บทที่ 186 เลิกเล็งเป้ากับตระกูลชนะดินทร์

จอมทัพ ประวุธ อำไพ เมื่อทราบข่าวก็รีบมาทันที การช่วยชีวิตเพิ่งสิ้นสุดลง

เดินทางกลับไปกลับมาอีกรอบ สีหน้าไม่สู้ดีของประมุขเปลี่ยนไปกว่าปกติอย่างมาก

จอมพลหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจพลันตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ประมุขจ้องมองลูกชายที่ตามเนื้อตัวเปื้อนไปด้วยเลือดของตัวเอง แล้วคลี่ยิ้มที่น้อยครั้งนักจะยิ้มออกมา

เขายิ้ม พร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “แกกลับมาแล้ว”

ดวงตาของจอมพลรื้นน้ำตาขึ้นมา “ฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว ถ้ามีอะไรจะพูดรอจนกว่าร่างกายดีขึ้นกว่านี้ค่อยพูด ตอนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน”

“ฉันรู้จักร่างกายตัวเองดี” ประมุขดูนิ่งสงบและอ่อนแรง “ฉันกลัวว่าเมื่อหลับมาลงอีกครั้ง…. จะไม่ตื่นขึ้นมาอีก พล… เรียกพี่ชายทั้งสองคนของแกเข้ามา ฉัน… มีอะไรจะพูด”

ลำคอของจอมพลแข็งทื่อ พยักหน้าเบาๆ “พวกเขาอยู่ข้างนอก รอสักครู่”

จอมทัพและประวุธรีบเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“อารอง! คุณเป็นยังไงบ้าง”

“พ่อ! ดีขึ้นรึยังครับ ยังเจ็บตรงไหนบอกผลได้เลยนะ ผมจะเรียกหมอให้”

สีหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความหวาดวิตก

ประมุขจ้องมองไปยังชายหนุ่มทั้งสามที่ตนชุบเลี้ยงมากับมือ ลมหายใจอ่อนแรงกล่าวว่า “ฉันเกรงว่าครั้งนี้คงไม่รอด ต่อไปพวกแก…”

“พ่อ! อย่ามาพูดจาไร้สาระนะ” ขอบตาของประวุธแดงก่ำ

สีหน้าของจอมทัพก็แย่ลงเช่นกัน เขาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ฝีมือทางการแพทย์ของพลยอดเยี่ยมมาก มีเขาอยู่ที่นี่ คุณจะไม่เป็นอะไร"

จอมพลถูกห่อหุ้มอยู่ในชุดปลอดเชื้อทั้งตัว ยืนเฝ้ามองอยู่ข้างๆ ไม่พูดไม่จา มือทั้งข้างที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

“...ฟังฉันพูดให้จบ” ประมุขเอ่ยอย่างแผ่วเบา “คนเราไม่ช้าก็เร็วยังไงก็ต้องตาย ไม่มีอะไรต้องเศร้าขนาดนั้น… ฉันทำพินัยกรรมไว้ตั้งนานแล้ว หลังจากที่ฉันตายไป พวกแกจะได้รับมัน… แต่ละคนจะได้ในสิ่งที่ตัวเองสมควรได้รับ ไม่จำเป็นต้องวางแผนเพื่อต่อสู้แย่งชิงกัน…”

ทั้งสามพี่น้องพยักหน้าพร้อมกัน

ประมุขพูดต่อไป “ฉันล้มเหลวในการเป็นสามีที่ดี และล้มเหลวในฐานะพ่อ… วุธ พล ชั่วชีวิตของพ่อนี้ต้องขอโทษแม่ของพวกลูกทั้งสอง… ในฐานะสามี ฉันไม่ซื่อสัตย์ต่อชีวิตคู่ในการแต่งงาน ทำร้ายหัวใจแม่ของวุธ และไม่อาจให้สถานะที่แม่ของพลตามที่เธอต้องการได้… ในฐานะพ่อ ฉันไม่ได้มอบครอบครัวที่สมบูรณ์เช่นกับครอบครัวคนอื่นๆ ให้แก่ลูก…”

ประมุขยังพูดต่อเป็นระยะๆ หลังจากพูดจบ เขาสูดหายใจราวกับจะดึงเครื่องออกซิเจนเข้าไปด้วย

รออยู่เนิ่นนาน เขาก็พูดต่อ “การแต่งงานของฉันทำให้ครอบครัวยุ่งเหยิงไปหมด… ทุกคนไม่มีความสุข วุธน่ะฉันไม่เป็นห่วงหรอก แต่แก เจ้าพล แกเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก… โดยเฉพาะเรื่องของผู้หญิงที่อยู่ทางนั้น… แกอย่าเดินตามรอยเดิมของพ่อ ที่เลือกทางผิด”

ประวุธก้มหน้าลงด้วยตาแดงก่ำ ไม่พูดอะไร

“ผมทำไม่ได้” น้ำเสียงทุ้มต่ำของจอมพลเอ่ยขึ้น

ประมุขพูดเกลี้ยกล่อม “...ผู้หญิงที่เมืองนราวัณคนนั้น ไม่เหมาะสมกับแก ม่าน… ม่านฟ้า อาจจะไม่สวยนัก แต่เธอคู่ควรกับแกแน่นอน… เจ้าพล ตัดขาดกับผู้หญิงที่เมืองนราวัณคนนั้นซะ แล้วแต่งงานกับม่านฟ้า นี่ถือว่าเป็นคำขอสุดท้ายของพ่อ”

ดวงตาของจอมพลพลันแข็งกร้าวขึ้นมาทันใด เขาเย้ยหยัน “คุณบอกให้ผมอย่าเดินตามรอยเดิมของคุณ แต่กลับให้ผมเลือกแบบเดียวกับที่คุณเคยทำในตอนนั้น?”

ประมุขไร้เรี่ยวแรงตอบกลับลูกชาย เพียงถามขึ้นเบาๆ “แกตกลงไหม”

จอมพลเม้มริมฝีปากแน่น จ้องมองประมุขอยู่เนิ่นนานโดยไม่พูดอะไรสักคำ

จอมทัพและประวุธกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจอมพล เมฆดำทะมึนปกคลุมในแววตา

โดยเฉพาะประวุธ หัวใจของเขาถูกกัดกินไปด้วยความอิจฉาริษยา

คิดไม่ถึงเลยว่า จอมพลลูกชายนอกสมรสของพ่อเขาคนนี้ จะแหกคอกได้ถึงขนาดนี้!

ไม่รู้ว่าจอมพลกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ เมื่อไม่นานมานี้เขาแอบจัดการกับตระกูลชนะดินทร์อย่างเงียบๆ จนเกือบทำให้พ่อของม่านฟ้าต้องเข้าคุก

ทุกคนต่างคิดว่าตระกูลชนะดินทร์กำลังจะจบสิ้นลงแล้ว จนพ่อต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือด้วยตัวเอง

คนอื่นไม่รู้ แต่เขารู้ พ่อใช้ความสัมพันธ์มากมายเพื่อรักษาตระกูลชนะดินทร์เอาไว้

แต่เรื่องนี้ พ่อไม่เพียงแต่ไม่คิดบัญชีกับจอมพลไอ้ลูกนอกคอกคนนี้ ซ้ำยังยืนกรานที่จะทำข้อตกลงการแต่งงานระหว่างสองตระกูลให้สำเร็จ

เขาไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมพ่อถึงดันทุรังขนาดนี้

“มีผมอยู่ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณทั้งนั้น ผมเรียนหมอมานานหลายปี ถ้ารักษาชีวิตพ่อตัวเองไว้ไม่ได้ หลายปีที่เรียนมาก็เปล่าประโยชน์”

น้ำเสียงนุ่มลึกของจอมพลขัดจังหวะความคิดร้ายๆ ของประวุธ