บทที่ 189 ใบหย่า

“ไม่ใช่แน่นอน”

โมโมะแย้งกลับทันที “ทุกคนมีครั้งแรกกันทั้งนั้น ไม่มีใครเคยชินกับกฎเกณฑ์ของใคร เขาทำร้ายเธอและไม่เชื่อใจเธอ แถมปล่อยให้พ่อแม่ทำเรื่องแบบนี้… เธอไม่ต้องรู้สึกผิด มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยสักนิด… ”

วันวิวาห์ขยำเสื้อบริเวณหน้าอกแน่น คล้ายกับมีอะไรบางอย่างกดทับหน้าอกของเธอเอาไว้ ทำให้เธอหายใจไม่ออก

เธอถอนตัวออกจากอ้อมแขนของโมโมะ มองโมโมะด้วยความวิตกกังวล จากนั้นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดขึ้นว่า “โม เธอบอกฉันหน่อยสิว่า ต้องทำอย่างไรถึงจะสลัดเขาออกจากใจได้ คนอื่นแค่พูดก็ไปเริ่มต้นใหม่ได้ แต่ฉัน…แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่สนใจคนอื่นเลยสักนิด”

เทพบุตรเป็นคนดี คนดีมากๆ

แต่เธอใช้วิธีเดียวกันกับจอมพลไม่ใช่ เพราะเธอรักเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ…

โมโมะทอดถอนหายใจ

วันวิวาห์ยังคงนิ่งเงียบ

หลังจากถูกให้กินยาขับเลือดเธอก็ตัดขาดกับจอมพล และเดินทางไปต่างประเทศ เธอควบคุมอารมณ์ได้ดี ตลอดการเดินทางไม่มีโศกเศร้าเสียใจเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากหรืออกหักเลยสักนิด

เมื่อวันเวลาผ่านเลยไปนานวันเข้า เธอจึงแสดงมันออกมา

ความเศร้าโศกเสียใจ ความผิดหวัง ความเจ็บปวดรวดร้าว…รสชาติต่างๆ ของชีวิตค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากภายในใจ ราวกับใยแมงมุมที่คอยห่อหุ้มร่างกายเธอเอาไว้แน่น

โมโมะสวมกอดเธออีกครั้ง “วิวาห์ เสียใจก็ร้องไห้ออกมา ตัดใจไม่ได้ก็แค่หันหลังกลับ ในโลกนี้ไม่มีกฎเกณฑ์กำหนดว่าต้องทำตามตัวเลือกที่เราเลือกแล้วเสมอไปหรอกนะ ถึงแม้ว่าจอมพลจะขี้ขลาดอยู่หน่อย แต่เขายังมีใจให้เธอ ไม่มีใครดีสมบูรณ์แบบ ลิ้นกับฟันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนสองคนที่อยู่ด้วยกัน? มันผ่านมาแล้วก็ลืมมันเถอะนะ แล้วเริ่มต้นใหม่… ”

วันวิวาห์หลั่งน้ำตาออกมาเงียบๆ น้ำตาเปียกชุดนอนของโมโมะเป็นวงกว้าง

เมื่อร้องไห้เสร็จ เธอค่อยๆ สงบลง พร้อมส่ายหน้าตอบ “ไม่ ไม่มีการหันกลับ โม บางอย่างเมื่อทำให้เจ็บปวดไปแล้ว แม้ฉันอยากจะแก้ไข ปกปิดความจริงก็ทำไม่ได้ พอสัมผัสก็แตก แค่พบเจอก็เจ็บปวด…”

วันวิวาห์เอนตัวพิงกับหัวเตียง ดวงตาที่แดงและบวมเป่งจ้องนิ่งในอากาศไร้การโฟกัสใดๆ “เมื่อกี้ฉันแค่ตกใจกับความฝันที่เคยเจอ เพียงแค่ความทุกข์ใจชั่ววูบ ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับจอมพลถูกแยกออกจากกันด้วยชีวิตของลูก มันเลยเถิดจนปัญญา… เธอพูดถูกแล้ว เวลาสามารถเยียวยาทุกสิ่ง และฉันต้องลืมให้ได้…”

พูดจบเธอก็นอนหันหลังให้โมโมะ

ความโศกเศร้า ความเสียใจ ถูกความฝันกดเอาไว้ให้ตายภายในจิตใจ

โมโมะเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง แต่กลับไม่มีทางเลือก

ไม่รู้ว่าเธอมีนิสัยดื้อรั้นหัวแข็งแบบนี้เหมือนใคร!

……

ในขณะเดียวกันนั้น เป็นช่วงเวลากลางวันของเมืองโตตู

ร่างไร่วิญญาณของประมุขถูกนำออกมาจากโรงเย็นเพื่อประกอบพิธีฌาปนกิจ

จอมพลยืนอยู่หน้าห้องเก็บศพเป็นเวลานาน

วีระยืนรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ขยับเขยื้อนไปไหน จึงก้าวไปด้านหน้า

เขากล่าวด้วยความเป็นห่วง “บอสครับ คุณชายใหญ่ได้ปรึกษาหารือกับตระกูลชนะดินทร์เรียบร้อยแล้ว อีกไม่นานจะมีการประกาศเรื่องแต่งงาน การสอบสวนคดีและอื่นๆ เตรียมพร้อมเสร็จแล้ว ท่านหญิงก็เห็นด้วย ตอนนี้เหลือเพียงรูปคู่ของคุณกับคุณม่านฟ้า เธอรออยู่ที่โรงแรมแล้วครับ…”

“ตึง!”

จอมพลปล่อยหมัดเข้ากำแพงอย่างแรง

เสียงนั้นทำให้วีระรู้สึกกลัวจนตัวตัวสั่น และปิดปากเงียบโดยไม่รู้ตัว

“ไปให้พ้น!” จอมพลสั่งเสียงต่ำ

วีระยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน “เรื่องของคุณท่านคงปิดบังได้ไม่นาน ถ้าเวลาเอื้ออำนวยพวกเราอาจหาทางออกที่ดีที่สุดได้ เพียงแค่ครั้งนี้มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และที่คนแทงคุณท่านยังเป็นอยู่ในเงามืด ศัตรูอาจกำลังเตรียมตัวหาโอกาสลงมืออยู่… บอสครับ ยึดสถานการณ์โดยรวมเป็นสำคัญ เรื่องอื่นๆ พอจบเรื่องนี้ค่อยชดใช้ให้สาสมก็ยังได้”

“ชดใช้?”

จอมพลมองกำปั้นของตัวเองแล้วเค้นหัวเราะออกมา “ไม่มีโอกาสให้ชดใช้แล้ว”

เขาหันหลังเดินออกไป

วีระถอนหายใจ ก่อนจะรีบวิ่งไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล เอาน้ำยาฆ่าเชื้อและคอตตอนบัดออกมา

เมื่อขึ้นไปบนรถ

วีระจัดการกับบาดแผลที่มือของจอมพล แล้วกลับไปนั่งข้างคนขับ

จอมพลยังคงนิ่งเงียบไม่พูดจา คนขับรถและวีระที่นั่งอยู่ในรถก็พลอยเงียบไปด้วย ไม่กล้าถามหรือแม้แต่ขยับเขยื้อน

หลังจากนั้นไม่นาน จอมพลหลับตาลงแล้วเอนหลังพิงเบาะ “ไปโรงแรม”

คนขับรถและวีระถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากรีบสตาร์ทรถมุ่งหน้าไปยังโรงแรมทันที

“วีระ"

เสียงทุ้มต่ำของจอมพลดังมาจากเบาะหลัง “ไปเอาใบหย่ามา ส่งให้กวินทร์และให้เขาส่งต่อไป”

วีระชะงักงัน ก่อนจะขานรับอย่างระมัดระวัง : “...ครับ”

……

โรงแรม

วีระพาจอมพลมายังห้องที่ระบุเอาไว้