บทที่ 215 วันวิวาห์ แต่งงานกับฉันนะ!

วันวิวาห์ คิดเรื่องนี้มาทั้งวัน และเมื่อเธอกำลังจะเลิกงาน จู่ๆ ก็มีใครบางคนในสำนักงานอุทานออกมา ซึ่งทำให้เธอกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงจากความสติที่หลุดลอยของเธอ

“ทุกคน มาดูข้างล่าง มีคนโดนขอแต่งงาน”

มีการเคลื่อนไหวในสำนักงาน จากพนักงานปกติที่มักจะจริงจังก็แห่กันไปที่หน้าต่าง

วันวิวาห์เห็นวราสรเดินกลับมาจากหน้าต่างจึงถามด้วยความสงสัย “พวกเขามองอะไรอยู่”

“มีคนขอแต่งงาน” วราสรยิ้มอย่างอิจฉา “โรแมนติกมาก”

มีผู้หญิงหลายคนที่จินตนาการถึงสิ่งที่พวกเขาไม่เคยได้มาก่อนในชีวิต ซึ่งเป็นเรื่องที่มีแรงบันดาลใจมาก

วราสรที่กำลังจะกลับไปที่ห้องทำงาน จู่ๆก็หยุดและกระซิบว่า “ตอนนี้เธออยู่กับเทพบุตรแล้ว หรือปกปิดการแต่งงาน”

วันวิวาห์อึกอักอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่มี เราเป็นแค่เพื่อนกัน”

แม้ว่าเธอจะบอกว่าเธอจะดูแลเขา และแต่งงานกับเขา แต่ความสัมพันธ์คือเพื่อนไม่ผิดไปจากนี้

เห็นได้ชัดว่าวราสรไม่เชื่อ

เธอกระพริบตามองไปที่วันวิวาห์ “ในเมืองนี้มีเนื้อหอมที่มีชื่อเสียงเพียงไม่กี่คน เทพบุตรเป็นหนึ่งในนั้น แม้ว่าจะไม่คุ้นเคยกับแวดวงของพวกเขา แต่ฉันก็เคยได้ยินชื่อเสียงของเทพบุตรมากมาย เขาคนนี้เป็นผู้ใหญ่ และมั่นคง สิ่งที่หายากที่สุดคือเขาเป็นหนึ่งในมหาเศรษฐีไม่กี่คนในแวดวงชนชั้นสูงไม่มีเรื่องอื้อฉาว รวยและมีชื่อเสียง เธอต้องจับไว้ให้ดี มีคนอยากแย่งเยอะแยะ…”

วันวิวาห์ยิ้มไม่ตอบ

เมื่อถึงเวลาเลิกงานกลับไม่มีใครอยู่ในลิฟต์

วันวิวาห์งงงวย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

ลิฟต์หยุดที่ชั้นหนึ่ง ก่อนประตูจะค่อยๆเปิดจากตรงกลาง

พรมแดงปูจากทางเข้าลิฟต์ผ่านล็อบบี้ ไปจนถึงนอกอาคารของบริษัท

ทั้งสองด้านของพรมแดงมีดอกกุหลาบสีชมพู ดอกกุหลาบสีเหลือง ดอกกุหลาบสีม่วง และดอกไม้อื่นๆ ที่กำลังจะบานสะพรั่ง

ทุกๆสองสามก้าวจะมีลูกโป่งหลากสีลอยอยู่ในอากาศ

หัวใจถูกวาดบนลูกโป่ง และเขียนคำสารภาพหวานๆ

ทั้งโรแมนติกและอบอุ่น

ไม่เพียงเท่านั้น การเต้นของหัวใจของวันวิวาห์ก็เต้นเร็วขึ้นอย่างประหลาด เธอก้าวออกจากลิฟต์ด้วยก้าวที่เหมือนฝัน

กลีบกุหลาบร่วงหล่นจากฟ้า

สักพักห้องก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอม

วันวิวาห์หยุดเดิน

จากห้องโถงที่ว่างเปล่าก็ปรากฏชายหญิงที่หล่อเหลาหลายคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสุภาพ และเป็นทางการเดินหลั่งไหลออกมาจากทั้งสองฝั่ง

พวกเขายืนอยู่บนพรมแดงทั้งสองข้าง ปรบมือและยิ้มให้เธอ

“ออกไปสิ มีคนรอคุณอยู่ข้างนอกมานานแล้ว”

“ต้องมีความสุขนะ”

“ตอบตกลงเขานะ”

...

ทุกย่างก้าวมีคนส่งคำอวยพรและกำลังใจให้ไม่ขาดสาย

จิตใจของวันวิวาห์มึนงงเล็กน้อย ราวกับว่าเธอมีคำทำนายอยู่ในใจแล้ว แต่เธอรู้สึกว่ามันไม่จริงมากนัก

เธอเดินไปที่ประตูบริษัท

เห็นปลายพรมแดง

เทพบุตรนั่งรถเข็นพร้อมดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่

เขามองเธอแล้วยิ้มอย่างสง่างาม

เขาสวมสูทสีเทาอย่างทางการพร้อมผูกเนคไทสีชมพู ผมของเขาได้รับการจัดเป็นอย่างดี ผมที่ปัดเฉียงอย่างสบายๆ เผยให้เห็นหน้าผากสูงเป็นสง่า

เขาขับรถวีลแชร์อัตโนมัติไปทางวันวิวาห์ และหยุดเมื่อเขาอยู่ห่างจากเธอสองหรือสามเมตร

“บางครั้งการเต้นของหัวใจก็เป็นเรื่องชั่วขณะ ตอนผมเห็นคุณครั้งแรก ผมคิดว่าผู้หญิงคนนี้สวยมาก สวยใจใจเจ็บไม่กล้าแตะต้อง พอเห็นคุณอีกครั้ง ผมก็คิดว่าคุณเป็นสาวสวยผู้เป็นทุกข์ก็แข็งแกร่ง มีความสามารถ ไม่ยอมล้มเลิก เธอเหมือนร่างกายที่สดใส ดึงดูดใจผมตลอดเวลา เธอทำงานหนัก มีแรงจูงใจในตัวเอง เป็นอิสระ แน่วแน่...ผมอยากใกล้ชิดเธอ แต่ผมก็หาโอกาสไม่ได้

“เธอเป็นคนซื่อสัตย์ ใจดี และมีความสามารถ ทำให้ผู้คนไม่มีวันลืมตั้งแต่แรกเห็น เธอเคยได้รับการปรบมือท่ามกลางดอกไม้ และเคยได้รับบาดเจ็บ เคยร้องไห้ เคยหัวเราะ และทุกแง่มุมของเธอทำให้ผมอยากทะนุถนอม ผมต้องการปกป้องเธออย่างดี ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลือกับเธอ”

เทพบุตรหยิบกล่องเครื่องประดับออกมา เปิดมัน ก่อนจะพบแหวนเพชรที่สว่างอยู่ภายใน “วันวิวาห์ ให้โอกาสผมได้แบ่งปันทุกข์สุขร่วมกับคุณ แต่งงานกับผมนะ”

มีประกายที่อ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อในดวงตาของเขา

วันวิวาห์ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

ฉากตรงหน้าเธอสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้น

แต่เธอก็อดนึกถึงผู้ชายอีกคนในใจไม่ได้

ฉากหลังเป็นวอร์ดสีขาวของโรงพยาบาล ไม่มีฉากที่อบอุ่นและน่าประทับใจเช่นนี้