้ครอบครัววุ่นวายแค่เพราะสมบัติ บ้านหลังนี้ ถ้าจะอยู่ต่อก็หุบปากให้หมด ไม่อยากอยู่ ก็ไสหัวไป ฉันไม่ห้ามแน่！”

หญิงชราโมโหมาก ถึงแม้ทุกคนจะยังไม่พอใจ และเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ทั้งตระกูลจรัสพิบูรณ์ก็ไม่มีใครกล้าโต้กลับ

ทุกคนก้มหน้าลง