บทที่ 261 บังเอิญเกินไปหรือเปล่า

วาเลนไทน์เหล่ตาใส่วันวิวาห์ด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง เดินนวยนาดมาอยู่ตรงหน้ารฐา ก่อนจะจับแขนออดอ้อนออเซาะว่า“อาหญิงวางใจเถอะค่ะ หนูจะให้ความร่วมมือกับวิวาห์อย่างเต็มที่ เพื่อให้งานทางนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดีค่ะ”

วันวิวาห์กล่าวเสียงราบเรียบ“ฉันไม่ร่วมงานหรือการตัดสินใด ๆ ของภูวศักดิ์กรุ๊ป ดังนั้นงานของเธอไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน พวกเราไม่มีความจำเป็นต้องร่วมมือกัน”

วาเลนไทน์หน้าถอดสี จ้องเขม็งไปยังวันวิวาห์

นังสารเลวเอ้ย！

ยัยนี่จงใจฉีกหน้าฉันต่อหน้าอาหญิงหรือ

“อาหญิง......” วาเลนไทน์ส่งสายตากล้ำกลืนอยุติธรรมไปยังรฐา

สายตาอันปราดเปรียวของรฐามองสลับทั้งสองคน ก่อนจะรับรู้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่อย่างกระจ่างแจ้งแจ่มชัด

ท่านตบมือวาเลนไทน์เบา ๆ เพื่อเป็นการปลอบขวัญ ยิ้มแก้สถานการณ์ว่า“พอแล้ว พี่น้องบ้านเดียวกันแท้ ๆ”

รฐากวาดสายตามองทั้งสองคนปราดหนึ่ง น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยดุจเดิม ทว่ายังเจือคำตักเตือนอยู่ในที “นับว่าเป็นเรื่องภายในบริษัทของบ้านตัวเอง พวกหนูไม่ใช่เด็ก ๆ กันแล้ว จัดการกันเองเถอะ”

วาเลนไทน์ไม่เต็มใจ ทว่ากลับต้องข่มกลั้นความอัดอั้นตันใจ

รฐากำชับและชี้แนะพวกหลาน ๆ ไม่กี่ประโยคก็จากไปพร้อมกับเทพชิต

หลานทั้งสามคนไปส่งท่านขึ้นรถ

วาเลนไทน์จูงมือแสงใต้“พี่ พวกเราก็ไปกันเถอะ”

แสงใต้เปิดประตูรถให้เธอ ก่อนจะดันเธอเข้าไปด้านใน ต่อด้วยปิดประตูรถ“น้องกลับโรงแรมก่อนนะ”

วาเลนไทน์รู้สึกเหลือเชื่อ“พี่ไม่ไปกับฉันเหรอ？”

เธอมองวันวิวาห์ที่อยู่ห่างกันไม่กี่ก้าวด้วยใบหน้าบึ้งตึง ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วเดินลงไป“พี่ไม่ไปฉันก็ไม่ไป พี่ ฉันถึงจะเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพี่นะ วันวิวาห์ไม่มีสายเลือดอะไรกับพี่เลย พี่จะอยู่ตามลำพังกับมันทำไม？พี่อย่าลืมนะว่ามันเคยแต่งงานแล้ว แถมเคยแต่งตั้งสองครั้ง พี่ไม่ขยะแขยงผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วสองรอบหรือ……”

“เพี๊ยะ”

แสงใต้ง้างมือตบหน้าหนึ่งครั้ง

วาเลนไทน์โดนตบจนหน้าเอียงไปตามน้ำหนักมือ ผ่านไปครึ่งค่อนวันก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้

เธอเบิกตาโตด้วยความตกตะลึง“แสงใต้ พี่ตบน้องสาวแท้ ๆ เพราะนังจิ้งจอกอย่างนั้นหรือ？！”

ใบหน้าแสงใต้เขียวช้ำ ส่งสายตาเย็นเยียบพร้อมกับตักเตือนว่า“วาเลนไทน์ ถ้าเธอไม่ใช่น้องสาวฉัน ตอนนี้เธอคลานอยู่บนพื้นแล้ว”

ดวงตาวาเลนไทน์แดงก่ำ เบ้าตาเริ่มมีน้ำตารื้นขึ้น กล่าวด้วยความเคียดแค้นว่า“ฉันพูดผิดตรงไหน？มันไม่เพียงแต่เป็นนังจิ้งจอก ยังเป็นนางสำส่อนด้วย เที่ยวยั่วผู้ชายไปทั่ว แม้แต่พี่ชายที่เกิดจากแม่เลี้ยงก็ไม่เว้น”

“หุบปาก”

ใบหน้าแสงใต้มืดครึ้ม คล้ายกับใกล้จะเกิดพายุฝนกระหน่ำก็ไม่ปาน หากวาเลนไทน์พูดมากอีกเพียงคำเดียว เขาก็จะเอาชีวิตเธอทันที

พี่ชายในสายเลือดของวาเลนไทน์คนนี้เป็นชายชาติทหาร นิสัยเจ้าระเบียบ คำไหนคำนั้น

แม้วาเลนไทน์จะไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าใช้ไม้แข็ง จึงได้แต่ผลักผู้เป็นพี่ชายด้วยความโกรธเคือง แล้วขึ้นรถจากไป

ตอนนี้จึงเหลือแต่วันวิวาห์กับแสงใต้

วันวิวาห์ยิ้มอย่างจนปัญญา“พี่ ยังไงเธอก็เป็นน้องสาวของพี่ เมื่อกี้พี่ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลย”

แสงใต้ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

เขาจ้องมองวันวิวาห์อย่างไม่กะพริบตา พลางกล่าวอย่างจริงใจขึงขัง“ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อย่าคิดจะรังแกน้องได้เลย ถ้าพี่ไม่รู้ก็แล้วไป แต่ถ้ารู้ก็ทำไม่ได้เด็ดขาด”

ความอบอุ่นใจปกคลุมทั่วบริเวณหัวใจของวันวิวาห์ ดวงตาเริ่มแสบแดงเล็กน้อย

เธอรีบกระพริบตารัว ๆ พลางเปลี่ยนหัวข้อสนทนาว่า“ใช่แล้วค่ะ อาหญิงรฐาคือลูกสาวแท้ ๆ ของคุณปู่หรือเปล่าค่ะ？ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยได้ยินพูดถึงเลย？”

คุณปู่รักใคร่เอ็นดูเธอมาก ไม่เคยปิดบังเธอสักเรื่อง

ทว่าเธอกลับไม่เคยได้ยินคุณปู่เอ่ยถึงอาหญิงท่านนี้เลย

ไม่เพียงแต่คุณปู่ กระทั่งพ่อบุญธรรม แม่บุญธรรม คุณลุงและอาสามก็ไม่เคยพูดถึงด้วยเช่นกัน

แม้วันวิวาห์จะไม่ใช่น้องสาวในสายเลือด แต่แสงใต้ก็ไม่เคยปิดเรื่องภายในตระกูลโสธรณาลัยกับเธอเลย

“อาหญิงน่าจะเป็นปมในใจของพวกผู้ใหญ่ของตระกูลเรา ตอนอาหญิงยังเด็ก คุณปู่กับคุณย่าก็หย่ากัน ในบรรดาลูก ๆ ทั้งสี่คน คุณย่าพาไปแค่อาหญิงคนเดียว และหลังจากนั้นคุณย่ากับอาหญิงก็ตัดสัมพันธ์กับตระกูลโสธรณาลัย ไม่ติดต่อใครทั้งนั้น น้องก็รู้นิสัยของคุณปู่ดีนี่ คำไหนคำนั้น ดังนั้นจึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน”