บทที่ 258 เธอเสียสติไปแล้ว

วันวิวาห์ยกยิ้มอย่างเมินเฉย“ฉันเข้าใจ ไม่มีใครรู้ว่าพวกมันมีความหมายกับฉันยังไง แต่ก็ไม่สำคัญ หากขายมันไปแล้วจะสามารถช่วยคุณได้ นี่คือความหมายของการมีอยู่ของสิ่งเหล่านี้ ”

เธอพูดอย่างเศร้าสร้อย “ตอนนี้ฉันก็มีแค่สิ่งเหล่านี้ นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรได้อีก ”

“ก็ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น”เทพบุตรดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างซาบซึ้งใจ พูดเสียงเบาว่า“คุณรู้ไหม ? ผมคิดว่าคุณจะไปหาจอมพลซะแล้ว ยังดีที่คุณไม่ได้ไป ไม่อย่างนั้นผมคงต้องรู้สึกว่าตัวเองนั้นไร้ประโยชน์อย่างมาก เรื่องแค่เล็กน้อยก็จัดการไม่ได้ ต้องให้ผู้หญิงของตัวเองไปออกหน้าแทน……”

สภาพร่างกายของวันวิวาห์แข็งทื่อ ใบหน้าซีดเซียว

มืออยากจะผลักเขาออกอย่างไม่รู้ตัว ยกขึ้น ก็กำเป็นหมัดแล้ววางลง

เธอกลืนน้ำลายลงคอ พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งว่า“ ฉันอยากจะทำแบบนั้นเหมือนกัน ถึงขั้นอยากจะฆ่าเขาให้ตายเลยด้วยซ้ำ แต่ฉันรู้ ถ้าฉันทำแบบนั้นไปแล้วก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร ขอโทษนะเทพ ในตอนที่คุณต้องการความช่วยเหลือ ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย”

สิ่งที่ทำได้เพียงอย่างเดียวก็คือไม่ไปยั่วโมโหจอมพลอีก อยู่ให้ห่างจากเขา พยายามไม่สร้างปัญหาให้เทพบุตร

“ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ”

ดวงตาของเทพบุตรลุ่มลึก น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างมาก แต่ใบหน้ากลับไร้ความรู้สึกใดๆ“ทั้งหมดเป็นเพราะความโง่เขลาของทิวา หากไม่ใช่เพราะเธอถูกหลอกใช้ จอมพลก็คงไม่คิดเล่นงานภูวศักดิ์กรุ๊ป ”

ริมฝีปากของวันวิวาห์เปิดและปิดลง อยากจะบอกเขาอย่างมากว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับทิวาพรเลย จอมพลกำลังแก้แค้นเอาคืนเธอ

แต่คำพูดเหล่านี้ เธอไม่กล้าพูด และไม่รู้จะพูดยังไง

เทพบุตรปล่อยเธอ และให้เธอนั่งกลับไปที่โซฟา

วางซองเอกสารสิทธิบัตรลงที่มือเธอ“ ไม่ต้องคิดมาก ไปนอนเถอะ เรื่องภูวศักดิ์กรุ๊ปผมจะหาวิธีจัดการเอง อันนี้คุณเอาคืนไป ผมไม่จำเป็นต้องใช้ และไม่มีวันใช้มันอย่างเด็ดขาด”

เขาพูดติดตลกว่า “หากวันหนึ่งภูวศักดิ์กรุ๊ปล้มละลายขึ้นมาจริงๆ ผมอยากจะฟื้นทุกอย่างขึ้นมาอีกครั้ง ถึงตอนนั้นคุณเอาทรัพย์สินและเลือดเนื้อทุกหยาดหยดของคุณมา ผมก็จะไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน……”

วันวิวาห์ทั้งรู้สึกผิดและซึ้งใจ ทำได้เพียงพยักหน้าตอบตกลง

และก่อนจะขึ้นไปชั้นบน เธอถามว่า“เออนี่ แล้วชุดเครื่องมือแพทย์ที่เราสั่งไปตอนนี้จะทำยังไง？”

เทพบุตรถอนหายใจ“ไม่มีทางเลือก อุปกรณ์ส่วนใหญ่ในชุดนี้เป็นงานที่สั่งทำขึ้นมาพิเศษ คืนไม่ได้ ตอนนี้คงต้องหาโกดังมาเก็บมันไว้ก่อน ผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ ก็คงจะต้องขายขาดทุนไป”

วันวิวาห์เม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้าและครุ่นคิด

เทพบุตรลูบไปที่เรือนผมนุ่มของเธอ “เรื่องพวกนี้คุณทำอะไรกับมันไม่ได้หรอก คิดมากไปก็เปล่าประโยชน์ ที่จอมพลทำแบบนี้ คิดว่าคงได้พูดคุยกับทุกคนเอาไว้อยู่แต่แรกแล้ว ทั้งเมืองโตตู คงไม่มีใครกล้าเสี่ยงมารับวัสดุอุปกรณ์นี้ของตระกูลภูวศักดิ์หรอก ดังนั้นเรื่องนี้คงต้องค่อยๆคิดหาวิธีกันใหม่”

“อืม”วันวิวาห์ตอบกลับเสียงเบา“ ลองดูแล้วกัน ฉันเองก็จะช่วยคิดหาวิธีให้ด้วย ”

เทพบุตรหัวเราะ และไม่ได้พูดอะไร

……

วันถัดไป

วันวิวาห์ไปที่ PL เพื่อพบปีเตอร์

เธอไม่อ้อมค้อม หยิบสิทธิบัตรเหล่านั้นออกมาแล้ววางลงตรงหน้าปีเตอร์“นี่คือความพยายามทั้งหมดของฉันในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ตอนนี้ฉันอยากจะขายมัน ไม่รู้ว่าPLมีความสนใจอยากจะซื้อมันไหม？”

ปีเตอร์หยิบเอกสารสิทธิบัตรเหล่านั้นขึ้นมาพลิกดูทีละฉบับ เลิกคิ้วขึ้น“ คิดดีแล้วเหรอ？”

“อืม”วันวิวาห์พยักหน้า“ของพวกนี้ขายให้คุณแล้ว มันก็จะเป็นของคุณ ต่อไปฉันจะไม่แตะต้องผลิตภัณฑ์เหล่านี้อีก มีเพียงอย่างเดียว นอกจากวิจัยและพัฒนาเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์ดูแลผิวแล้ว ฉันก็ไม่มีความสามารถพิเศษอะไร นอกจากนี้บริษัทใหม่ของฉันก็กำลังจะเปิดทำการ ดังนั้น ฉันอยากจะรักษาสิทธิ์ได้อยู่ในสายงานนี้ต่อไป หากคุณไม่วางใจ ฉันสามารถเซ็นเป็นลายลักษณ์อักษรให้ได้ ผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับสิทธิบัตรเหล่านี้ รวมไปถึงส่วนผสมที่เกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์ ฉัน กับบริษัทของฉัน จะไม่แตะต้องมันอย่างเด็ดขาด ”

ปีเตอร์ไม่ได้พูดอะไรในทันที

แต่เอนหลังพิงเก้าอี้ สองมือกอดอก นิ้วเคาะเป็นจังหวะเบาๆ แววตาอันแสนเย็นชายกยิ้มและช้อนมองมาที่วันวิวาห์

ในวงการธุรกิจ มันคือความกดดันอย่างหนึ่งที่มองไม่เห็น

วันวิวาห์แน่นิ่งไม่ไหวติง

ปีเตอร์มองเธออย่างชื่นชมอยู่นานก่อนจะถามขึ้นว่า“ คุณต้องการเท่าไหร่？”

！