บทที่ 217 จอมพลมา

วันวิวาห์หักหาญน้ำใจหรือปฏิเสธเทพบุตรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

แม้เธอรู้ว่ามันยากสำหรับเธอที่จะอยู่กับเขาอย่างที่เขาพูด อย่างน้อยก็เพียงแค่สักพัก

แต่เธอก็ยังตอบตกลง

“ค่ะ” วันวิวาห์ตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เธอไม่อาจทรยศความจริงใจของเขาได้

ทว่าอาหารเลิศรสที่อยู่ในปากในเวลานี้ราวกับเคี้ยวขี้ผึ้ง จืดชืดไร้รสชาติ

รับประทานไปได้ครึ่งหนึ่ง โทรศัพท์มือถือของเทพบุตรก็ดังขึ้น

วันวิวาห์จึงถือโอกาส “ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

เธอพูดเสียงเบา

เทพบุตรพยักหน้ารับ

วันวิวาห์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ลุกขึ้นและรีบเดินจากออกมา

ห้องน้ำชั้นล่างปิดปรับปรุง วันวิวาห์จึงต้องขึ้นไปเข้าห้องน้ำชั้นบนตามคำแนะนำของพนักงาน

เมื่อถึงห้องน้ำ เวยป๋อของโมโมะก็แจ้งเตือนเข้ามา

เธอส่งลิงค์มา เป็นคลิปวิดีโอการขอแต่งของเทพบุตรกับวันวิวาห์

มีคนอัปโหลดลงบนอินเทอร์เน็ต แต่ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ก็ขึ้นเป็นรายการค้นหายอดนิยมไปซะแล้ว

[อ้ากกกกกก! ฉันจะตายอยู่แล้ว!!! เป็นการขอแต่งงานที่โรแมนติกมากๆ ฉันก็อยากได้แบบนี้เหมือนกันนะ อิจฉาจะตายอยู่แล้วเนี่ย ตอนนี้ทั้งเมืองอาจจะระเบิดเป็นจุณเพราะพวกเธอสองคน รีบบอกมาเลยนะ รู้สึกตื่นเต้น มีความสุข หรือดีใจไหม]

วันวิวาห์อมยิ้มเล็กน้อย แล้วเก็บโทรศัพท์เข้าที่

มีความสุขไหมน่ะเหรอ

วันวิวาห์ไม่รู้เลย

ความรู้สึกตื้นตันใจก็มีบ้าง แต่แรงกดดันและความกลัดกลุ้มที่มองไม่เห็นนั้นมีมากกว่า

หรืออาจแค่ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง

เมื่อเงยหน้าขึ้น มองเห็นใบหน้าเย็นชาของตัวเองในกระจก เธอจึงฝืนยิ้ม

“วันวิวาห์ การถูกขอแต่งงานเป็นเรื่องที่น่ายินดี ทำไมเธอถึงไม่ยิ้มออกมาล่ะ?”

คนในกระจกก็จ้องมองกลับมาที่คนถามเช่นกัน

วันวิวาห์ถอนหายใจ เลิกคิ้วขึ้นพลางยักไหล่เล็กน้อย

“แบบนี้ก็ดีแล้ว ในเมื่อมาถึงขนาดนี้ ก็ต้องปักหลักอยู่ที่นี่ อย่าคิดเหลวไหลอีก การหาคนที่ดีทำกับเราง่ายกว่าหาคนที่เราชอบ แต่ไม่ใช่ว่าต้องเป็นคนที่ทำให้เรามีความสุขเสมอไป ไม่โลภเกินไป อย่างน้อยแบบนี้ก็ไม่เจ็บปวด…”

หลังจากพูดปลอบใจตัวเองเสร็จ วันวิวาห์ก็ปลุกใจตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อให้ตัวเองได้ผ่อนคลาย แล้วหันหลังเดินออกจากห้องน้ำ ทว่าทันทีที่เปิดประตู พลันเจอเข้ากับจอมพลที่มองมาด้วยสีหน้าดุร้าย อยู่ด้านนอกห้องน้ำ

วันวิวาห์นิ่งอึ้ง

ทำไมจอมพลถึงมาอยู่ที่นี่!

ตัวเองต้องตาฝาดไปแล้วแน่ๆ!

ขณะที่กำลังจะหลับตาและลืมตาขึ้นใหม่อีกครั้ง จู่ๆ ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าก็เอื้อมมือมาดึงเธอ แล้วฉุดกระชากเดินโซเซเข้าไปในห้องน้ำชาย

ห้องน้ำชาย!

“จอมพลคุณบ้าไปแล้วเหรอ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”

วันวิวาห์พยายามดิ้นรนด้วยความโมโห

กลับไม่ได้ผล

สุดท้ายจึงถูกชายหนุ่มผลักเข้ามาในบล็อกห้องน้ำห้องสุดท้าย

ตัวล็อกประตูด้านหลังของจอมพลลงกลอนแน่นหนา

วันวิวาห์สั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธ ขณะกำลังจะส่งเสียงขอความช่วยเหลือ ชายหนุ่มก็เข้ามาจูบเธอทันที

คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ