บทที่ 236 ไม่ถึงตายก็ต้องเจ็บอย่างสาสม

วันวิวาห์โกรธจัด “ปล่อย! เธอหายใจลำบาก ฉันทำ CPR ให้เธออยู่! ฉันช่วยชีวิตเธอ...”

ทั้งสองไม่หวั่นไหวราวกับว่าพวกเขาไม่ได้ยินมัน

ไม่นานการเคลื่อนไหวที่นี่ก็ทำให้เจ้าหน้าที่ปฏิบัติหน้าที่ได้ยิน

ผู้คุมเรือนจำวิ่งมาดูพร้อมกับดุด่าและรีบเข้าไปตรวจสอบทันที

“ยังไม่ตาย รีบส่งตัวไปโรงพยาบาล”

ผู้คุมสองคนนำผู้ต้องสงสัยที่ชักไม่หยุดออกไปทันที

ผู้คุมที่ยังอยู่ใช้กระบองไฟฟ้าแยกทั้งสามออกจากกัน

หล่อนดุ วันวิวาห์และผู้ต้องสงสัยอีกสองคน: "ปล่อย อยู่ให้สงบไปอยู่ที่มุมกำแพงไป"

เมื่อทั้งสองเห็นผู้คุมเรือนจำ พวกหล่อนก็อยู่นิ่งๆ ปล่อยมืออย่างเชื่อฟัง เอามือกุมหัวแล้วนั่งลง

ผู้คุมเรือนจำเตือน: "ถ้ากล้าก่อปัญหาอีก จะให้ไปที่ห้องลงโทษ!"

อีกสองคนงสบในทันทีและรับปากว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก

วันวิวาห์มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจ และรีบพูดกับผู้คุมเรือนจำว่า "เมื่อกี้คนๆ นั้นหายใจลำบาก ฉันอยากจะทำ CPR ให้เธอ..."

“เธอพูดจาไร้สาระ!

“ทำไมเธอถึงหายใจลำบาก ใจเธอรู้ดีไม่ใช่เหรอ!”

คนสองคนที่กุมหัวและนั่งยองๆ พูดไม่หยุด ฉันตะโกนเสียงดัง

"หุบปาก!" ผู้คุมตะโกน: "อยู่เฉยๆ ถ้าไม่อยากนอนก็ไม่ต้องนอน ไปอยู่ห้องลงโทษกันหมด"

ทั้งสองเงียบไปทันที

วันวิวาห์เปิดปากเธอต้องการพูดอีก

ผู้คุมเอากระบองไฟฟ้าชี้ไปทางเธอ: "จะกลับมาหาเพื่อชำระบัญชีแน่ ปิดไฟและเข้านอน

“พูดจบล็อกประตูห้องขังแล้วรีบออกไป

อีกสองคนในห้องขังลุกขึ้นอย่างได้ใจและผล็อยหลับไปบนเตียงเหล็ก

ความไม่สบายใจของ วันวิวาห์ค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อย และเธอก็นึกคำพูดของคนทั้งสามได้พร้อมกับปฏิกิริยาของผู้ต้องสงสัยที่ถูกพาตัวไป

เธอรู้สึกเหมือนเธอตกหลุมแผนบางอย่าง

เธอนั่งยองๆ ลงข้างเตียง ซบหน้าลงคุกเข่าอย่างมึนงงและตัวแข็งทื่อ

……จรัสพิบูรณ์กรุ๊ป

ออฟฟิศสว่างไสว

จอมพลนอนไม่หลับทั้งคืน

วีระยืนรายงานอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขาอย่างสั่นเทา: “หลักฐานที่มีอยู่ในมือของตำรวจนั้นแย่มากสำหรับคุณวันวิวาห์ และเพียงพอที่จะตัดสินลงโทษเธอ เป็นการยากเกินไปที่จะหาหลักฐานใหม่ ตอนนี้คุณวันวิวาห์ไม่สารภาพคงไม่ได้……"

จอมพล เอนหลังพิงเก้าอี้ ปิดตาที่ปวดเมื่อยและพูดว่า “ไปทักทายและให้ตำรวจอาชญากรทำการตรวจสอบ ต้องหาฆาตกรตัวจริงให้ได้!”

ตำรวจอาญา?!

วีระตกใจมาก

สำหรับคดีเล็กๆ ในระดับนี้ ตำรวจอาชญากรจะไม่แม้แต่จะพิจารณาคดีนี้ด้วยซ้ำ

แต่เขาแค่กล้าคิดแต่ไม่พูดออกมา

จอมพลเปิดตาของเขา ดวงตาที่เย็นชาของเขาคมราวกับมีด: "ถ้าไม่มีหลักฐาน ก็ให้พวกเขาสร้างหลักฐาน!"

วีระหายใจเข้าลึกๆและกล่าวด้วยความเคารพ “ครับ!”

ทันทีที่เขาพูดจบ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

วีระรีบก้าวออกไปรับสาย สีหน้าของเขาดูเปลี่ยนไปอย่างมากในทันที

เขารีบวางสายและพูดอย่างเร่งรีบ “คุณวันวิวาห์เกิดเรื่องในสถานที่กักขังแล้ว เธอฆ่าผู้ต้องสงสัยหญิงอีกคนในห้องขังเดียวกัน”

“ซั่ว！”

จอมพล ยืนขึ้นทันทีสายตาของเขามืดมนและเย็นชาราวกับว่าภูเขาและฝนกำลังจะมา