บทที่ 211 ม่านฟ้าโดนเล่น

ชายทั้งห้ารีบดำเนินการทันทีเมื่อได้ยินเสียง

หนึ่งในนั้นหยิบขาตั้งกล้องและอุปกรณ์ต่างๆจากกระเป๋าแล้วเริ่มประกอบ

ที่เหลือเดินไปหาวันวิวาห์พร้อมฉีกเสื้อผ้าของเธอเป็นชิ้นๆ

วันวิวาห์ตื่นตกใจมาก “ไปให้พ้น! ม่านฟ้า แกมันบ้า! ถ้าวันนี้ไม่ฆ่าฉันให้ตาย ฉันจะไม่ยอมแพ้แน่ ถ้าเทพบุตรกับจอมพลรู้ก็จะไม่ปล่อยพวกแกเหมือนกัน สั่งให้พวกมันออกไปซะ!”

ม่านฟ้ายิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย “ออกไปหรอ คนที่ควรไสหัวไปตั้งแต่แรกคือแก ถ้าเธอเอาแต่อยู่ในเมืองนราวัณ ฉันอาจจะปล่อยเธอไปก็ได้ แต่ใครใช้ให้เธออยู่ไม่สุขล่ะ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ถ้าไม่กุมเธอไว้ในมือ ฉันว่าเธอคงจะไม่รู้ว่านี่มันถิ่นของใคร เธอคิดว่านี่เป็นเมืองนราวัณที่เธอจะทำอะไรก็ได้งั้นหรอ”

“แควก!”

นอกจากเสียงของม่านฟ้าแล้ว ยังมีเสียงเสื้อผ้าของ วันวิวาห์ฉีกขาดอีกด้วย

“กรี๊ด...ออกไป!”

วันวิวาห์พยายามขยับร่างกายของเธอเพื่อหลีกเลี่ยง แต่ก็ไม่เกิดประโยชน์

ม่านฟ้ามองดูอย่างเย็นชา และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พวกแกรู้ไหมว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เธอเป็นลูกสาวตระกูลโสธรณาลัยมหาเศรษฐีในเมืองนราวัณ ใบหน้าสวยงาม ความสามารถดี เสน่ห์ล้นเหลือ วันนี้เป็นบุญพวกแกแล้ว สินค้าชั้นดีแบบนี้ ไม่ใช่จะเจอได้ง่ายๆ ดูแลเธอให้ดี ทำให้เธอพอใจด้วยล่ะ…”

น้ำตาคลอเบ้า แต่วันวิวาห์ก็ไม่กล้าที่จะปล่อยให้พวกมันกลิ้งลงมา

เธอพยายามสงบสติอารมณ์อย่างหนัก “ม่านฟ้ารีบให้พวกเขาหยุดสิ! เธอทำแบบนี้ไม่กลัวว่าจอมพล จะรู้หรอ”

“อย่าใช้เขากดดันฉัน!”

ใบหน้าของม่านฟ้าเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท “แกคิดว่าฉันจะปล่อยให้แกออกไปพร้อมลมหายใจหรอ วันวิวาห์ชีวิตนี้แกจะไม่มีโอกาสได้ฟ้องจอมพล!”

เสื้อผ้าของวันวิวาห์ถูกชายหลายคนฉีกจนเหลือเพียงชุดชั้นใน

ไม่ว่าเธอจะแข็งแกร่งแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาแห่งความอัปยศอดสูและความหวาดกลัวได้

คนสวยช่างน่าสงสาร แต่ตนกลับมองว่าน่าสมเพชยิ่งนัก

โดยเฉพาะคนสวยที่ไร้เสื้อผ้า!

ดวงตาของม่านฟ้าแข็งขึ้น

ทั้งโกรธและอิจฉา!

เธอตะคอกด้วยความอิจฉา “เห็นท่าทางของพวกแกแต่ละคนแล้ว ชาติที่แล้วไม่เคยเห็นผู้หญิงรึไง อึ้งอะไรอีก! รีบถอดออก ไม่ต้องให้เหลือสักชิ้น อยากเล่นยังไงก็ได้ ถ่ายทุกขั้นตอนไว้ด้วย เอาให้ชัดๆยิ่งดี!”

เสียงแหลมเรียกสติชายฉกรรจ์กลับมา

ทุกคนตอบสนองและกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ใช่!

คุณม่านฟ้าให้พวกเขามาสนุกกับผู้หญิงคนนี้

ผู้ชายที่อยู่ใกล้วันวิวาห์มากที่สุดดวงตาเป็นประกาย

วันวิวาห์มองดูมือที่ขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้

เมื่อมือนั้นกำลังจะแตะหน้าอกของเธอ เธอก็โน้มไปข้างหน้า และกัดมือที่สกปรกและน่าเกลียดนั่น

“โอ้ย!”

ชายคนนั้นส่งเสียงโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือด

มือทั้งสองข้างของวันวิวาห์ที่ถูกมัดไว้ด้านหลังก็บิดอย่างรุนแรง เธอไม่สนใจความเจ็บปวดเมื่อเชือกถูผิวของเธอ จนเชือกบิดเป็นรูปแปด มือของเธอพันกันยุ่งไปหมด

มือซ้ายแตะนาฬิกาของมือขวาอย่างยากลำบากและกดปุ่มด้านข้าง

ผู้ชายที่เหลือตะลึงครู่หนึ่ง แล้วรีบวิ่งไปข้างหน้า

จากนั้นก็ทั้งดึงผมของวันวิวาห์ และบีบคางของเธอ

ด้วยความโหดเหี้ยมเพื่อบังคับเธอให้คลายปาก

ในที่สุดมือของชายคนนั้นก็ถูกดึงออกมา พร้อมกับเลือดหยดติ่งๆ

เนื้อที่ถูกกัดทะลุถึงข้างในเกือบหลุดออกมา

ความดุร้ายของวันวิวาห์น่าตกตะลึงจนผู้ชายพวกนั้นไม่กล้าทำอะไร

“ถุย!”

เธอพ่นเลือดที่น่าขยะแขยงออกจากปาก ดวงตาของเธอเย็นชาและน่ากลัว ก่อนจะหัวเราะเยาะ “ม่านฟ้า ก่อนจะสัมผัสฉัน ลองตรวจสอบวีแชทของเธอดูก่อน!”