บทที่ 185 ความสัมพันธ์พ่อลูก

ร่างบนเตียงไม่ตอบสนอง

จอมพลปล่อยมือเขาเป็นอิสระ “ตื่นขึ้นมาสิ ภรรยาและลูกของคุณ รวมถึงคนที่รักคุณ พวกเขายังเฝ้ารอคุณอยู่ข้างนอก…”

……

ด้านนอกห้องไอซียู

ม่านฟ้าช่วยประคองจีรวรรณมาที่โรงพยาบาล

สีหน้าของทั้งสองดูโศกเศร้าและวิตกวังกลอย่างเห็นได้ชัด ความเย็นชาและเย่อหยิ่งเช่นในยามปกติจางหายไป

“จอมทัพ วุธ” ดวงตาของท่านจีรวรรณบวมแดง เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวังด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม “ฉันเข้าไปเยี่ยมมุขได้ไหม”

กลัวว่าพวกเขาจะไม่ตอบตกลง หล่อนจึงรีบเสริมขึ้นว่า “ฉันรู้ว่าการเข้าเยี่ยมผู้ป่วยห้องไอซียูต้องมีการจำกัดเวลาและควบคุมจำนวนคน ฉันจะไม่เข้าไปด้านใน แค่ยืนมองอยู่ข้างนอกก็ได้…”

จอมทัพพยักหน้า “คุณน้าครับ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน แน่นอนว่าคุณมีสิทธิ์ ใช่ไหมน้องรอง”

สีหน้าของประวุธหม่นลงทันที ปั้นหน้ายิ้ม และทำน้ำเสียงให้ดูอ่อนโยน “คุณน้ามาได้จังหวะพอดีเลย พลจึงไปได้ไม่นาน คุณก็เดินตามหลังมาซะแล้ว หากมาช้าไปอีกนิด เข้าไปในห้องผ่าตัดเขาก็ไม่ให้เยี่ยมแล้ว คุณน้าอยากเยี่ยม ก็รีบไปเข้าเยี่ยมเถอะครับ และก็ดูเวลาด้วย”

จีรวรรณชะงักงัน รีบกล่าวขอบคุณและเข้าไปในเขตห้องไอซียู

ด้านนอกห้องไอซียูเป็นกระจกบานใหญ่ เพื่ออำนวยความสะดวกต่อสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยที่เข้าไปเยี่ยมด้านในห้องไม่ได้

จีรวรรณไม่ได้พบหน้าประมุขและลูกชายมาเนิ่นนาน

เวลานี้ หล่อนมองผ่านกระจกบานใหญ่เข้าไปด้านใน เมื่อเห็นผู้ชายสองคนที่หล่อนรักที่สุดอยู่ในนั้น น้ำตาพลันไหลพรากลงมาทันที

ม่านฟ้าจ้องมองไปที่แผ่นหลังสูงใหญ่และเด็ดเดี่ยวของจอมพล สายตาของความไม่พอใจพลันสั่นคลอนไปด้วยน้ำตา

เมื่อจอมพลออกมาจากห้องไอซียู จอมทัพและประวุธยังคงรออยู่ด้านนอก

“สองวันมานี้หนักหนากันมามากแล้ว พวกคุณกลับไปพักผ่อนเถอะ ฉันจะอยู่เฝ้าดูแลทางนี้เอง”

จอมทัพนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วเอ่ยขึ้นมาเบาๆ “ให้ทุกคนผลัดเวรเวียนกันไปพักผ่อน กำลังสลบไม่ได้สติแบบนี้ ถึงจะเฝ้าระวังดีแค่ไหนก็คงดูไม่ออกหรอก”

ประวุธขมวดคิ้วไม่พอใจ “ไม่ใช่พ่อของคุณ คุณก็พูดง่ายนะสิ”

“เหอะ!” จอมทัพเหมือนจะยิ้มแต่กลับไม่ยิ้ม “เขาเป็นผู้ให้กำเนิดนาย เป็นลูกที่ชอบธรรมด้วยกฎหมายแท้ๆ แต่ก็ดูเหมือนว่านายจะไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่เลยนะ”

“คุณ!”

เมื่อไม่มีบุคคลภายนอก พี่น้องก็ไม่จำเป็นต้องปั้นหน้าสงบสุขต่อกันอีกต่อไป

“แล้วได้แล้ว!” จอมพลตวาดขึ้น “ขณะที่เขายังไม่ฟื้นขึ้นมา ฉันจะอยู่เอง”

จอมพลลุกขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ค่อยๆ ปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเสื้อผ้า “ตามใจนาย นายอยากเฝ้าก็เฝ้าไป ไม่อยากเฝ้าเมื่อไหร่ก็ค่อยให้คนไปเรียกฉัน”

พูดจบ ก็เดินจากไป

ประวุธพูดทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคแสนเย็นชา “พรุ่งนี้ฉันจะมาเปลี่ยน”

แล้วก็เดินจากไปเช่นกัน

โถงทางเดินว่างเปล่า

จีรวรรณแยกตัวออกจากม่านฟ้าแล้วเดินเข้ามาใกล้

“พล อาการบาดเจ็บของพ่อเป็นยังไงบ้าง ก่อนที่แกจะกลับมา แม่เป็นกังวลมาก แต่ไม่กล้าไปอยู่ต่อหน้าพวกเขา แม่…”

ขณะพูดน้ำตาก็ไหลรินออกมาจากดวงตาอีกครั้ง

ระหว่างคิ้วของจอมพลฉายความเหนื่อยล้าออกมา “แม้ร่างกายจะมีบาดแผลมากมาย แต่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แผลที่อยู่บนศีรษะร้ายแรงที่สุด แม้จะเย็บแผลและเลือดหยุดไหลแล้ว แต่เสียเลือดไปมากทำให้เส้นประสาทเสียหาย ถ้าฟื้นขึ้นมาได้ เขาก็จะรอด”

จีรวรรณร้องไห้โหออกมาทันที “ไม่มีทางอื่นอีกแล้วเหรอ พล เขาเป็นพ่อของลูกนะ ลูกต้องหาวิธีช่วยชีวิตเขาให้ได้ ถ้าเกิดอะไรขึ้น พวกเราสองแม่ลูกจะทำยังไง คนในตระกูลจรัสพิบูรณ์เกลียดเราเข้ากระดูกดำขนาดนั้น พวกเขาไม่ปล่อยเราไปแน่ๆ …”

ความเหนื่อยล้าในใจของจอมพลถูกระงับไว้ด้วยความโกรธ ไฟโทสะในตัวราวกับจะระเบิดออกมา

ความรักยี่สิบสามสิบปีของคู่ชีวิต กำลังจะถึงวาระสุดท้าย เพียงแต่เมื่อไร้ที่พึ่งพิงนี้ พวกเขาคงปักหลักอยู่ตระกูลจรัสพิบูรณ์ไม่ได้อีกต่อไป

“พอแล้ว!” น้ำเสียงเย็นชาตวาดขึ้นมา “ถ้าเขาไม่ใช่พ่อผม ผมไม่แม้แต่จะหันมองด้วยซ้ำ ในเมื่อผมมาแล้ว ก็ปล่อยให้ผมทำเถอะไม่ต้องมายุ่ง”

จีรวรรณห่อตัวลงเล็กน้อย จ้องมองลูกชายตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ลืมแม้กระทั่งที่จะร้องไห้

บรรยากาศอึมครึม

วีระรีบก้าวไปข้างหน้า “คุณหญิงครับ มีบอสอยู่ที่นี่ทั้งคน ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอกครับ ผมจะให้คนไปส่งท่านกลับ กะทิอยู่บ้านคนเดียว ไม่เห็นพวกเขากลับไปคงตกใจแย่”

ขณะพูด พลางรีบเข้าไปประคองจีรวรรณแล้วพาเดินออกไปด้านนอก