บทที่ 197 เธอคือคนโดดเด่น

วันวิวาห์：“……”

“แม่！”เทพบุตรขมวดคิ้ว：“ตอนค่ำผมไม่หิวข้าวไม่อยากกินน้ำหรอก และก็ไม่อยากเข้าห้องน้ำด้วย ผมกับวิวาห์ยังไม่แต่งงาน จะข่มเธอให้ไปนอนห้องผมได้ไง？”

ทิวาพรก็พูด：“ใช่ แม่ ถึงพี่สะใภ้กับพี่สามแต่งงานแล้ว แต่ทำให้เธอลำบากใจไม่ได้นะ แม่ดูตัวพี่พี่สามนี่สิ แล้วดูหุ่นผอมๆของพี่สะใภ้นี่สิ ไม่เหมือนคนที่จะแบกพี่สามได้เลย ถ้าตอนค่ำต้องการจริงๆ ให้เมก้าไปอยู่ด้วยไม่สะดวกกว่าเหรอ？”

ใบหน้ากนกวรรณมีแต่ความโกรธ：“ได้ๆๆ พวกแกแต่ละคนมีเหตุผลกันนัก ฉันมันอยู่ไม่เป็น อยากทำอะไรก็ทำ ฉันไม่สนแล้ว！”

ตอนที่จะออกไปด้วยความโกรธ ก็เห็นคนใช้ที่อุ้มของใช้บนเตียงหดตัวไปที่มุมอย่างระวัง ก็ยิ่งโกรธมากขึ้น：“เธอจะยืนงงตรงนั้นทำไม ที่ครัวไม่ต้องการคนช่วยเหรอไง ยังไม่รีบลงไปอีก อยากหิวตายเหรอ”

คนใช้ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ รีบเอาของใช้บนเตียงวางไว้บนเตียง แล้วรีบตามกนกวรรณวิ่งออกไป

คนกว่าครึ่งหนึ่งแยกย้ายออกไปทันที

เทพบุตรถอนหายใจ：“วิวาห์ คุณอย่าใส่ใจแม่ผม เธอเป็นคนแบบนั้นแหละ”

“ใช่ พี่สะใภ้ คนอย่างแม่ฉัน ปากร้ายใจดี พี่ดูแลพี่ชายฉันแบบนี้ ที่จริงเธอดีใจมากนะ ก็แค่……ฝากความหวังไว้ที่ลูกชายมากไปหน่อย พี่เข้าใจไหม”

ทิวาพรพูดไปก็หยิบผ้าปูมาเขย่า จะทำ

“ฉันไม่ใส่ใจหรอก”วันวิวาห์พูดเบาๆ รับของใช้บนเตียงในมือทิวาพร：“ฉันเอง”

ทิวาพรช่วยปูชุดเครื่องนอน และก็พาวันวิวาห์มาที่ห้องข้างๆ ช่วยเธอเก็บกระเป๋าเดินทางอย่างกระตือรือร้น

เก็บเสร็จ เธอก็ปรบมืออย่างพอใจ：“ขาดอะไรต้องการอะไรมาบอกฉันได้เลยนะ ฉันช่วยเอง”

วันวิวาห์จับมือเธอไว้：“ทิวา ขอบคุณนะ”

“ขอบคุณทำไม คนบ้านเดียวกัน”ทิวาพรคว้าแขนของวันวิวาห์แล้วพูดอย่างปลงๆ：“พูดตรงๆแล้ว ก่อนพี่ปรากฏตัว ฉันคิดมาตลอดว่าพี่สามฉันจะอยู่คนเดียวไปทั้งชีวิตเสียอีก คิดไม่ถึงว่า……”

เธอพูดอย่างจริงจัง：“ฉันโตขนาดนี้แล้ว ยังไม่เคยเห็นพี่สามฉันใส่ใจใครขนาดนี้มาก่อน ในพี่ชายทั้งสามคนนี้ พี่สามดีกับฉันที่สุดแล้ว ดังนั้น คนที่พี่สามฉันชอบฉันก็ชอบด้วย ยิ่งไปกว่านั้น พี่ก็ยังเป็นสาวสวยที่แสนจะสวยงามและเพอร์เฟคขนาดนี้อีก ไม่ชอบก็คงยาก พี่สะใภ้ ดีกับพี่สามฉันหน่อยนะ ขอร้องล่ะ”

ในใจวันวิวาห์ซับซ้อนสุดๆ ก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรในทันที

ทิวาพรเป็นคนเข้าใจผู้อื่นมาก เลยไม่ได้บังคับอะไรเธอ พอพูดจบก็ออกไป

วันวิวาห์มองห้องอันแปลกหน้านี้ ในใจก็หม่นหมอง หดหู่เล็กน้อย

เธอต้องหางานทันที

อย่างน้อย ก็ช่วยตัวเองออกไปจากสถานการณ์แบบนี้

คิดได้แล้วก็ทำ วันวิวาห์หยิบคอมออกมาเปิดเตรียมทำประวัติทันที

นาทีที่ออกมาจากห้องของวันวิวาห์ รอยยิ้มที่ใบหน้าทิวาพรก็เย็นชาลงทันที

เธอเหลือบมองประตูที่ปิด ส่งเสียงฮึดฮัด

หันกลับหยิบโทรศัพท์ออกไป แล้วกดโทร：“ฟ้า วันวิวาห์กลับมาแล้ว เดี๋ยวจะได้เริ่มเกมแล้ว เธอ พร้อมยัง？”

……

วันวิวาห์ตั้งใจขึ้นมา ทุกอย่างจากโลกภายนอกก็จะถูกปิดกั้นทันที

เธออยู่ในห้องทั้งบ่ายวันนั้น จนกระทั่งเทพบุตรมาเคาะประตูเรียกไปกินข้าวจึงได้สติคืนมาจากหน้าคอม

ทั้งสองลงมาที่ห้องทานข้าวด้วยกัน

พ่อและพี่ๆของเทพบุตรยังไม่กลับมา ในห้องทานข้าวมีแค่กนกวรรณกับทิวาพร

ไม่รู้ว่าทั้งสองรอนานแค่ไหน

เห็นวันวิวาห์ปรากฏตัว สีหน้าของกนกวรรณหม่นลงไปทันที：“เคยเห็นคนหน้าใหญ่ แต่ไม่เคยเห็นคนหน้าใหญ่ที่แสนจะหน้าด้านได้ขนาดนี้ เธอเห็นตัวเองเป็นแขกจริงๆเหรอ？ไม่แอคทีฟมากินข้าวก็ว่าไปอย่างแล้ว ยังจะให้เทพที่บาดเจ็บไปเรียกเองกับตัวอีก วันวิวาห์ เธอเข้ามาตระกูลภูวศักดิ์ของฉันในฐานะคนใช้ดูแลเทพ รู้ตัวซะบ้าง……”

“พอแล้ว！แม่！”

เทพบุตรตัดบทแม่