ตอนที่ 190
บทที่ 190 อ่านพินัยกรรม
October 28, 2026
“มีอะไรเหรอ”
วันวิวาห์เอียงศีรษะถามอย่างสงสัย
โมโมะมือสั่น รีบกดปุ่มล็อกหน้าจอและส่งโทรศัพท์คืนให้เทพบุตร ทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย “ไม่มีอะไร แค่ตกตะลึงในความสวยที่ไม่มีใครเทียบได้ของฉัน ในโลกใบนี้จะมีใครน่ารักแบบฉันอีก เธอว่าไหมล่ะ...”
“โมโมะ”
วันวิวาห์หยุดเดิน “เวลาเธอพูดโกหก เธอจะกะพริบตาเร็วๆ แบบนี้ เหมือนมันบอกคนอื่นว่าเธอกำลังโกหก”
“วิ…”
“ไม่ต้องมาปิดบังฉันหรอก” วันวิวาห์ถามเสียงเย็นชา “เมื่อกี้เธอเห็นอะไร”
โมโมะไม่ตอบ
“เกี่ยวกับจอมพล?” วันวิวาห์ยิ้ม “เขามีคนรักใหม่แล้ว แถมยังกำลังจะแต่งงานใหม่ อันที่จริงจะเป็นยังไงฉันก็ไม่สนใจหรอกนะ ฉันเลิกกับเขาแล้ว เป็นแค่อดีตที่ซ่อนเอาไว้”
โมโมะอ้าปากค้าง
ทำไมแม่นยำขนาดนี้…
วันวิวาห์ยื่นมือไปหาเทพบุตร “เอาโทรศัพท์ให้ฉันเถอะ”
“วิวาห์…”
เทพบุตรถอนหายใจอย่างจนปัญญา “บางทีผู้หญิงก็ต้องหัดแกล้งโง่บ้างนะ”
วันวิวาห์ถามกลับ “แล้วการแกล้งโง่มันเปลี่ยนความจริงได้ไหมล่ะ”
โมโมะดึงโทรศัพท์จากมือของเทพบุตรอย่างขุ่นเคืองแล้วส่งให้เธอ “ฟังนะ ถ้าเธอดูแล้ว ห้ามเก็บไปคิดโดยเด็ดขาด แล้วเธอจะไม่ทุกข์ใจ”
เทพบุตรยอมปลดล็อกโทรศัพท์ให้
เมื่อครู่โมโมะมัวแต่กระวนกระวาย จึงไม่ได้กดลบออก
เมื่อเปิดโทรศัพท์มือถือรูปงานหมั้นหมายอันน่าปีติยินดีก็โชว์หราขึ้นมา
เจ้าบ่าวผู้หล่อเหล่าแสนเย็นชา และเจ้าสาวแสนสวยและมีเสน่ห์ เธอเอนศีรษะพิงไหล่เขาอย่างน่าอิจฉา
ทั้งสองมองเข้ามาที่กล้อง แววตาของทั้งคู่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
ฉากหลังด้านหลังพวกเขามีข้อความเขียนไว้ว่า : เจ้าบ่าวจอมพล เจ้าสาวม่านฟ้า
และลูกโป่งสีสันสดใสอีกสี่ลูก : เราหมั้นกันแล้ว
แม้ว่าวันวิวาห์จะเตรียมใจก่อนดูบ้างแล้ว แต่พอได้เห็นรูปภาพจริงๆ ก็อดใจสั่นไม่ได้
โมโมะต่อว่าด้วยความโกรธ “ผู้ชายไม่ได้เรื่อง เดิมทีฉันคิดว่าจอมพลยังมีจิตใจรู้จักผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง แต่ไอ้สารเลวนี้ไม่มีหัวใจเลย ลืมคนแบบนี้ได้ก็ดีแล้ว พรุ่งนี้เราจะไปหาที่ดีกว่า ทำให้อับอายขายขี้หน้ากลับไปที่เดิมเลย”
วันวิวาห์ใจลอยไปชั่วขณะ “คนที่ไม่ได้ใส่ใจอะไรจะมารู้สึกขายหน้าหรือเสียเกียรติกับการตอบโต้ของเธอได้ยังไง เขาจะปฏิบัติกับการกระทำของเธอเหมือนกับเป็นลิง”
เธอรีบเก็บอาการและสงบอารมณ์ที่ท่วมท้นในใจอย่างรวดเร็ว จากนั้นคืนโทรศัพท์ให้เทพบุตรด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่เป็นอะไร พอเห็นแบบนี้แล้วก็โล่งใจ ถ้าเขาอยากแต่งงานเขาจะได้ยอมหย่าสักที ฉันจะได้ไม่ต้องสู้คดีความ ไม่ต้องคิดเรื่องการแยกกันอยู่ให้ครบสองปี หรือการบังคับฟ้องหย่า เป็นเรื่องดีมากๆ เลยด้วยซ้ำ”
โมโมะไม่เชื่อ “เธอยังไม่ยิ้มเลย”
ดูก็รู้ว่าในใจเธอเจ็บปวด
“ไม่เป็นไรจริงๆ” วันวิวาห์ฝืนยิ้ม และพูดอย่างจริงจัง
ใบหน้าเทพบุตรเต็มไปด้วยคำขอโทษ “ขอโทษนะ วันนี้มีคนส่งรูปพวกนี้มาที่โทรศัพท์ของผม ไม่รู้จะทำอย่างไรผมเลยเก็บไว้ในอัลบัม เป็นความสะเพร่าของผมเอง”
โมโมะแอบหงุดหงิดอยู่ในใจ
เพราะความสะเพร่าของเขาแท้ๆ
เมื่อก่อนเธอเคยประทับใจในตัวของเทพบุตร คิดว่าเขาเป็นชายชาตรีมีความจริงใจกล้าทำกล้ารับ
แต่ตอนนี้ เธอกลับรู้สึกว่าเขาเต็มไปด้วยกลอุบาย แสร้งไร้เดียงสาทำเป็นผู้ป่าวประกาศที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร!
ถ้าหากไม่อยากให้วันวิวาห์เห็นจริงๆ เขาก็ควรลบมันทิ้งไปซะ!
วันวิวาห์ยิ้มเบาๆ ผลักรถเข็นของเขาและเดินไปข้างหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ ตระกูลจรัสพิบูรณ์ก็ไม่ใช่ตระกูลไร้ชื่อเสียง ตระกูลชนะดินทร์เองก็ไม่ใช่ตระกูลเล็กๆ สองตระกูลเกี่ยวดองกันประชาชนทั่วทั้งโลกต้องร่วมกันเฉลิมฉลองแน่นอน”
เทพบุตรถอนหายใจอย่างโล่งอก “ครับ แม้มันจะทำให้คุณเศร้า แต่สำหรับผมเรื่องนี้เป็นเรื่องดี วิวาห์ครับ เขาไม่คู่ควรกับความเศร้าโศกที่คุณให้หรอกนะครับ”
“อืม”
วันวิวาห์ตอบด้วยเสียงต่ำ
ทันทีที่เทพบุตรหันหน้าไป น้ำตาก็ไหลออกมาจากหางตาอย่างเงียบๆ และจางหายไปในกับผงธุลี