บทที่ 216 ตลอดชีวิตงั้นเหรอ!

ผู้คนมุงดูกันอย่างคึกคัก

“ฮือฮือฮือ เร้าใจเกินไปแล้ว ถ้าใครมาพูดกับฉันอย่างนี้ล่ะก็ อย่าว่าแต่แต่งงานเลย บอกให้ฉันไปตายเดี๋ยวนี้ฉันก็ยอม!”

“คุณผู้หญิง คุณไม่ตอบรับพวกเราก็จะดูอยู่แบบนี้ไม่ไปไหน”

“หล่อรวยสุภาพอ่อนโยน เป็นเทพเจ้าหรือไงกัน!?”

……

คำชื่นชมจากผู้คนบริเวณรอบๆ กระทบเข้ามาในโสตประสาทของวันวิวาห์ ทำให้ดวงตาของเธอพร่ามัว ภายในใจทั้งอึดอัดทั้งโศกเศร้า

ทว่าความรู้สึกกลับสับสนอิรุงตุงนังกันไปหมด

เพื่อเธอแล้ว ผู้ชายคนนี้แม้แต่ขาทั้งสองข้างของตัวเองเขายังไม่ต้องการ บนโลกใบนี้ จะยังมีผู้ชายอีกสักกี่คนที่ทำเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งได้ถึงขนาดนี้!

วันวิวาห์ เธอยังต้องคิดอะไรอีก

เธอยังลังเลอะไรอีกงั้นเหรอ

ได้พบกับเขา เธอควรขอบคุณด้วยซ้ำ

ไม่ว่าอย่างไร หัวใจที่ถูกทำลายดวงนี้ของเธอได้ตายจากไปแล้ว ให้รักใครใหม่ไม่ได้อีก แล้วทำไมไม่ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ผู้ที่รักเธออย่างจริงใจมีความสุขขึ้นสักนิดล่ะ!?

แสงสว่างวิบวับจากเพชร สะท้อนเข้าดวงตาของวันวิวาห์จนแสบไปหมด และดูเหมือนว่าเธอจะสูญเสียการควบคุมร่างกายตัวเองไปแล้ว เพราะแม้แต่หลับตายังทำไม่ได้

เธอจ้องมองแหวนเพชรอย่างเหม่อลอย เสียงจ้อกแจ้กจอแจจากผู้คนโดยรอบ ทั้งชื่นชมทั้งอิจฉาค่อยๆ จางหายไปในความเงียบ

ฉากขอแต่งงานอันยิ่งใหญ่ ท้ายที่สุดก็เงียบลง

ทุกคนต่างกลั้นหายใจอย่างลืมตัว มองไปที่วันวิวาห์ด้วยความตื่นเต้น

ราวกับนักโทษรอคำตัดสิน ว่าจะไถ่ถอนหรือเข้าคุก!

ทั้งคาดหวังให้เธอตัดสินใจโดยเร็ว ทั้งเฝ้ารอเธอมาตลอดโดยไม่ปริปากพูดอะไร

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร หรืออาจจะไม่นานนัก ในที่สุดวันวิวาห์ก็ค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นช้าๆ

หลังมือเรียวเนียนสวยปรากฏอยู่ตรงหน้าเทพบุตร

เทพบุตรดีอกดีใจ

หัวใจที่แขวนอยู่สูงเป็นเวลานานตกลงสู่พื้น แม้การตกลงมานั้นจะเจ็บปวด ทว่าก็ทำให้รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน

เขาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงสั่นเครืออย่างไม่อยากเชื่อ “หมาย… หมายความอย่างที่ผมคิดใช่ไหม”

“อืม” วันวิวาห์ตอบเสียงเบา

“เย้!!!”

เสียงปรบมือกึกก้องอย่างอบอุ่น จากบริเวณรอบๆ อยู่นานสองนาน

ในที่สุดลมหายใจที่เทพบุตรอดกลั้นมาตลอดก็ถูกปล่อยออกมาเสียที

มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้ม เผยให้เห็นรอยยิ้มซื่อๆ เขาค่อยๆ กุมฝ่ามือของวันวิวาห์ซึ่งเล็กกว่าตนเกือบจะเท่าขึ้นมา

เพราะตื่นเต้นมากเกินไป ขณะสวมแหวนจึงโดนปลายนิ้วของวันวิวาห์ผิดอยู่หลายครั้ง ก่อนจะสวมมันได้อย่างแน่นหนา

ชายหนุ่มจ้องมองมือของเธอที่สวมแหวนอยู่ จากนั้นค่อยๆ ก้มศีรษะลง จูบบนหลังมือของเธอแผ่วเบาอย่างทะนุถนอม

เสียงเชียร์ของผู้คนที่มุงดูครึกครื้นมากยิ่งขึ้น

คำอวยพรต่างๆ นานาที่ดังกึกก้อง แทบจะทำให้ลานกว้างเล็กๆ ใต้อาคารสำนักงานนี้ถล่มลงมาได้

“จูบเลย!” เมก้าที่ปะปนอยู่ในฝูงชน ร้องตะโกนขึ้นมาท่ามกลางคำอวยพร

สถานการณ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนผู้คนจะเริ่มส่งเสียงโห่ร้องขึ้นพร้อมกัน

“จูบเลย! จูบเลย…”

ใบหน้าของวันวิวาห์ขึ้นสีระเรื่อ

ริมฝีปากของเทพบุตรยกยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย

เขากุมมือข้างที่สวมแหวนของเธอไว้ ยิ้มอย่างอ่อนโยนและพึงพอใจ “ทุกคนปล่อยเราไปเถอะครับ ในตอนนี้ ผมไม่มีแรงแม้แต่จะยืนขึ้น สุภาพบุรุษไม่ควรให้คุณผู้หญิงก้มตัวลงมาจุมพิตตัวเอง รอจนกว่าผมจะหายดี ผมจะชดเชยให้กับว่าที่เจ้าสาวผู้แสนงดงามคนนี้ ด้วยการขอแต่งงานและมอบจูบอันลึกซึ้งให้แก่เธอ”

“โห่…”

ผู้คนต่างผิดหวังขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

แต่เทพบุตรกลับไม่ได้ทุกข์ใจแม้แต่น้อย เขามองไปที่วันวิวาห์อย่างอ่อนโยนและใจกว้าง

วันวิวาห์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟัน โน้มตัวลงอย่างกะทันหัน แล้วจูบลงบนใบหน้าของเทพบุตรเบาๆ

สัมผัสเพียงแผ่วเบาหนึ่งครั้งแล้วผละออก