บทที่ 213 บันทึกวิดีโอของม่านฟ้าย้อนกลับ

หลังจากสงบความโกรธลง ม่านฟ้าก็ตวัดสายตาไปมองผู้ชายที่กำลังจ้องมองต้นขาเปลือยของเธอ และนั่งลงตรงข้ามกับวันวิวาห์ด้วยความโกรธ พร้อมคว้ากาน้ำชาที่เธอถืออยู่ และรินชาให้ตัวเอง

“คนของเธอส่งเสียงเหล่านั้นมาตรงเวลาได้ยังไง”

วันวิวาห์มองไปที่ม่านฟ้า ซึ่งเหลือเพียงเสื้อปกปิดร่างกายตัวเดียว พร้อมเลิกคิ้วขึ้นและยิ้ม “ใครใช้ให้เธอเชื่อคิดว่าฉันจะบอกความจริง”

ม่านฟ้าโกรธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปลายนิ้วที่ถือถ้วยนั้นบีบแน่นจนไร้สีเลือด “ขอแค่เธอไม่มายุ่งกับจอมพลอีกในอนาคต ฉันจะไม่มีปัญหากับเธออีก วันวิวาห์เธอฉลาดมาก ถ้าไม่มีจอมพล ฉันอาจสามารถเป็นเพื่อนกับเธอได้ เธอวางใจได้ถ้าเธอประสบปัญหาในเมืองนี้ ฉันจะหาวิธีช่วยเธอเอง”

วันวิวาห์เย็นชา “ถ้าฉันจะมีปัญหา ปัญหาก็มาจาหจอมพลกับเธอ ม่านฟ้า ผู้หญิงมักโกหก เรื่องนี้เธอโกหกตัวเองก็พอ เธออย่าเอามันมาขู่คนอื่นอีก รู้เอาไว้ว่าฉันไม่มีทางเชื่อเธอ ถ้าเธอมีความคิดแบบนี้ สู้ดูแลคนของเธอให้ดีดีกว่า อย่าปล่อยมันมากัดคนอื่น….”

คำพูดของวันวิวาห์ทำให้หน้าของม่านฟ้าซีดขาว ด่าบรรพบุรุษของวันวิวาห์ในใจไม่หยุด

เธอสาบานว่าจะไม่ฆ่าผู้หญิงคนนี้！

เมื่อวันวิวาห์โทรออกเป็นครั้งที่สาม ลูกน้องของม่านฟ้าก็นำโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่และเสื้อผ้ามาให้

หลังจากเปิดโทรศัพท์เครื่องใหม่ เธอเปิดกล้องและเล็งไปที่ม่านฟ้า

“ม่านฟ้า ขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ และสัญญากับฉันว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีกในอนาคต และถ้าเจอฉันให้เธอเลี่ยงโดยทันที”

ม่านฟ้าโกรธตั้งแต่ปลายเท้าถึงเส้นผม “วันวิวาห์ อย่ามามากเกินไปนะ”

วันวิวาห์ยิ้มเยาะ “มันมากเกินไปหรอ เทียบกับเธอไม่ได้หรอกนะ อย่าลืมว่าเรื่องนี้เธอทำขึ้นมาก่อน ฉันไม่ใช่คนมีความอดทน ฉันชอบแก้แค้น ไม่เคยปล่อยความแค้นข้ามวัน ฉันจะให้เวลาเธอคิดสิบวินาที ถ้าเธอไม่ขอโทษฉันจะไปแล้ว ต่อจากนี้ก็ใช้วิธีของใครของมันแล้วกัน”

ม่านฟ้าจ้องมองที่เธออย่างเคียดแค้น

ใบหน้าของวันวิวาห์บวมเบ่ง แสดงให้เห็นว่าเธอเกลียดถึงขีดสุดแล้ว แต่ก็มองตรงไปอย่างไม่ลังเล หลังจากค้างไว้ไม่เกินห้าวินาที ม่านฟ้าก็หมดกำลังใจ และเริ่มกล่าวขอโทษก่อน “ฉันขอโทษ ฉันไม่ควร...”

วันวิวาห์บันทึกฉากนี้ไว้ ใส่เสื้อผ้าใหม่และออกไป

ม่านฟ้ามองไปที่เสื้อผ้าที่ถูกใส่และโยนลงบนพื้นเหมือนขยะ พลางกวาดถ้วยชาและกาน้ำชาบนโต๊ะลงกับพื้น จนแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“วันวิวาห์! คอยดูเถอะ ถ้าแกไม่ตาย อย่ามาเรียกฉันว่าม่ายฟ้า!”

...

ออกจากโรงน้ำชา

วันวิวาห์เรียกรถ หลังจากนั่งแล้ว เธอถึงกล้าที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ตอนนี้แรงอันแข็งแกร่งบนร่างกายก็ดูเหมือนจะหายไปหัวใจที่ตื่นตระหนกก็สงบลง มันค่อยๆเต้นเหมือนมีชีวิตกลับมาใหม่อีกครั้ง

หลังจากสงบลมหายใจอะนรวดเร็วของเธอแล้ว เธอก็ใส่ซิมการ์ดที่เธอหยิบขึ้นมาเมื่อออกจากโทรศัพท์เครื่องใหม่ และโทรหาโมโมะ

“โมโมะ ขอบคุณมากสำหรับนิสัยที่ชอบรับสายฉันตลอดเวลา ไว้กลับไปเมืองวราวัณฉันจะเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่เลย”

โมโมะสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติตั้งแต่ตอนที่เขาได้รับสายแรกแล้ว จึงรีบถามกลับมาด้วยเสียงที่กระตือรือร้น “เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้เธอพูดอย่างนั้นกะทันหัน ฉันเลยไม่กล้าถามอะไรไป”

“ไม่มีอะไร”

วันวิวาห์เขียนเรียบๆว่า “ที่งานเลี้ยงของบริษัท ฉันได้บังเอิญเจอจอมพล ฉันดื่มมากเกินไปเลยไม่รู้ว่ามีคนถ่ายรูปให้เหมือนมีอะไรกัน ม่านฟ้าเลยเอารูปนั้นมาขู่ฉันให้ไปเจอ แต่ฉันก็ระมัดระวัง และมีอุบาย”

หลังจากพูดแล้ว เธอก็ถอนหายใจ “โชคดีที่ระวังเลยไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

โมโมะฟังแล้วใจเต้นแรง จนมั่นใจว่าเธอไม่เป็นไรแล้วจึงวางสายไป

วันวิวาห์วางสายและนั่งพิงเบาะหลัง

ครั้งนี้ต้องขอบคุณซอฟต์แวร์ช่วยชีวิตที่พี่ชายของฉันมอบให้ ทำให้ม่านฟ้าถูกจับแบบไม่ตั้งตัว

ครั้งหน้าถ้าฉันเจอแบบนี้อีก ถ้าอยากจะขู่ม่านฟ้า ฉันเกรงว่ามันจะไม่ง่ายแบบนี้

วันนี้ทั้งสองหน้าฉีกหน้าอย่างสมบูรณ์ ม่านฟ้าไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่

แม้ว่าเธอจะมีวิดีโอของม่านฟ้าอยู่ในมือ แต่เธอก็ไม่สามารถหนีการแก้แค้นในอนาคตได้

นอกจากการวิ่งหนีแล้ว ตอนนี้เธอมีทางเดียวเท่านั้นคือทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น!

แกร่งจนไม่มีใครกล้ารังแก!

สีหน้าของวันวิวาห์ค่อยๆมั่นใจขึ้น

เรื่องแบบนี้แค่ครั้งเดียวก็เพียงพอแล้ว

เธอจะไม่มีวันปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายแบบนี้อีก!