บทที่ 232 วันวิวาห์ถูกพาตัวไป

โมโมะที่อยู่ปลายสายสูดหายใจลึก“ ฉันจะส่งไปทางแชทให้ เธอดูก็รู้เอง ฉันนี่แทบจะบ้าอยู่แล้ว ！”

“ได้！”

วันวิวาห์วางสาย

เพิ่งเห็น ว่าเทพบุตรยังคงมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน“ มีอะไรหรือเปล่า ？”

“เปล่า โมโมะบอกว่าจะส่งอะไรมาให้ดูน่ะ ”

“อืม！”เทพบุตรพยักหน้าให้ เอื้อมมือมาคว้ามือเธอไว้“ที่รัก ผมอยากจะบอกว่า ใครว่าชีวิตแต่งงานมีแค่เรื่องเซ็กส์เรื่องเดียว ? ก่อนหน้านั้นผมได้รับบาดเจ็บซะขนาดนั้น คงไม่สามารถจะเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบไปได้ตลอดชีวิต คุณเองก็ยังยอมรับผมมาแล้วไม่ใช่เหรอ ? คุณทำได้ทำไมผมจะทำไม่ได้ ? ชีวิตแต่งงานที่ไร้เรื่องเซ็กส์ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ขอแค่คนคนนั้นเป็นคุณ ยังไงผมก็ยอมรับมันได้”

เขาจูบไปที่หลังมือของเธอเบาๆ สัญญาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า“อย่ากังวลไป ผมจะไม่บังคับคุณ และจะไม่ทำร้ายอะไรคุณอีก ”

ความรู้สึกภายในใจของวันวิวาห์ผสมปนเปกันไปหมด

ยิ่งเทพบุตรใจกว้างมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดมากเท่านั้น！

คำพูดที่เหลือจุกอยู่ในลำคอ

หลังจากที่เทพบุตรจากไป วันวิวาห์ก็ถึงได้โล่งใจขึ้นมา

ความเข้าใจของเขา ความใจกว้างของเขา ราวกับตาข่าย ที่ห่อหุ้มเธอเอาไว้ข้างใน อึดอัด เก็บกดและกดดัน

แต่เธอกลับหาเหตุผลและข้ออ้างที่จะหลุดพ้นมันไปไม่ได้เลย

โทรศัพท์มีข้อความใหม่เข้ามาไม่หยุด วันวิวาห์ก็ถึงได้กดเข้าไปดูในWeChat

โมโมะส่งลิงก์มาให้อันหนึ่ง

เป็นหัวข้อยอดนิยม

แม้จะไม่ได้ติดอันดับ แต่ความนิยมก็ไม่น้อย

ที่ถูกกล่าวถึงคือวันวิวาห์ถูกเทพบุตรนำตัวส่งโรงพยาบาลกลางดึกอย่างเร่งด่วน

มีรูปภาพยืนยันว่าเป็นความจริง

เมื่อวาน ทายาทเศรษฐีเมืองโตตูและลูกบุญธรรมผู้ร่ำรวยที่มาจากเมืองนราวัณได้จดทะเบียนสมรสกันแล้ว

รูปภาพเป็นรูปของวันวิวาห์ที่โพสต์ลงในไทม์ไลน์ของตัวเอง

ทะเบียนสมรสสองใบที่วางซ้อนกันกับสองมือที่มีแหวนแต่งงานสอดประสานกัน

คืนแรกที่ส่งตัวเข้าหอ ทั้งสองคนสนุกกันเพลิน จนมีเรื่องเศร้าเกิดขึ้น

เป็นรูปอีกใบหนึ่ง

รูปภาพตัดเอาส่วนที่ไม่สำคัญออก ที่เป็นข้อมูลก็ทำเซนเซอร์ มีเพียงส่วนที่สามารถยืนยันได้ มีเส้นสีแดงทำเครื่องหมายเอาไว้

ความหวาดกลัวทางสรีรวิทยา！

เจ้าของบทความยังได้เขียนอธิบายถึงที่มาของโรคนี้ และสาเหตุความเป็นไปได้ของการเกิดโรคนี้

ความคิดเห็นต่างๆด้านล่างก็ร้อนระอุ

——อุ๊ย ผู้หญิงร่านคนนี้มันคนเดียวกับลูกเลี้ยงตระกูลโสธรณาลัยคนนั้นที่มีข่าวบ่อยๆไม่ใช่เหรอ หน้าตาดีจริง ร่านก็ร่านจริง เพื่อนที่สำนักงานเขตของฉันบอกว่า เธอเพิ่งจะหย่าไปได้ไม่ถึงสองเดือนเลย

——เชอะ！หย่าแล้วยังไง ? เธอมีพี่ชายคนหนึ่ง เจริญก้าวหน้าในกองทัพมาก ต่อมาเธอก็ให้ท่าพี่ชายเธอจนยอมปลดประจำการ หากไม่มีสถานะพี่น้อง ทั้งสองคนคงอยู่กินด้วยกันไปนานแล้ว ยังจะมีมาถึงคนปัจจุบันคนนี้เหรอ

——คุณชายตระกูลเหรัญเมธีที่โตมาด้วยกันก็อีกคน ตอนนั้นเรื่องโดนฉุดก็เป็นข่าวอื้อฉาวที่โจษจันกันไปทั้งเมือง

——ไม่อย่างนั้นจะพูดว่าเก่งเรื่องบนเตียง ใต้เตียงก็ใช่ย่อยเหรอ

——ไม่รู้ว่าสามีคนนี้จะอยู่ได้นานแค่ไหน ? จะอ่อนเปลี้ยเพลียแรงตายหรือโดนนอกใจสวมเขาตายกัน ?

——หญิงร่านที่เก่งกาจ ไม่มีใครเทียบได้ ยังจะขาดแคลนผู้ชายอีกเหรอ? ไม่มีหนุ่มหล่อหน้าตาดีคนก่อนๆ แต่เก่งเรื่องบนเตียง……

……

ด้านล่างข้อความรุนแรงสาดเสียเทเสียก็ยิ่งไม่น่าดูมากขึ้นเรื่อยๆ

วันวิวาห์ใบหน้าซีดเผือด มือที่ถือโทรศัพท์อยู่ก็สั่นเทาอย่างไม่รู้ตัว

โมโมะที่อยู่ปลายสายยังคงก่นด่าไม่หยุด“ให้ตายสิ ไอพวกบ้านี่ ฉันจะต้องลากตัวคนที่อยู่เบื้องหลังนี้ออกมาให้ได้ถึงจะสงบ！ไอพวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนี่ก็เหมือนกัน สมงสมองไปหมดแล้วหรือยังไง ? ถูกคนหลอกใช้เป็นเครื่องมือแล้วยังไม่รู้ตัวอีก บ้าชิบ ช่างน่าโมโหจริงๆ……”

ความว่างเปล่าตรงหน้าของโมโมะจางหายไป ความแจ่มใสกลับคืนมาอีกครั้ง

เธอควบคุมอารมณ์ตัวเอง พูดอย่างเรียบเฉยว่า “เธอก็รู้ว่าพวกเขาไม่มีสมอง แล้วยังจะไปโมโหทำไมอีก ? ทำไมต้องเข้าไปผสมโรงกับพวกเขาด้วย จะหาเรื่องใส่ตัวทำไม？”

“ก็ฉันกำลังโกรธแทนเธออยู่ไม่ใช่เหรอ？”โมโมะพูดอย่างโกรธเคือง“เธอไม่เห็นว่าคนพวกนั้นด่าว่าเธอยังไงเหรอ ? เธอไม่โกรธหรือไง ？”

？！