ตอนที่ 194
บทที่ 194 กลับประเทศกับเขา
October 28, 2026
โมโมะก็พูดไม่ออกทันที
เงียบอยู่สองวินาที เธอก็ถอนหายใจพูดว่า：“เอาเถอะ ในเมื่อหย่าแล้ว งั้นก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกมีภาระทางจิตใจอีก ต่อไปอยากทำอะไรก็ทำอย่างสบายใจได้เลย พี่คนนี้สนับสนุนเธอเอง！”
“แน่นอน”วันวิวาห์พยักหน้าพูดไปว่า：“โลกนี้มีผู้ชายดีๆตั้งเยอะ คนหล่อมากมายแบบไหนแค่ฉันอยากได้ ต่อไปอยากจะเต๊าะยังไงก็เต๊าะได้”
“ใช่ จะติดอยู่แค่คนๆเดียวไม่ได้”
โมโมะเสริม
ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสบายๆอีกเล็กน้อย จากนั้นจึงวางสาย
อารมณ์ที่สนุกสนานเมื่อกี๊ก็เหมือนจมเข้าไปในโรงน้ำแข็งทันที วันวิวาห์ตะลึงไปด้วยความงง มีแต่ความเหงาที่ใบหน้า
ตอนเทพบุตรนั่งอยู่บนรถเข็นเข้าประตูมา วันวิวาห์กำลังอ่านหนังสืออยู่
บนสมุดบันทึกด้านข้างเขียนชื่อภาษาอังกฤษและสูตรต่างๆของส่วนผสมในสูตรเคมีจำนวนมากไว้
“ก๊อกก๊อกก๊อก！”
เทพบุตรเคาะประตูเบาๆ：“ตั้งใจขนาดนี้ จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้งเหรอ？”
วันวิวาห์เงยหน้าขึ้นจากหนังสือ ดูแปลกใจ：“คุณมาได้ไง？”
เทพบุตรพูดเสียงอ่อนโยน：“ที่จริงก็อยากกลับห้องไปนอน แต่เห็นคุณยังเปิดไฟอยู่เลยมาดูหน่อย”
เขาหยิบใบร่างที่เขียนสูตรการตอบสนองทางเคมีมาดู：“ของพวกนี้ มันน่าเบื่อมาก น้อยมากเลยนะที่จะมีผู้หญิงชอบ และก็……”
เทพบุตรหัวเราะ แล้วจึงชมอย่างจริงใจว่า：“นักวิทยาศาสตร์หลายคนก็ยังไม่เข้าดีเลย คุณไม่เพียงแต่เข้าใจ แต่ดูแล้วยังจะฉลาดมากด้วย วิวาห์ของเราเป็นผู้หญิงที่พิเศษและฉลาดมากจริงๆ”
“วิวาห์ของเรา”สี่คำนี้ทำให้วันวิวาห์อึดอัดสุดๆ
เธอจึงเลือกที่จะเมินใส่อย่างไม่รู้ตัว：“ก็แค่เคยสัมผัสมาหมดแล้ว พวกที่เห็นชินตามาตั้งแต่เด็กถ้ายังไม่เข้าใจดีอีก ฉันก็คงไม่ต้องทำงานสายนี้แล้ว”
เทพบุตรหัวเราะอย่างขมขื่น：“ผมถ่วงคุณไว้ใช่ไหม？ขอโทษจริงๆ ถ้าไม่มีผม ตอนนี้คุณน่าจะได้เรียนรู้อย่างเป็นระบบที่โรงเรียนอย่างสบายใจแล้ว แต่ตอนนี้กลับได้แต่ก้มหน้าศึกษาด้วยตัวเองที่นี่”
พูดตรงๆแล้ว ทุกครั้งที่เทพบุตรมีการตอบสนองแบบนี้ วันวิวาห์ก็จะรู้สึกไม่สบายอย่างไร้เรี่ยวแรง
แต่พอคิดว่าเขาต้องขาหักสองข้างเพื่อช่วยตัวเองแล้ว แม้กระทั่งความเป็นผู้ชายปกติก็ยังทำไม่ได้ ในใจก็ไม่คิดอะไรทันที
เธอทำเป็นโกรธ：“คุณเทพบุตร คุณพูดแบบนี้คือกำลังสงสัยความตั้งใจของฉันนะ ฉันเสียใจมาก！”
“ขอโทษนะผม……”
ใบหน้าเทพบุตรมีแต่ความรู้สึกผิด
วันวิวาห์ใจอ่อนทันที：“ฉันไม่ได้โกรธ แค่ไม่รู้จะทำไง เทพบุตร ฉันเคยบอกคุณแล้ว ที่อยู่นี่เป็นความสมัครใจของฉันเอง หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ไม่เกี่ยวข้องกับคุณหรือใครทั้งนั้น แต่ถ้าคุณรู้สึกขอโทษฉันอยู่เสมอ จะทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด และทำให้ไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีก ดังนั้น ต่อไปอย่าพูดคำพูดแบบนี้อีก ……”
เทพบุตรก็ยิ่งรู้สึกผิด：“ผมใจแคบเอง ขอโทษนะวิวาห์ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณลำบากใจจริงๆนะ แค่ตั้งแต่คุณโมโมะกลับประเทศ คุณก็เริ่มเงียบมากขึ้นและไม่ค่อยยิ้มเลย”
เขาพูดอย่างจริงจัง：“หมอบอกว่าขาของผมฟื้นตัวได้ดีมาก ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่มีความสุขที่นี่ ไม่งั้นกลับประเทศไปกับพวกเขาดีไหม？”
วันวิวาห์หัวเราะเสียงดังออกไปทันที：“ใครว่าฉันไม่มีความสุข ช่วงเวลาที่ได้อยู่นี่ เป็นช่วงเวลาที่ฉันสบายใจที่สุดในปีนี้แล้ว ฉันเงียบไม่ค่อยยิ้ม นั่นเพราะว่าช่วงนี้ในหัวมีความคิดสำหรับผลิตภัณฑ์ใหม่ที่กำลังจะเตรียมตัว”
นิ่งไปเล็กน้อย เธอจึงพูด：“แน่นอน ถ้าต่อไปคุณอยากกลับประเทศ ฉันจะกลับไปด้วยกันกับคุณเอง”
เทพบุตรประทับใจความใส่ใจของเธอเสียแล้ว：“คุณพูดจริง？”
วันวิวาห์ตะลึงเล็กน้อย：“ดังนั้น คุณอยากให้ฉันกลับไปกับคุณ？”