บทที่ 235 วันวิวาห์ฆ่าคน……

“ปล่อยเดี๋ยวนี้！คุณกำลังจะฆ่าเธอตายแล้วรู้ไหม ！”

เมื่อวีระเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว ก็คว้าไปที่แขนของจอมพลแล้วตะโกนเสียงดังไปที่ข้างใบหูว่า“คุณวันวิวาห์กำลังจะถูกคุณบีบคอตายแล้วนะ！”

จอมพลตกตะลึง ดวงตาที่แดงก่ำก็ค่อยๆจางหายไป แล้วรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง

เขาคลายมือออก

แรงที่หยัดกายวันวิวาห์อยู่ก็ค่อยๆลดลง เธอราวกับใบไม้ในสายลมฤดูใบไม้ร่วง อ่อนปวกเปียก ร่างกายค่อยๆไหลไปกับรถแล้วทรุดลงสู่พื้น

วีระรีบประคองจอมพล แล้วลากเขาออกห่างไปสองสามก้าว

ตำรวจเข้ามาล้อมตัวไว้

มีคนมาปลดกระดุมคอเสื้อเม็ดบนสุดของวันวิวาห์ออก บางคนก็มาพัดวีให้เธอ เพื่อให้มีอากาศไหลเวียนได้โดยเร็ว

“แค่ก！แค่กๆ……”

อากาศไหลกลับเข้าสู่ปอดอีกครั้ง วันวิวาห์กระแอมไอออกมา

ทุกคนต่างพากันโล่งอก

วันวิวาห์ไอไปด้วยและหัวเราะไปด้วย น้ำตาหยดลงจนเปียกปอนไปทั่วใบหน้านวล

เธอมองไปที่จอมพล ใบหน้าระทมทุกข์ แต่สายตากลับนิ่งสงบ“ถ้าฉันบอกว่าเรื่องยานั้นฉันไม่รู้เรื่อง คุณคงไม่เชื่อใช่ไหม ? จอมพล ในใจของคุณตัดสินฉันไปแล้ว แล้วยังจะมาถามฉันอีกทำไม เกมนี้ ฉันแพ้แล้ว หากฉันเข้าคุกไปแล้วมันจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง ให้คุณรู้สึกว่าได้แก้แค้นแทนลูก งั้นคุณก็จัดการเลย ใช้เส้นสายของคุณที่มี หรือใช้อำนาจตระกูลจรัสพิบูรณ์ในเมืองโตตูก็ได้ แล้วแต่คุณ หากยังไม่หายแค้น คุณจะให้คนตามไปฆ่าฉันในคุกก็ได้ ！”

เธอหยัดกายไปกับตัวรถแล้วค่อยๆลุกขึ้น น้ำเสียงที่แหบแห้งทั้งสงบและเลือดเย็น ความเกลียดชังค่อยๆอบอวลไปที่แววตา“คุณอยากจะทำอะไรก็เชิญ หากคุณคิดว่าฉันติดค้างกะทิ ก็ตามนั้นแล้วกัน เข้าไปในนั้น จะเป็นหรือตาย ฉันก็จะถือว่าได้ชดใช้ให้แล้ว แต่ที่คุณติดค้างลูกของฉัน ชีวิตนี้ไม่จบมันไปง่ายๆแน่ คุณอย่าเปิดโอกาสให้ฉันแล้วกัน รอสักวันที่ฉันมีกำลังพอ ฉันจะเอาคืนให้สาสม！ฉันวันวิวาห์กล้าทำก็กล้ารับ จะฆ่าคุณให้ตาย ฉันก็จะทำมันอย่างเปิดเผย ไม่จำเป็นต้องใช้เด็กที่ปกป้องตัวเองไม่ได้มาเป็นเครื่องมือ！”

คำพูดที่เหี้ยมเกรียมของวันวิวาห์ ท่าทีที่มุ่งมั่นและขึงขังทำเอาทุกคนในที่นี้ต่างพากันตกตะลึง

เธอเหลือบมองจอมพลอย่างเย็นชาและลึกล้ำ ผลักตำรวจที่ยืนขวางประตูรถออก ก้มตัวลง แล้วเข้าไปในรถตำรวจ นั่งลงที่เบาะหลังอย่างเรียบเฉย

ตำรวจที่ต่างพากันตื่นตกใจเมื่อครู่ก็ได้สติ กุลีกุจอกันขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องแล้วขับออกไป

ไม่นาน ที่ตรงนั้นก็เหลือเพียงจอมพลที่มีใบหน้าเย็นชากับวีระที่ทำอะไรไม่ถูก

“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ？”สายตาจอมพลมองไปยังเส้นทางของรถตำรวจที่ขับออกไปอย่างไม่ละสายตา

น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและทุ้มต่ำ ถามอีกครั้งว่า“วีระ เมื่อกี้เธอยอมรับแล้วใช่ไหม？”

วีระเม้มปากเงียบ ไม่กล้าพูดโต้ตอบอะไร

จอมพลหัวเราะเยาะเสียงเบา แต่แล้วจู่ๆก็เดือดดาลขึ้นมา เตะไปที่ต้นไม้ด้านข้าง “เธอไม่ได้ทำ แล้วจะยอมรับทำบ้าอะไร？”

วีระถอนหายใจ“ คุณวันวิวาห์ไม่ได้ยอมรับ”

เธอแค่สิ้นหวัง

อาจเพราะอธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์ และไม่มีใครเชื่อเธอละมั้ง

ใบหน้าวีระเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ“บอสครับ อันที่จริงบอสเองก็ไม่เชื่อใช่ไหมครับว่าจะเป็นฝีมือของคุณวันวิวาห์ ? ในเมื่อไม่เชื่อ แล้วทำไม……”

“ฉันไม่รู้” จอมพลลูบไปที่ใบหน้าอย่างหงุดหงิด จ้องเขม็งมองวีระ คำรามเสียงเข้ม“เธอไม่ได้ทำแล้วทำไมหลักฐานทุกอย่างถึงชี้ไปที่เธอได้ ? นี่ฉันเลี้ยงพวกนายเอาไว้ให้เสียข้าวสุกทำไมกัน ยังไม่รีบไสหัวไปตรวจสอบอีก！”

วีระอยู่ดีๆก็งานเข้า ทำได้เพียงหันหลังแล้วรีบประสานจัดการในทันที

……

สถานกักกัน

ทันทีที่วันวิวาห์มาถึงสถานกักกัน ทนายที่เทพบุตรส่งมาก็มาถึงแล้ว

ทั้งสองคนเจอกันที่ห้องเยี่ยม

ทนายความถาม “ คุณวันวิวาห์ ตอนนี้คุณลองนึกให้ดี แล้วช่วยเล่าเหตุการณ์ในวันนั้นอย่างละเอียดให้ผมฟังอีกครั้ง เราถึงจะตามหาความจริงได้ แล้วคืนความยุติธรรมให้คุณ ”

วันวิวาห์พูดอย่างเหนื่อยล้าว่า“ บันทึกการสอบปากคำที่คุณเห็นทุกประโยคล้วนเป็นความจริง ไม่มีผิดเพี้ยน เรื่องที่พวกเขาไปเจอยานั่นที่ล็อกเกอร์ส่วนตัวของฉัน เรื่องนี้ฉันไม่รู้ ยานั่นไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไง เรื่องนี้ทางตำรวจควรเป็นคนไปตรวจสอบไม่ใช่เหรอ ？”

ทนายถอนหายใจ“ตอนนี้หลักฐานทุกอย่างไม่เป็นประโยชน์กับคุณเลย แต่ไม่ต้องกังวลไป เราจะคิดหาวิธีเอง แต่เพราะเรื่องนี้มีตระกูลจรัสพิบูรณ์คอยดูแลอยู่ ต่อให้เราจะใช้เส้นสายของตระกูลภูวศักดิ์ ก็ไม่สามารถประกันตัวคุณออกมาได้ในทันที คงต้องลำบากให้คุณอยู่ในนี้ไปก่อนสักสองสามวัน 夜三少ฝากผมมาบอกคุณว่า ไม่ต้องกังวล เขากำลังคิดหาวิธีอยู่”

วันวิวาห์พยักหน้า“ขอบคุณเขาแทนฉันด้วย ”

……

ค่ำคืน