บทที่ 234 สับเธอเป็นชิ้นๆ

ตำรวจที่สอบปากคำตกใจกับความเกรี้ยวกราดของเธอที่จู่ๆก็พุ่งพรวดออกมา

ตำรวจคนที่บันทึกคำให้การลังเลอยู่ชั่วครู่“ รอสักครู่ เราจะถามให้ ”

หลังจากขอคำชี้แนะจากหัวหน้า พวกเขาก็ได้บอกอาการป่วยของหนูกะทิให้เธอได้รับทราบ“ตอนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่มีอันตรายอะไร ”

กล้ามเนื้อที่หดเกร็งของวันวิวาห์ก็ถึงได้คลายตัว

ดวงตาเธอเปียกชุ่ม ฝังหน้าลงกับฝ่ามือ พูดเสียงสะอื้น“ เยี่ยมไปเลย”

กะทิไม่ได้เป็นอะไร ดีมากๆ……

ตั้งแต่ที่รู้ว่ากะทิเกิดเรื่อง เธอก็นึกถึงสภาพของเด็กน้อยที่ไม่สบายเมื่อคราวก่อน……ความรู้สึกที่บีบคั้นหัวใจแบบนั้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายอีกครั้ง เธอไม่สามารถสงบลงได้

ตำรวจที่สอบปากคำก็ตกตะลึงกับปฏิกิริยาของเธอด้วยเช่นกัน

หนึ่งในนั้นกระซิบว่า“ได้ยินว่าเด็กไม่เป็นอะไร ดีใจจนร้องไห้ขนาดนี้ได้ ดูไปแล้วไม่เหมือนคนที่จะวางยาใครได้เลย……”

“อย่าด่วนสรุป”

คนที่อยู่ข้างๆพูดเตือนเสียงเบาว่า“ ในฐานะผู้สอบสวนคดี เหตุผลกับความถูกต้องและหลักฐานเป็นสิ่งที่เราควรเชื่อถือ ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่ถูกพูดถึงไปเมื่อวานไม่ได้ดูเลยหรือไง？ชีวิตส่วนตัวของเธอนั้นยุ่งเหยิงมาก หากสิ่งที่ชาวเน็ตพูดเป็นเรื่องจริง สิ่งที่เธอพูด ก็ยิ่งจะมองแค่ผิวเผินไม่ได้ ”

แม้เสียงของคนทั้งสองจะเบามาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ยินมันเลย

แต่วันวิวาห์ก็ราวกับไม่ได้ยิน

เธอควบคุมอารมณ์ให้สงบ“ฉันไม่ได้เป็นคนวางยานั้น ถึงฉันจะมีปัญหากับพ่อของหนูกะทิ แต่ฉันก็ชอบเด็กคนนี้มาก ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องวางยาเธอ ”

หากจะวางยาเธอวางยาจอมพลดีกว่า จะหาเรื่องไปวางยาหนูกะทิทำไม？！

“หนูกะทิถูกวางยาจนเข้าโรงพยาบาล ฉันอยากจะรู้มากกว่าใครเป็นไหนๆว่าใครกันที่คิดร้ายกับเธอได้！มีคนใส่ร้ายฉัน！” วันวิวาห์กัดฟันกร่อน สายตาเพ่งมองไปยังที่ที่หนึ่ง ราวกับพูดคนเดียวว่า“เอาเด็กตัวเล็กแบบนี้มาสร้างสถานการณ์ คนคนนี้จิตใจต้องโหดเหี้ยมมาก หากฉันรู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายเธอ ฉันจะต้องเอาคืนให้เธอแน่ ！”

ตำรวจเคาะโต๊ะและพูดเตือนว่า“พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ คุณไม่มีหลักฐาน ตอนนี้มีแค่คุณที่น่าสงสัยที่สุด ”

วันวิวาห์นิ่งลงในทันที“พวกคุณสงสัยฉัน ก็เอาหลักฐานมา มีข้อสงสัยไม่ได้แปลว่าเป็นผู้ร้ายตัวจริง”

เธอพยายามนึกไปถึงเหตุการณ์ในวันนั้น“วันนั้นฉันซื้อของเล่นชิ้นนั้นมา ก็หาพนักงานส่งของทันที เราส่งมอบของให้กันที่หน้าร้านค้านั่น ร้านค้าเป็นร้านชื่อดัง

มีกล้องทั้งในร้านและนอกร้าน ต่อให้ฉันคิดจะวางยาจริงๆ เวลาแค่นั้นก็ทำอะไรไม่ได้ อีกทั้ง ฉันไม่ได้โง่ ถึงกับวางยาในของที่ตัวเองซื้อให้ ช่องโหว่ขนาดนี้ เว้นแต่จะไม่มีสมอง และสิ้นคิดเท่านั้น คนธรรมดาทั่วไปไม่มีใครเขาทำกันหรอก ”

ตำรวจที่บันทึกคำให้การได้บันทึกคำพูดของวันวิวาห์ลงคอมพิวเตอร์ไปอย่างรวดเร็ว

“สิ่งที่คุณพูดมาทั้งหมดเราจะเอาไปตรวจสอบ”

ตำรวจทั้งสองนายได้รายงานความคืบหน้านี้ต่อผู้บังคับบัญชาทันที

เป็นอย่างที่วันวิวาห์พูด พวกเขาหาหลักฐานมาไม่ได้ ตอนนี้เธอจึงเป็นเพียงผู้ต้องสงสัย ไม่ใช่คนร้ายตัวจริง ไม่สามารถที่จะไต่สวนเพื่อหาข้อเท็จจริงต่อไปได้อีก

ในตอนที่ทุกคนไม่สามารถจะทำอะไรได้ หลักฐานชิ้นใหม่ก็ถูกส่งเข้ามา

“เราพบสารพิษชนิดเดียวกับตุ๊กตาบาร์บี้ในล็อกเกอร์ส่วนตัวของยิมมวยไทยที่คุณไปเรียน ตัวยามีร่องรอยของการถูกนำเอาไปใช้ ยาที่หายไปส่วนนั้นคุณเอามันไปใช้ที่ไหน ? วันวิวาห์ ให้ความร่วมมือในการสอบสวน คุณยังพอมีโอกาสที่จะได้ลดโทษนะ ”

“ให้ฉันต้องลดโทษอะไร？”

วันวิวาห์ตะลึง มึนงงไร้สติ“ สารพิษอะไรฉันยังไม่รู้เลย พวกคุณจะให้ฉันให้ความร่วมมือยังไง ？”

แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่มีใครเชื่ออีกต่อไป

ตอนนี้หลักฐานครบถ้วน วันวิวาห์จึงจะถูกนำตัวไปยังสถานกักกัน

เธอถูกพาตัวออกจากสถานีตำรวจ และกำลังจะขึ้นรถตำรวจเพื่อย้ายสถานที่ จอมพลก็มาถึง

ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตาที่เย็นชาดั่งคมมีด ราวกับจะสับเธอให้เป็นชิ้นๆ