บทที่ 212 จะตายในคุก

วันวิวาห์มองเธอด้วยความสงสาร “เธอคิดว่าแค่ทำลายโทรศัพท์ก็จะไม่เป็นไรแล้วหรอ”

เธอเงยหน้าขึ้น “เปิดวีแชทดูสิว่าข้อความหยุดส่งหรือยัง”

ม่านฟ้าตกตะลึงครู่หนึ่ง และรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดู

ข้อความเสียงจากวันวิวาห์ได้ถูกส่งมาจนเต็มหน้า

และยังคงเพิ่มขึ้น

เธอคลิกที่อันสุดท้าย

เป็นประโยคที่วันวิวาห์เตือนให้เธออ่านวีแชทหลังจากที่เธอทำลายโทรศัพท์ไปแล้ว

สีหน้าของม่านฟ้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ผู้ชายหลายคนในห้องจากที่คิดว่าจะสามารถได้ลิ้มรสของดีก็รู้สึกแปลกๆเช่นกัน ถึงแม้ว่าจะมีความงามอยู่ตรงหน้า แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรอุกอาจ

ม่านฟ้าโกรธมากจนมือที่ถือโทรศัพท์สั่น

“ปัง!”

เธอโยนโทรศัพท์ของเธอเช่นกัน

โทรศัพท์กระแทกกับเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง แล้วกระแทกกับพื้นจนดับไป

วันวิวาห์เตือนอย่างเย็นชา “สี่ห้านาทีแล้วใช่มั้ย ม่านฟ้าเธอยังมีเวลาอีกห้าหกนาที อีกหกนาทีจอมพลจะได้รับข้อความของฉัน และตำรวจจะได้รับข้อความนั้นด้วย ทุกคนลงเรือลำเดียวกันแล้ว ดี ใครก็ไม่ปล่อยใครไปทั้งนั้น ตกนรกด้วยกันนี่แหละ!”

ม่านฟ้าตื่นตระหนก มือกำหมัดอย่างประหม่า

เธอบังคับตัวเองให้สงบ และปลอบตัวเอง “เธอไม่ทำแบบนั้นหรอก! ถ้าเธอถูกข่มขืน ถึงจะเอาฉันลงไปด้วย เธอชีวิตของเธอก็พังอยู่ดี!”

“ฉันกลัวอะไร”

วันวิวาห์ยิ้มเยาะอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่มีตำแหน่งคุณหนูตระกูลโสธรณาลัยแล้ว และแม่ของจอมพลก็ฆ่าลูกฉันกับมือ แถมฉันก็หย่ากับเขาแล้ว ตอนนี้ฉันเหลืออะไรอีกล่ะ เทพบุตรหรอ ตระกูลภูวศักดิ์ไม่รับคนที่เคยแท้งและเคยหย่าเข้าไปในตระกูลหรอก ดึงทุกคนไปลงนรกด้วยกันก็ดี อีกแค่ไม่ถึงสิบนาที จะมีคนมาช่วยฉัน แต่เธอต่างจากฉัน เธอต้องติดคุก แค่ฉันร้องไห้ของให้เทพบุตรจัดคนในคุกช่วยดูแลเธอ ลักพาตัว สั่งให้ข่มขืนเธอ ด้วยความสามารถของตระกูลภูวศักดิ์ การจะให้เธอติดคุกสิบยี่สิบปีไม่น่าจะมีปัญหา เธอต้องรับใช้ผู้ชายหลายคนไม่ซ้ำหน้าทุกวัน และบางทีเธออาจจะตายในคุกโดยที่ยังไม่ทันถึงสิบยี่สิบปีด้วยซ้ำ ถ้าเธอให้คนข่มขืนฉันวันนี้ จอมพลต้องรู้สึกผิด ถึงเธอจะขอร้องเขายังไง เขาก็จะไม่สนใจ…”

ม่านฟ้าตัวสั่นอย่างรุนแรง

เธอมองเห็นความโหดเหี้ยมในสายตาของวันวิวาห์

เธอเชื่อว่าผู้หญิงสารเลวคนนี้พูดและทำมันได้อย่างแน่นอน!

แต่เธอก็ไม่อยากปล่อยเธอไป

ม่านฟ้าโกรธมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้!

วันวิวาห์ยังคงกระตุ้นเธอต่อไป “ม่านฟ้า เธอเหลือเวลาอีกแค่สามสี่นาทีในการทำร้ายฉัน หลังจากนี้ไม่กี่นาที จอมพลจะรู้ทุกอย่าง และเธอจะไม่มีโอกาสอีก”

ใบหน้าของม่านฟ้าซีดเซียว เธอกัดฟัน และพูดว่า “แกมันโหดร้าย! วันวิวาห์ วันนี้แกชนะแล้ว ไปกันเถอะ!”

เธอหันหลังเดินไปพร้อมกับนักเลงเหล่านั้น

หลังจากทุกคนหันหลังไป วันวิวาห์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไหล่ที่ตึงเครียดทรุดลงเล็กน้อย

แต่ครู่หนึ่งเธอก็ยืดตัวขึ้นอีกครั้ง

“หยุด!”

ม่านฟ้าจำต้องหยุด และหันกลับมาอีกครั้ง “เธอจะทำอะไรอีก!”

“ฉันจะส่งคำสั่งระงับไปได้ยังไง ถ้าเธอไม่ปล่อยฉัน!”

ม่านฟ้าแกะเชือกให้วันวิวาห์ด้วยความเกลียดชัง

ผิวหนังที่ถลอกบนข้อมือของเธอเริ่มมีเลือดออกแล้ว แต่วันวิวาห์ไม่สนใจ เธอหันหน้าไปทางม่านฟ้า “ถอดเสื้อผ้าของเธอออก”

ม่านฟ้าตกใจและโกรธมาก “เธอจะทำอะไรอีก!”

“เธอเหลือเวลาอีกไม่ถึงสามนาที!”

ม่านฟ้ากัดฟันไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่มีทางเลือก เธอถอดเสื้อกันลมออกอย่างรวดเร็วแล้วโยนมันลงบนพื้น

เป็นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว และเธอสวมเสื้อฮีตเทคและกางเกงเลกกิ้งอยู่ข้างใน ถอดเสื้อผ้าจึงไม่ถึงขนาดโป๊เปลือย

“กางเกง รองเท้า!”