บทที่ 187 อาเธอร์ลูกชายของจอมทัพ

จอมทัพตบไหล่ประวุธเบาๆ เพื่อปลอบใจ และหันไปพูดกับจอมพล

“น้องสาม คุณพ่อบอกว่านายไปตามหาผู้หญิงคนหนึ่งที่เมืองนราวัณใช่ไหม ผู้หญิงที่เมืองนั้น แค่เล่นสนุกก็คงพอ ถ้าพากลับบ้านมาด้วยจะมีเรื่องเปล่าๆ พ่อทำเพื่อนาย น้องรองที่คอยแต่สนใจเรื่องนี้ยังไม่มีบ้างเลย น้องสามอย่างนายก็รู้จักพอบ้างได้แล้ว”

ประวุธทำสีหน้าน่ารังเกียจ เขาปัดมือของจอมทัพออกอย่างแรง และพูดด้วยความโกรธ “ใครคอยแต่สนใจเรื่องแบบนี้กัน”

“โอเค นายเปล่านายเปล่า ฉันก็แค่อิจฉา” จอมทัพพูดแบบขอไปที

“ผมไม่เห็นอิจฉาเลยสักนิด!”

ประวุธกัดฟันปฏิเสธ

พ่อกำลังได้รับการช่วยชีวิตอยู่ตรงหน้า เขาจึงระงับความโกรธเอาไว้ และจ้องมองไปที่จอมพล “ถ้าคุณพ่อเป็นอะไรไป นายต้องรับผิดชอบ”

ราวกับว่าจอมพลไม่ได้ฟังสิ่งที่สองคนนั้นพูดคุยกันก่อนหน้า เขาได้ยินเพียงแค่ประโยคหลัง

แววตาของชายหนุ่มเย็นชาขึ้น “ฉันบอกว่าเขาต้องไม่เป็นอะไร!”

“พ่อครับ”

ทันทีที่จอมพลพูดจบ พลันมีเสียงเล็กๆ ดังมาจากอีกฟากของโถงทางเดิน

ร่างเล็กๆ วิ่งมาจากอีกฟากของทางเดิน

“เธอร์ ช้าลงหน่อย อย่าล้มล่ะ…”

ด้านหลังของเด็กน้อย คือวรรณวดี แม่ของจอมทัพ และเป็นป้าใหญ่ของจอมพล หล่อนกำลังไล่ตามเด็กน้อยแสนซนอย่างเหนื่อยหอบ

ร่างเล็กๆ เดินผ่านจอมพลและประวุธไป และพุ่งไปหาอ้อมกอดของจอมทัพทันที

“คุณพ่อครับ! คุณพ่อ...”

อาเธอร์ยืนเกาะขาจอมทัพเหมือนนกกระจอกตัวน้อยที่เอาแต่ร้องจิ๊บๆ

“เย้! ลูกชายของพ่อมาแล้วเหรอเนี่ย”

จอมทัพย่อตัวลงไปกอดลูกชายด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับถูไถลูกชายตัวน้อยอย่างมันเขี้ยวอยู่สักพัก

พ่อของจอมทัพเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็กๆ

วรรณวดีเป็นสตรีผู้สวยสดงดงามจากตระกูลเก่าแก่

หล่อนมากไปด้วยความรู้เรื่องวรรณกรรม ความงาม และแฟชั่น แต่หล่อนกลับไม่ค่อยเข้าใจการบริหารบริษัทเท่าไหร่นัก

หลังจากที่สามีเสียชีวิต ทรัพย์สินของตระกูลจรัสพิบูรณ์จึงตกเป็นของบ้านสอง(เมียน้อย) หล่อนกลายเป็นบุคคลไร้ตัวตนในตระกูลจรัสพิบูรณ์ และแม้แต่การเลี้ยงดูลูกชายของหล่อนประมุขก็ยังเป็นคนจัดการ

แต่หล่อนก็เป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ในตระกูลจรัสพิบูรณ์มากว่ายี่สิบปีโดยไม่มีปากมีเสียง

ไม่เพียงแต่ไม่ทำถูกลืมเลือน กลับเป็นที่เคารพนับถือของทุกคน

“คุณป้าใหญ่”

ประวุธและจอมพลขานเรียกพร้อมกัน

วรรณวดีหันไปทางสองพี่น้อง พยักหน้าให้เล็กน้อย และอธิบายอย่างปวดหัว “เธอร์พอตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้หาคุณพ่อใหญ่เลย ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร จึงได้แต่เอาเขามาด้วย พ่อพวกนายอาการเป็นอย่างไรบ้าง”

ประวุธและจอมพลสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น

จอมทัพตอบ “ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ตอนนี้กำลังช่วยชีวิตอยู่”

วรรณวดีเป็นกังวลขึ้นมาทันที “จริงๆ เลย ทำไมเรื่องกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ”

ไม่มีใครพูดอะไรต่อ

จอมทัพวางลูกชายลงพื้น ลูบใบหน้าเล็กอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “ลูกยังไม่เจออาสามใช่ไหม ป่ะ งั้นเราไปทักทายอาสามของลูกกัน”

เขาจับลูกชายหันหน้าไปทางจอมพล

เด็กน้อยเมื่อมาอยู่ต่อหน้าจอมพล เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างเขินอาย “สวัสดีครับอาสาม ผมชื่ออาเธอร์ครับ”

เมื่อมองใบหน้าของเด็กน้อยชัดๆ จอมพลพลันตกตะลึงขึ้นมาทันใด

อาเธอร์ไม่เข้าใจ ดวงตาสีดำกลมคล้ายผลองุ่นจึงเสมองไปที่พ่อของตัวเอง และหันกลับมามองอาสามอีกครั้ง “อาสามครับ?”

เขากระตุกชายแขนเสื้อของจอมพลเบาๆ

จอมพลได้สติกลับมา แต่เมื่อได้สบตากับดวงตากลมโตของเด็กน้อย ก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง

เด็กคนนี้มีดวงตาฉายแววของความฉลาดเหมือนกับกะทิทุกประการ แถมหน้าตายังเหมือนกับกะทิมากอีกด้วย

เพียงแค่เมื่อเทียบกับสาวน้อยผู้มีนิสัยฉุนเฉียวง่ายอย่างกะทิ เด็กชายตรงหน้าดูสุขุม หล่อ และน่ารัก

จอมทัพมองออก พูดอย่างยิ้มๆ “เป็นยังไง ลูกชายของฉันกับลูกสาวของนายหน้าตาเหมือนกันเลยใช่ไหม”