บทที่ 188 ประกาศแต่งงาน

“คุณแม่คะ เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว คุณแม่ต้องดูแลรักษาสุขภาพให้ดีนะคะ”

วรรณวดีที่อยู่ข้างๆ ปาดน้ำตาขณะพูดปลอบใจ “มุขจากไปแล้ว ตระกูลจรัสพิบูรณ์เหลือเพียงคุณแค่คนเดียวที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขคนสำคัญ ถ้าคุณเกิดเป็นอะไรขึ้นมาอีก คุณจะให้ครอบครัวทำยังไง”

ท่านหญิงกัลยาฝ่าฟันลมฝนมาตลอดชั่วชีวิต ท่านประสบกับเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตมาไม่น้อย

ทั้งสูญเสียลูกชาย สูญเสียสามี ช่วงชีวิตวัยรุ่นที่ถูกข่มขู่ด้วยสายตาเกลียดชัง ซ้ำยังถูกผู้อาวุโสของตระกูลใช้อำนาจบีบบังคับ

แม้เรื่องราวต่างๆ จะเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน และผ่านมานานแล้ว แต่อดีตเหล่านั้นเปรียบเสมือนน้ำเหนือและสัตว์ร้ายทิ้งเงาดำมืดไว้ให้ท่านมากมาย

ท่านหญิงกัลยาโศกเศร้าใจอยู่ชั่วครู่ ทันใดนั้นความเสียใจก็จมดิ่งลงสู่ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ

หล่อนทำตัวเข้มแข็งขึ้น แล้วสั่งสะใภ้ใหญ่อย่างเด็ดขาดด้วยน้ำตา “ให้จอมทัพไปเรียกทั้งสามพี่น้องของเขาเข้ามา”

ทั้งสามพี่น้องไปที่ห้องไอซียู เพื่อชำระร่างและเปลี่ยนเสื้อให้ประมุขด้วยตัวเอง

หลังจากทั้งสามจัดการทุกอย่างทางนั้นเสร็จเรียบร้อยจึงเดินเข้ามา

ดวงตาแดงก่ำของท่านหญิงกัลยากวาดสายตามองไปที่ใบหน้าโศกเศร้าของทั้งสาม ก่อนจะเอ่ยถาม “ก่อนที่มุขจะจากไป ได้ทิ้งท้ายคำพูดอะไรไว้ไหม”

สีหน้าของจอมทัพสลดลง “อารองบอกว่าท่านทำพินัยกรรมไว้นานแล้ว หลังจากที่ท่านจากไป ก็มีคนไปป่าวประกาศ ข่าวการเสียชีวิตของอารองคงปกปิดไว้ไม่ได้ คาดว่าอีกไม่นานคงมีทนายความเข้ามา”

เขาหยุดชะงักไปชั่วครู่ แล้วพูดต่อไปด้วยเสียงขึ้นจมูก “อีกอย่างก็คือเรื่องการแต่งงานของพล อารองบอกว่าหลังจากที่ท่านจากไป ให้พลแต่งงานกับม่านฟ้า”

ประวุธกำหมัดแน่นอย่างไม่พอใจ ชายหนุ่มกัดฟันกรอด แต่กลับพูดอะไรไม่ได้

ท่านหญิงกัลยาเหลือบหลานชายคนเล็ก กลั้นน้ำตาให้ไหลย้อนกลับเข้าไป “พล อย่าทำให้พ่อของแกที่อยู่ในหลุมไม่สบายใจเลย ทำมันซะเถอะ”

“คุณย่า!”

จอมพลเงยหน้าขึ้นทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองท่านหญิงกัลยาด้วยสายตาเยือกเย็น

ความโศกเศร้าไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการวิเคราะห์ระหว่างผลประโยชน์และความเสียหายของหญิงชราเลยแม้แต่น้อย

หล่อนพูดอย่างไม่ปิดบัง “เพื่อความมั่นคงของบริษัทและตระกูล ประกาศข่าวการแต่งงานระหว่างตระกูลจรัสพิบูรณ์และตระกูลชนะดินทร์ก่อน รอดูคำวิพากษ์วิจารณ์ของสาธารณชน แล้วค่อยชี้แจงข่าวการเสียชีวิตของมุข ไม่เช่นนั้นผู้คนจะแตกตื่น ทำให้วุ่นวายโดยไม่จำเป็น…”

จอมพลหลับตาลง “พ่อเพิ่งตาย ผมจะมีกะจิตกะใจอะไรไปคิดเรื่องพวกนี้”

ท่านหญิงกัลยานั่งลงบนเตียงผู้ป่วยแล้วจ้องมองหลานชายคนเล็กของตัวเอง “แกไม่จำเป็นต้องคิดอะไรทั้งนั้น เพียงแค่ให้ความร่วมมือก็พอ ฉันจะให้คนจัดการเรื่องนี้เอง!”

หญิงชราเอ่ยเตือนจอมพลด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พล อย่าทำให้พ่อของแกผิดหวัง ตลอดหลายปีมานี้ แม้ว่าแกจะไม่ได้เติบโตอยู่ข้างเรา แต่เขาก็ห่วงใยแกที่สุด เมื่ออยู่ในบ้านก็พูดถึงแกบ่อยที่สุด ในใจเขา แกสำคัญมากกว่าพี่ชายของแกเสียอีก จนนาทีสุดท้าย เขาก็ยังไม่นึกถึงพี่ชายของแก กลับคิดถึงแกอยู่ตลอดเวลา หากแกทำตามความปรารถนาครั้งสุดท้ายของเขาไม่ได้ คิดว่าเขาจะจากไปได้อย่างสงบงั้นเหรอ”

ประวุธชำเลืองมองไปที่จอมพล ประกายไปลุกโชนขึ้นมาในสายตาเย็นชาคู่นั้น ทว่ากลับทำได้เพียงข่มมันเอาไว้

จอมพลกัดฟันเพื่อข่มอารมณ์ ใบหน้าปกคลุมไปด้วยความเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็ง

น้ำเสียงแข็งแกร่งของท่านหญิงกัลยาเอ่ยขึ้น และมันมีอำนาจมากกว่าประมุขเสียอีก “หลายปีมานี้ แกควรตระหนักถึงความทุกข์ใจของพ่อแก การแต่งงานระหว่างสองตระกูล เป็นการสร้างความมั่นใจให้บุคคลภายนอกและผู้ถือหุ้น เรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อของแกในไม่กี่วันนี้ถูกปกปิดไว้มาตลอด แต่ก็ยังมีข่าวซุบซิบรั่วไหลออกมาได้ มีข่าวลือแพร่สะพัดทั้งภายในและนอกบริษัท เป็นพายุลูกใหญ่ ช่วงวิกฤติแบบนี้หากจัดการได้ไม่ดี และปล่อยให้สิ่งเหล่าผ่านเลยไป เนื้อเลือดของพ่อแกทั้งชีวิตก็จะถูกทำลายลงไปด้วย!”

หญิงชราสั่งการกับจอมทัพ “พี่ใหญ่ แกไปจัดการ ป่าวประกาศเรื่องการแต่งงานทันที หลังจากนั้นค่อยประกาศข่าวการเสียชีวิตของอารอง”

“ครับ” จอมทัพตอบรับอย่างรวดเร็ว

เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วเอ่ยถามขึ้น “คุณย่าครับ เราประกาศงานแต่งงานกะทันหันแบบนี้ เกรงว่าข้างนอกจะสงสัยเอาได้นะครับ”

ท่านหญิงกัลยาพึมพำ “เอาเป็นว่า ประกาศไปว่าตระกูลจรัสพิบูรณ์และตระกูลชนะดินทร์หมั้นหมายกันไว้อย่างลับๆ มานานแล้ว เพียงแค่ปิดข่าวมาโดยตลอด รอสักพักแกค่อยไปพูดคุยกับทางตระกูลชนะดินทร์ ทันทีที่จัดถ่ายรูปการหมั้นหมาย หลังจากประกาศแต่งงาน ก็ให้คนปล่อยรูปพิธีหมั้นออกไป ส่วนข่าวการเสียชีวิตของอารองไม่ต้องเก็บไว้นาน… ให้ผ่านไปสักสองวันก็ค่อยประกาศ”

เพราะเป็นแม่ที่สูญเสียลูกชาย แม้ว่าท่านหญิงกัลยาจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน เมื่อพูดถึงเรื่องงานศพของลูกชายตัวเองทีไร ยังคงกระอักในคำพูด

“คุณย่า…”