บทที่ 198 เห็นเธอแล้ว

เทพบุตรพาวันวิวาห์ไปที่ร้านอาหารส่วนตัวแห่งหนึ่ง

ร้านอาหารไม่ใหญ่ แต่ฉากดูหรูหราสวยงาม

จนกระทั่งลงจากรถ ทั้งสองจึงหาโอกาสพูดกันสองต่อสอง

วันวิวาห์พูดเสียงเบา：“ที่จริงเมื่อกี๊คุณไม่น่าทะเลาะกับแม่คุณเพื่อฉันเลยนะ ต่อไปทุกคนก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน ทะเลาะหนักแบบนี้ ก็แก้ปัญหาไม่ได้อยู่ดี ทุกคนก็จะอึดอัด อึดอัดแบบนี้ยังไงก็สู้อยู่กันอย่างสบายใจไม่ได้หรอก ถ้าคุณเชื่อฉัน ต่อไปความสัมพันธ์ของฉันกับคนในบ้านคุณ ก็ให้ฉันจัดการเอง คุณอย่าเข้ามายุ่งอีก”

เทพบุตรกดความปวดใจไว้ที่ระหว่างคิ้ว：“แม่ผมคุณไม่เข้าใจหรอก บางครั้งพูดจาเหมือนมีด มีดที่ทำร้ายคน ……”

“ฉันรู้ว่าอะไรฟังได้อะไรฟังไม่ได้”วันวิวาห์พูดอย่างจริงจัง：“คุณคือลูกชายเธอ เธอรักคุณก็สมควรอยู่แล้ว ฉันทำให้คุณเจ็บ เธอติเตียนฉันเป็นเรื่องปกติ คุณมาตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกระหว่างเราแบบนี้ สู้ปล่อยไปไม่ต้องสนดีกว่า”

“ใครว่าผมกลืนไม่เข้าคายไม่ออก？”

เทพบุตรหันไปมองเธอ พูดอย่างจริงจัง：“คุณกับแม่ผม ไม่ว่าใครถูกใครผิด ผมจะไม่ลำเอียง ไม่……ถึงลำเอียง ผมก็จะเข้าข้างคุณ”

เขาหันตัว กุมข้อมือวันวิวาห์ไว้：“คุณมาที่บ้านพวกเราคนเดียว ถ้าผมไม่ปกป้องคุณ ผมยังเป็นผู้ชายอยู่ไหม？”

ตรงที่โดนกุมไว้เหมือนโดนหัวแร้งทำให้ไหม้ วันวิวาห์แข็งไปทั้งตัว ทนไว้ยังไม่ได้สะบัดออกทันที

“โหย หายากนะเนี่ย คุณชายเทพนานแล้วนะที่คุณไม่มาร้านเล็กๆของฉัน”

ผู้หญิงแต่งหน้าเข้มสวมกี่เพ้าสั้นผ่าลึกออกมาต้อนรับจากในร้าน

เธอเหลือบมองวันวิวาห์ที่ถูกเทพบุตรกุมมือ ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และคุ้นเคย：“คุณผู้หญิงคนสวยแฟนคุณเหรอ？หึหึ หายากนะ ในที่สุดก็มีผู้หญิงดึงคุณลงมายังโลกได้”

วันวิวาห์เหมือนถูกลวก ชักมือกลับอย่างทนไม่ไหว

หญิงสาวรู้สึกขำ ระหว่างคิ้วพูดอย่างพิจารณา：“คุณชายสามเป็นที่รู้จักในแวดวงนี้มากว่าไม่สนใจใคร อย่าว่าแต่แฟนเลย แม้แต่ลูกน้องผู้หญิงเขาฉันก็ไม่เคยเห็น ผู้หญิงที่จีบเขาเข้าแถวกันยาวเหยียด แต่ไม่มีใครเข้าตาเขาเลย ถ้าเขาไม่ใจเต้นกับผู้หญิงอีกฉันก็ชักสงสัยรสนิยมทางเพศของเขาแล้วนะ ……เห็นคุณไม่ใจเต้นเลย ที่แท้ก็ไม่มีใครเข้าตาคุณได้นี่เอง”

เธอมองสำรวจวันวิวาห์：“สายตาไม่เลวนี่ คุณผู้หญิงคนนี้สวยมาก……”

“ไปทำงานของคุณเถอะ”

เทพบุตรยิ้มบางๆแล้วไล่เจ้าของร้านออกไป หันไปพูดกับวันวิวาห์：“คุณอย่าไปฟังเธอพูดจาเหลวไหลเลย เธอคือเจ้าของร้านที่นี่ ก็แค่จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง พูดทุกอย่างออกมาได้”

วันวิวาห์หัวเราะ：“ฉันจะมีอะไรให้ถือสาล่ะ เธอชมฉันอยู่นะ”

ระหว่างที่พูด ทั้งสองก็ถูกพนักงานบริการพาเข้าไปในห้อง

ร่างของวันวิวาห์กับเทพบุตรเพิ่งหายไปที่หน้าประตู ทางเดินอีกฝั่งก็มีคนอีกกลุ่มเข้ามา

จอมพลถูกกลุ่มคนล้อมรอบไว้ตรงกลาง เข้าไปในห้องข้างๆ

……

ห้องส่วนตัวที่ทานข้าวไม่ใหญ่ แต่มีเอกลักษณ์มาก

เทพบุตรอยู่ที่นี่ผ่อนคลายมาก：“ปกติผมมานี่คนเดียวตลอด ดังนั้นห้องที่จองก็จะเล็กหน่อย แต่ตำแหน่งนี้ไม่เลวเลยนะ”

เขาชี้ไปที่ระเบียงนอกห้องส่วนตัว：“ตรงข้ามมีทะเลสาบนิเวศวิทยา วิวสวยมาก”

“ฉันจะไปดู”

วันวิวาห์เปิดประตูห้องส่วนตัวที่ไปยังระเบียง

เป็นตอนที่พระอาทิตย์กำลังตกไปทางตะวันตกพอดี แสงสีทองปกคลุมท้องฟ้าสีแดงไปกว่าครึ่งหนึ่ง

ต้นหลิวที่ร่มรื่นข้างทะเลสาบ นกน้ำและหงส์ที่กำลังว่ายอยู่ในน้ำถูกปกคลุมเป็นแสงสีทอง

มองไปแล้ว สบายใจจริงๆ

วันวิวาห์หลับตา สูดหายใจอากาศบริสุทธิ์ที่แสนจะหายากนี้ลึกๆ

เทพบุตรเปิดเมนูอิเล็กทรอนิกส์ในห้องส่วนตัว：“อยากกินอะไร？”

วันวิวาห์ไม่หันหน้า：“คุณเป็นเจ้าภาพ และยังเป็นลูกค้าประจำที่นี่ จะต้องรู้อยู่แล้วว่าอะไรอร่อยที่สุด คุณตัดสินใจเลย”

“โอเค”เทพบุตรตอบตกลงในห้องส่วนตัว

ห้องข้างๆ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง จอมพลปฏิเสธพวกเขาที่เชิญเล่นไพ่นกกระจอก หยิบบุหรี่มาสูบที่ระเบียง

จุดไฟคีบใส่ปาก ก็เห็นหญิงสาวตรงระเบียงด้านข้างกำลังหลับตาสูดหายใจ

ต้นไม้สีเขียวระหว่างระเบียงที่กั้นไว้ระหว่างระเบียงปกคลุมร่างเธอไปครึ่งหนึ่ง

จอมพลมองเห็นมือทั้งสองข้างของเธอวางไว้บนราวบันไดอย่างผ่อนคลาย มุมปากยิ้มเล็กน้อย หันข้างมองวิวทะเลสาบ

เหลือเพียงพระอาทิตย์ตกสีแดงระเรื่อครึ่งหนึ่งที่ส่องไปด้านหลังเธอ ปกคลุมเธอทั้งตัวเป็นสีทอง ใบหน้าเล็กๆครึ่งหนึ่งนั้นสวยงามจนทำให้ตกตะลึง

จอมพลคีบบุหรี่อย่างตะลึง เสียสติไป