บทที่ 267 ละครที่กำกับเอง เล่นเอง

“เมื่อคืนสามทุ่ม “ หัวหน้าเตวัฒน์กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์“พวกเรามีบันทึกการผ่าตัด”

เขาใช้คนส่งบันทึกมา

ทางตำรวจเปิดอ่านก็พบว่าเริ่มผ่าตัดเมื่อคืนตอนสามทุ่มจริง ๆ

ซึ่งในบันทึกยังมีข้อมูลชื่อแพทย์และพยาบาลที่เข้าร่วมการผ่าตัดครั้งนี้ด้วย

และชื่อจอมพลก็อยู่ในนั้นด้วย

แต่อันนี้ก็ยืนยันอะไรไม่ได้

ตำรวจคืนบันทึกการผ่าตัดให้หัวหน้าเตวัฒน์“แต่อันนี้ยืนยันอะไรไม่ได้นะครับ ถ้าเป็นไปได้ พวกเราต้องการดูกล้องวงจรปิดของพวกคุณครับ”

ทุกหน่วยงานมีหน้าที่ให้ความร่วมมือในการปฏิบัติงานของทางตำรวจกันทุกคน

หัวหน้าเตวัฒน์ไม่ได้สร้างความลำบากใจให้พวกตำรวจ เอ่ยเพียงว่า“ให้คนนอกดูกล้องวงจรปิดในห้องผ่าตัดไม่ได้ แต่ตรงระเบียงและหน้าห้องผ่าตัด หรือห้องเตรียมตัว พวกคุณสามารถไปดูได้”

เมื่อตกลงเรียบร้อย หัวหน้าเตวัฒน์ก็พาตำรวจไปยังห้องฉายภาพวงจรปิด และสั่งให้เผยภาพหน้าห้องผ่าตัดกับภาพตรงระเบียงทางเดิน

เมื่อวานสองทุ่มเศษ ๆ จอมพลกับหมอและพยาบาลกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่กล้องวงจรปิด โดยเดินเข้าห้องเตรียมตัวก่อน

เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จก็เข้าห้องผ่าตัดในเวลาต่อมา

หลังจากนั้นคนเดินเข้าออกในห้องผ่าตัดนั้นนับคนได้เลย ซึ่งล้วนทำหน้าที่โยกย้ายอุปกรณ์ผ่าตัดกันทุกคน

นับจากจอมพลเข้าไปจนถึงช่วงเวลาที่เกิดเหตุ ระหว่างนั้นเขาอยู่ในห้องผ่าตัดตลอด

เมื่อมีหลักฐานชัดเจนปานนี้ จอมพลจึงไม่เป็นผู้ต้องสงสัยอีกต่อไป ทางตำรวจจึงกลับไปอย่างไร้ผลงาน

……

อีกฝั่งหนึ่ง

คฤหาสน์สุนทอง

ภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่ในคฤหาสน์ ราชันกับฮ่องเต้นั่งบนโซฟาโดยไม่หลับไม่นอนมาทั้งคืน

ทั้งสองจึงขอบตาดำ ท่าทางเหนื่อยล้ามาก

กวินทร์เข้ามาด้วยความเร่งรีบ โดยมีสาวใช้นำทาง“พวกนายสองคนทำอะไรกัน？พี่พลบ้าไปแล้ว พวกนายก็เสียสติตามอย่างนั้นหรือ？”

เขาพึ่งไปไม่กี่วัน สามคนนี้ก็เกือบทำเรื่องฆ่าคนขึ้นมา

กวินทร์โกรธจนขบฟัน“พวกนายรู้ไหมว่ามือของพี่พลสำคัญแค่ไหน？แต่พวกนายกลับปล่อยให้เขาใช้สองมือทำร้ายคนอื่น ฉัน……”

เขารู้สึกเดือดดาลยิ่ง！

กวินทร์ดึงเส้นผมอันยุ่งเหยิงนิด ๆ ของตนเองอย่างร้อนใจ ก่อนจะดึงเนคไทตัวเองแล้วโยนทิ้ง คล้ายกับทำแบบนี้แล้วถึงจะหายใจสะดวกอย่างไรอย่างนั้น

ฮ่องเต้ก็ร้อนใจเช่นกัน ใบหน้าหล่อทำหน้าตึงเครียด และขมวดคิ้วมุ่น

เขาพูดอย่างหมดคำจะพูด“ถ้าพวกเราห้ามได้ นายคิดว่าพวกเราสองคนโง่หรือว่าบ้าไปแล้วล่ะ ถึงจะทำเรื่องเหลวไหลกับเขา？”

กวินทร์โดนสวนกลับ“ห้ามไม่ได้ก็ไม่ควรช่วยหรือเปล่า”

เมื่อโดนย้อนถามแบบนี้ เขาก็รู้สึกไม่สบอารมณ์“เรื่องแบบนี้พวกนายควรบอกฉันด้วย ฉันถนัดสั่งสอนพวกแมงดาอยู่แล้ว เรื่องแบบนี้ไม่คู่ควรให้เขาลงมือเองเลย”

เมื่อนึกภาพจอมพลใช้มือที่พระเจ้าเคยจูบไปสั่งสอนคนเหลือเดน เขาก็รู้สึกหายใจไม่สะดวก

“นายทำได้ นายก็พูดกับเขาเองสิ”

ฮ่องเต้ทำตาขวางใส่เขา

เขาไม่เข้าใจหลักการอะไรทั้งนั้น แต่พวกเขาสามคน มีใครห้ามจอมพลได้บ้าง？！

“อย่าทะเลาะกันเลย ทำไปแล้ว ตอนนี้มาพูดแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร？เคลียร์ปัญหาให้ได้ก็พอ” ราชันเอ่ยปากอย่างใจเย็น

เขามองไปยังกวินทร์“ช่วงนี้นายหนีไปไหนมา？”

เมื่อถูกถามแบบนี้ กวินทร์จึงนึกถึงสิ่งที่ได้รับในช่วงที่หายตัวไป“ให้พวกนายดูของดีนะ”

เขาโยนเอกสารกองหนึ่งไว้บนโต๊ะ

“ฉันควรกลับมาเร็วกว่านี้ ถ้าได้ของพวกนี้แต่แรก พี่พลเห็นแล้วคงส่งเทพบุตรเข้าโรงเก็บศพแน่ แค่ตัดเส้นเอ็นออกก็นับว่าเมตตามันเกินไปแล้ว”

ฮ่องเต้ทำตาขวางใส่เขา

เมื่อครู่ใครกันที่โมโหตำหนิว่าพวกเขาไม่ห้ามจอมพล？！