บทที่ 238 ไม่คิดจะจัดงานแต่ง

หลังจากฟังจุดเริ่มต้น จอมพลก็ขมวดคิ้ว

หนูกะทิเหมือนจะมองไม่เห็นมันและพูดต่อ: "คนอื่นใส่ร้ายเธอ พ่อ มีแต่พ่อเท่านั้นที่สามารถช่วยเธอได้"

หนูกะทิ เป็นเด็กที่มีความคิด และเธอสามารถบอกให้เขารู้ว่าเธอกำลังพูดถึงใครด้วยประโยคเดียวโดยไม่ต้องระบุ

จอมพล เหลือบมองลูกสาวของเขาด้วยสายตาที่ประหลาดใจ

เจ้าตัวเล็กนี้ไม่ค่อยแบ่งตามชนชั้น เปิดปากปิดปากก็พลแก่ไม่เรียกเขาว่าพ่อง่ายๆ

คาดไม่ถึงเลยวันนี้...

หนูกะทิหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาแล้วไปค้นหาข่าวที่ร้อนแรงในช่วงสองวันที่ผ่านมา: "เพื่อนของหนูคนนี้โง่ น่ารักและไร้เดียงสาเล็กน้อย เธอไม่เคยฆ่าแม้แต่สัตว์เล็ก ๆ เลย นับประสากับการฆาตกรรม และวางยาพิษ... …”

การค้นหาที่ร้อนแรงไม่เพียงเกี่ยวกับการวางยาพิษของ วันวิวาห์เท่านั้น แต่ยังเกี่ยวกับการฆาตกรรมในที่กักขังที่เธอเพิ่งเข้าด้วย

สถนานที่กักขังควรระงับข้าวทั้งหมด แต่ก็ถูกเปิดเผยออกมาได้ยังไงไม่รู้

จอมพลตกตะลึงครู่หนึ่ง จ้องไปที่โทรศัพท์ของลูกสาว

หนูกะทิมองโทรศัพท์เช่นกัน เสียงของเธอเบา สงบ และจริงจัง: "แม้ว่าเธอจะไม่ฉลาดมาก แต่เธอก็ถูกคนอื่นใส่ร้ายอยู่เสมอ และเธอไม่รู้จะควบคุมความโดดเด่นของเธออย่างไร เธอไม่อยู่นิ่งและเก่งเหมือนหนู แต่หนูถือว่าเธอเป็นหนูเพื่อนจริงๆ "

จอมพล： “……”

หนูกะทิมองไปทางพ่อด้วยดวงตาที่มีแสงประกาย “พ่อคะ เธอเป็นเด็กโง่ที่ใจอ่อนและเป็นคนที่ชอบทุกอย่างเพอร์เฟค เด็กโง่จะไปทำร้ายคนอื่นได้ไง?และคนที่ทำร้ายยังเป็นเด็กที่น่ารัก เชื่อฟังอย่างหนู……”

จอมพล： “……”

คำพูดของเจ้าตัวเล็กเต็มไปด้วยช่องโหว่ หยิ่งมีแต่คำที่ชมตัวเอง แต่ต้องบอกว่ามันซึ้งมาก

ลูกสาวกับวันวิวาห์เพิ่งคบกันได้ไม่กี่เดือน แต่ไม่คิดว่าจะไว้ใจผู้หญิงคนนั้นมากขนาดนี้

จอมพลลูบหัวลูกสาวตัวน้อยและกระซิบ "วันเกิดมีแค่ปีละครั้ง ของขวัญวันเกิดและคำอวยพรมีได้เพียงปีละครั้ง ลูกจะใช้โอกาสนี้จนหมดจริงๆเหรอ?”

“ค่ะ”

หนูกะทิพยักหน้าอย่างจริงจัง: "วันเกิดจะมาถึงในปีหน้าปีแล้วปีเล่า... แต่มีเพื่อนเพียงคนเดียว เธอถูกใส่ร้าย ถ้าเธอติดคุก ถ้าคนอื่นรังแกเธอในคุก เธอ โง่เขลาขนาดนั้นและอ่อนแอจนไม่กล้าแม้แต่จะโต้กลับ..."

เจ้าตัวน้อยถอนหายใจอย่างหนัก: "คงจะโดนรังแกจนตายแน่ น่าสงสารจัง..."

จอมพลถูกการถอนหายใจอย่างลึกลับของลูกสาวดึงดูดหัวใจ

อยากบอกลูกสาวจริงๆ ว่าคนที่ลูกกำลังพูดถึงจะเป็นใครก็ได้แต่ไม่ใช่วันวิวาห์!

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อ่อนแอเหมือนลูกสาวของเขาพูด

อย่างน้อยกล้าสู้กับคนอื่น คนที่ตีกับเธอหัวใจวายก็ดูออกได้แล้ว ไม่ใช่ผู้ที่ถูกทุบตีอย่างเงียบๆและทำตามคำสั่งทุกอย่าง

แต่เจ้าตัวเล็กไม่เคยเอ่ยชื่อวันวิวาห์ตั้งแต่ต้นจนจบ และเขาไม่มีโอกาสเตือนลูกสาวด้วยซ้ำ

โทรศัพท์ดังขึ้น

จอมพลเก็บมือที่ลูบหัวลูก และรับสาย

“เจ้านาย คุณวันวิวาห์กำลังมีปัญหาใหญ่ในตอนนี้ ผลการชันสูตรของยศนันท์ออกมาแล้ว สาเหตุการเสียชีวิตคืออาหัวใจวายที่เกิดจากหมัดของคุณวันวิวาห์ แม้ว่าคุณวันวิวาห์จะพ้นความสงสัยในการวางยาพิษแล้วก็ตาม ความผิดฐานฆ่าคนตายหนีไม่พ้นแน่ เรือนจำนี้คาดว่าจะต้องอยู่แล้ว "

ห้องเงียบไปหมด และเสียงของ วีระนั้นเร่งด่วนและดัง หนูกะทิ ได้ยินอย่างชัดเจน

จอมพลเก็บโทรศัพท์

หนูกะทิ เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างประหม่า: "พ่อ ... "

จอมพลขมวดคิ้ว แต่ก็ยิ้มให้กับลูกสาว: "ตกลง ตกลงกับคำขอของลูก พ่อจะพยายามอย่างดีที่สุด ... "

เจ้าตัวน้อยกระโดดขึ้นไปบนเตียงของโรงพยาบาลอย่างมีความสุข คว้าเสื้อผ้าของพ่อแล้วลากเขาลงมา และจูบเขาที่ใบหน้าดังลั่น “พลแก่ ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง เป็นผู้ชายก็ต้องได้!”

เมื่อกี้ยังเรียกพ่ออยู่เลย...

จอมพล ขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้น: "เรียนคำพูดเหล่านี้จากใคร?"

เจ้าตัวน้อยรีบกระโดดลงจากเตียงแล้วเดินเท้าเปล่า: "คุณย่ายังรอหนูอยู่ข้างนอก ไปกันเถอะ..."

ระหว่างทางกลับ

หนูกะทินั่งอยู่ในที่นั่งนิรภัยและทำการค้นหาข่าวเกี่ยวกับ วันวิวาห์

ระหว่างที่ดูอยู่ ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้นในทันใด และความคิดก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอ

เรื่องมันยุ่งยากมาก ดูเหมือนเธอจะต้องทำอะไรแล้ว