บทที่ 260 อยู่กับผมได้ไหม？

ค่ำคืน

วันวิวาห์เคาะและเปิดประตูห้องหนังสือของเทพบุตร ลังเลอยู่ชั่วครู่ก็พูดกับเขาว่า“วันนี้ฉันได้ประมาณการแล้ว หากขายเครื่องมือแพทย์ที่ยังมีอยู่ในราคาทุนออกไป ขายจนหมดประกันการสูญเสียก็น่าจะอยู่ที่ราวๆ1.1พันล้าน บวกกับเงินจากการขายสิทธิบัตรของฉัน และเงินที่ขายบริษัทใหม่ออกไป ก็จะมีเงินราวๆสามพันล้าน แบบนี้ภูวศักดิ์กรุ๊ปก็จะยังพอพลิกวิกฤตได้ ส่วนคดีของทิวาคงต้องหาหนทางกันใหม่ จะผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปไม่ใช่เรื่องยากอะไร……”

เทพบุตรกุมไปที่มือของวันวิวาห์อย่างซาบซึ้งใจ“วิวาห์ ลำบากคุณแล้ว อยู่กับผม คุณไม่เคยมีชีวิตที่สุขสบายเลย ไหนจะมาสูญเสียทรัพย์สินตัวเองอีก ใช้ทั้งแรงกายและแรงใจคิดวางแผนทุกอย่างแทนผม ผมขอโทษ”

วันวิวาห์มองมือที่ถูกเขากุมเอาไว้ ตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

เธอหลุบตาลงและยกยิ้มให้“เราเป็นสามีภรรยากันนะ อย่าพูดแบบนี้เลย”

“ก็ได้”เทพบุตรตอบรับอย่างอ่อนโยน และพูดต่อว่า“วันนี้พ่อมาหาผม บอกว่าบริษัทใหม่ของเราต้องเปิดทำการตามปกติ อย่าให้ภูวศักดิ์กรุ๊ปมาส่งผลกระทบใดๆ ไม่เพียงต้องเปิดตามปกติเท่านั้น ยังต้องเปิดให้เอิกเกริก และยิ่งใหญ่อีกด้วย ผมคิดว่า เขาคงมีวิธีรับมือกับมันแล้ว หรือไม่ภูวศักดิ์กรุ๊ปก็คงมีโอกาสรอดแล้ว ดังนั้น วิวาห์ คุณไม่ต้องมาเป็นกังวลอีกต่อไปแล้ว”

เมื่อเห็นใบหน้าที่มีความสุขและเชื่อมั่นของเขา วันวิวาห์ก็ดีใจกับเขาเช่นกัน“หากเป็นอย่างนั้น ก็เยี่ยมไปเลย ”

ดวงตาเหลียวมอง ก็เห็นขวดยาที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือของเขา

วันวิวาห์ดึงมือออก หยิบขวดยาขึ้นมาดู ท่าทีเปลี่ยนไปเล็กน้อย“คุณยังกินยาพวกนี้อยู่อีกเหรอ ？”

ใบหน้าของเทพบุตรแข็งค้างเล็กน้อย ไม่รู้จะรับมือยังไง“วิวาห์ ผม……”

วันวิวาห์หยิบยาเก็บเข้าในกระเป๋า พูดอย่างอ่อนโยนว่า“เทพ ยาพวกนี้ทานมากไม่ดีต่อสุขภาพ หากคุณนอนไม่หลับจริงๆ ก็ลองออกกำลังกายดู ร่างกายเหนื่อยเพลียก็จะนอนหลับได้เอง ”

“ไม่ใช่แค่ปัญหาเรื่องนอนไม่หลับ แต่เวลาอยู่คนเดียวแล้วมันคิดมาก คิดไปเรื่อย ”

เทพบุตรกุมไปที่มือเธออีกครั้ง“มีคุณอยู่ข้างๆ ผมถึงจะควบคุมตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่านได้ และรู้สึกปลอดภัย วิวาห์ คืนนี้อยู่กับผมได้ไหม？”

ราวกับกลัวว่าวันวิวาห์จะไม่ตอบตกลง เขาก็รีบพูดยืนยันว่า“คุณวางใจได้ แค่นอนเฉยๆ หากคุณไม่ยินยอม ผมจะไม่แตะต้องคุณเด็ดขาด……”

ท่าทีที่ระมัดระวังตัวของเทพบุตรทำเอาวันวิวาห์คิดหนัก

ร่างกายเธอแข็งทื่อ และนิ่งเงียบไป

กำลังจะอ้าปากพูด เทพบุตรก็รีบฝืนยิ้มออกมา“ ผมแค่ล้อเล่น คุณไม่ได้ตกใจกลัวใช่ไหม ？”

วันวิวาห์“……”

เทพบุตรปล่อยมือเธอออก พูดเร่งด้วยเสียงที่อบอุ่น“ไปพักผ่อนเถอะ หากคุณมานอนกับผมจริงๆ ผมคงจะยิ่งนอนไม่หลับแน่ๆ”

วันวิวาห์โล่งใจอย่างอธิบายไม่ถูก

เธอไม่กล้าเก็บเอาคำพูดของเทพบุตรมาขบคิดต่อว่าที่เขาพูดนั้นจริงหรือหลอก รีบเดินออกไปทันที

ประตูห้องหนังสือปิดลง ร่างที่เหยียดตรงของวันวิวาห์ก็ไหล่ห่อคอตกลงทันที

เทพบุตรในสภาพแบบนี้ เธอจะเอ่ยปากพูดเรื่องหย่ากับเขาได้ยังไง? !

เพราะการทำร้ายร่างกายในขณะที่อาการป่วยของเขากำเริบเหรอ ?

แต่สภาพของตระกูลภูวศักดิ์ในตอนนี้ เธอจะเอ่ยปากพูดยังไง? !

วันวิวาห์ถอนหายใจยาว ช่างมัน อยู่แบบนี้ไปก่อนแล้วกัน

จากไปกับมีเพียงชื่อเสียงที่ว่างเปล่าในตอนนี้ ก็ไม่ต่างกัน……อดทนแล้วก่อร่างสร้างบริษัทใหม่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน！

……

สุดสัปดาห์

โรงแรมเยลโลคราวน์

วันวิวาห์มาถึงที่โรงแรมก่อน ยืนรอแสงใต้อยู่ที่หน้าประตู

รถยนต์เฟอร์รารี่สีแดงคันหนึ่งหยุดลงตรงหน้าเธอ

ประตูรถเปิดออก แสงใต้ก็ลงมาจากรถ

วันวิวาห์เดินเข้าไปหาด้วยความดีใจ“พี่ มาแล้ว……”

ประตูอีกด้านของรถเฟอร์รารี่ก็ถูกคนเปิดออก วาเลนไทน์ลงจากรถด้วยสีหน้าที่ภาคภูมิ

？！