บทที่ 233 แต่แล้วก็ไม่ใช่คุณ

เขาออกแรง ราวกับจะบดขยี้กระดูกข้อมือเธอ“ ไม่ต้องกลัว คุณไปกับเจ้าหน้าที่ก่อน ผมจะให้ทนายรีบตามไปเจรจาให้ในทันที”

มือของวันวิวาห์เจ็บมาก แต่เธอราวกับไม่รู้สึกถึงมัน เหยียดยิ้มที่ว่างเปล่าออกมา“ฉันไม่ได้กลัว ขอบคุณนะ”

แต่ตอนนี้สมองของเธอ มีแต่กะทิอยู่เต็มไปหมด

ไม่รู้ว่าเด็กน้อยเป็นยังไงบ้าง ……

เทพบุตรดึงมือกลับ มือกำกันแน่น

นี่เธอรู้หรือเปล่า ว่าตอนนี้เธอเป็นภรรยาของเขา！

สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่คำขอบคุณ แต่เป็นคำอธิบาย！

ประตูใหญ่ปิดลง สีหน้าเทพบุตรเย็นยะเยือก หยัดกายลุกขึ้นแล้วคว้าแจกันที่อยู่ตรงประตูปาแตกกระจาย ！

ราวกับระบายความเกลียดชังที่มีไม่หมด

ตั้งแต่ประตูจนถึงห้องรับแขก ของทุกชิ้นที่สามารถขว้างปาได้ไม่มีหลุดรอดเหลือเลยสักชิ้น

ชิ้นสุดท้ายคือทะเบียนสมรสของฝ่ายชายที่ถูกเขาเอาใส่กรอบและแขวนไว้บนผนัง

กรอบรูปถูกเขาทำลายไม่เหลือ ทะเบียนสมรสโผล่ออกมา

วันที่ในทะเบียนสมรสบาดลึกลงในดวงตาของเทพบุตรอย่างเจ็บปวด

วันที่18เดือนตุลาคม วันมงคล ？！

เหอะ！

บ้าเอ๊ยฤกษ์ดีที่สุดของเดือนนี้

วันนั้น เป็นวันเกิดลูกสาวสามีเก่าเธอ ! ! !

เทพบุตรหยิบทะเบียนสมรสขึ้นมา เสียง“แคว๊ก”ดังขึ้น รูปถ่ายถูกแยกออกเป็นสองชิ้นจากตรงกลาง

ตั้งแต่ที่เทพบุตรอาละวาดอย่างคนเสียสติเมก้าก็เก็บตัวเงียบให้มากที่สุด

เขายืนอยู่ตรงมุมห้อง มองดูบ้านที่เคยอบอุ่นและเป็นระเบียบเรียบร้อยกลายมามีสภาพยุ่งเหยิงกระจัดกระจาย แล้วมองดูเศษกระดาษที่ปลิวว่อนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงหล่นมาตรงปลายเท้าของเขา

เทพบุตรที่อาละวาดอย่างบ้าคลั่งแล้วก็ล้มตัวลงบนโซฟา ขอบตาแดงก่ำแล้วหอบหายใจหนัก

เมก้ารู้ว่าอารมณ์โกรธของเจ้านายตัวเองได้สิ้นสุดลงแล้ว สายตาละออกจากทะเบียนสมรส“นายครับ คุณนายน้อย……ยังจะสนใจอยู่ไหนครับ？”

เทพบุตรราวกับถูกแทงใจดำ สายตาจ้องเขม็งมองไปยังเมก้าอย่างดุดัน“ ไม่สนใจแล้วจะทำยังไงได้ ！ตอนนี้คนทั้งเมืองโตตูต่างก็รู้ว่าเธอคือภรรยาของฉัน เธอไม่อาย แต่ฉันอาย！”

หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง เขาข่มตาลง สั่งเสียงเข้มว่า“ให้ทนายไปจัดการ ดูว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ครับ！”

เมก้ารับคำ ก็รีบดำเนิดการจัดการทันที

อารมณ์รุนแรงที่เกิดขึ้นมีผลข้างเคียงที่ตามมา เทพบุตรรู้สึกเจ็บปวดไปที่ขา จึงกลับไปนั่งที่รถเข็นอย่างเดิม

กลับมาที่ห้อง เขาเปิดลิ้นชักด้านล่างของโต๊ะข้างเตียง

ลิ้นชักที่ว่างเปล่ามีเพียงอัลบั้มรูปที่ถูกล็อกไว้วางอยู่

ปลดล็อก อัลบั้มรูปก็เปิดออก

เป็นรูปภาพที่เก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี

ในภาพนั้น เขากำลังอุ้มเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ยิ้มแย้มราวกับดอกไม้ ทั้งสองศีรษะชนกัน แก้มแนบแก้ม หันมองกล้องฉีกยิ้มออกมาอย่างเบิกบานใจ

เด็กน้อยหน้าตาสะสวยมาก ใสซื่อและอ่อนโยน

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใสร่าเริงมาก ลักยิ้มบนแก้มราวกับมีไข่มุกประดับ

เป็นวันวิวาห์ที่ต่างออกไป——หน้าตาละม้ายคล้ายวันวิวาห์มาก แต่แววตาแตกต่างกัน

ดวงตาของเธออ่อนโยน เผยให้เห็นความสุขและความดีใจเล็กๆ ราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยที่ขี้สงสัยและขี้กลัว ความอ่อนโยนและละมุนละไมแทบจะล้นทะลักออกมาจากรูปภาพ

เทพบุตรลูบไล้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหญิงสาวในรูปอย่างอาลัยอาวรณ์“คุณช่างใจร้ายเหลือเกิน บทจะทิ้งก็ทิ้งกันไปเลย ไม่คิดจะเหลียวแลเลยสักนิด แต่ผม ก็ยังเอาแต่คิดถึงคุณอยู่แบบนี้！”

มุมปากของเขาเหยียดขึ้นเล็กน้อย ไม่มีความโกรธเหมือนตอนที่อยู่ข้างนอก“วิวาห์…… ผู้หญิงคนนั้น เหมือนคุณมาก แต่นั่นก็ไม่ใช่คุณ ”

ในโลกนี้ ไม่มีใครแทนที่เธอได้สำหรับเขา ！

มือที่ถืออัลบั้มรูปสั่นไหวเล็กน้อย แต่แล้วก็ปิดมันลง เส้นเลือดที่หลังมือโป่งพอง

……

โรงพยาบาล