บทที่ 266 ไร้ความเป็นมนุษย์เหลือเกิน

วันวิวาห์ยังคงขดตัวเป็นก้อน ร่างผอมแห้งสั่นเทาและสะอื้นไห้ไม่หยุด

แสงใต้สงสารจับใจ สุดท้ายก็พูดความคิดที่ไม่อยากยอมรับออกมา“เขาอาจจะทำไปเพราะแคร์น้อง วิวาห์ น้องกับเขาไม่ดึ้เกลียดชังกันจนถึงขั้นไร้ทางแก้ ตระกูลภูวศักดิ์และตระกูลโสธรณาลัยไม่มีอะไรไปเทียบชั้นกับจรัสพิบูรณ์กรุ๊ปได้เลย ผู้ชายที่สูงส่งยังคงไม่ปล่อยวางคนธรรมดาคนหนึ่ง มันก็มีความเป็นไปได้ทางเดียว ซึ่งก็คือ เขายังรักน้องอยู่ เขายังปล่อยวางน้องไม่ลง”

“ไม่ใช่”

วันวิวาห์เงยหน้ามองพี่ชายตัวเอง“เขากำลังแก้แค้นน้องอยู่ อย่างที่พี่บอก เขาเป็นคนสูงส่งและโอหัง เห็นตัวเองเป็นที่ตั้ง เขายอมให้ใครหยามศักดิ์ไม่ได้ และน้องก็น้องมดที่ล้ำเส้นเขา เขาไม่ปล่อยให้น้องสุขสบายแน่ แต่ก็ไม่เอาน้องถึงตาย เขาค่อย ๆ ทำลายศักดิ์ศรีของน้องทีละนิด เขาอยากทำให้น้องหวาดกลัวเขาไปถึงจิตวิญญาณเลย”

ความเกลียดแต่งแต้มบนดวงตา จึงกระตุ้นให้เกิดความกล้าและความหนักแน่นที่เธอไม่เคยมีมาก่อน “น้องไม่ยอมแพ้แน่ เขายิ่งไม่อยากให้น้องมีความสุขเท่าไหร่ น้องจะยิ่งยิ้มรับมือทุกอย่าง น้องไม่เชื่อว่าเขาจะหาเรื่องน้องไปตลอดชีวิต！”

แสงใต้รู้สึกปวดหัว

ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจอมพล น้องสาวผู้ฉลาดปราดเปรื่องของตนจะดื้อด้านทันที

“ที่น้องพูดก็ไม่ใช่จะไม่มีเหตุผล เขาทำแบบนี้ อาจจะเตือนให้น้องรู้ว่าน้องเป็นของเขา แต่ถ้าเขาทำไปเพราะต้องการหาเรื่องน้อง แล้วทำไมเขาไม่ทำกับน้องล่ะ แต่ทำไมถึงทำกับคนรอบข้างน้องแทน”

แสงใต้ครุ่นคิดดูแล้ว จึงกล่าวห้ามว่า“วิวาห์ ทางที่ดีน้องอย่าแทรกแซงเรื่องนี้เลย น้องฟ้องเขาก็เปล่าประโยชน์ เพราะน้องไม่มีหลักฐานมัดตัวเขา อย่างไรเสียงทางตระกูลภูวศักดิ์ก็แจ้งความแล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะ ส่วนจะสืบอะไรได้บ้างก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราควบคุมได้”

วันวิวาห์ไม่ตอบ ยังคงลังเลอยู่

มีพยาบาลเดินออกมา

“ญาติคุณเทพบุตรใช่ไหมคะ?”

วันวิวาห์กับแสงใต้รีบลุกขึ้น

พยาบาลกล่าวว่า“คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ พวกคุณเข้าไปได้”

วันวิวาห์รีบกล่าวขอบคุณแล้วตามพยาบาลเข้าห้องผู้ป่วยในภาวะฉุกเฉิน

บนเตียงคนไข้

เทพบุตรมองวันวิวาห์ที่ตาแดงก่ำก็ปลอบเสียงอ่อนนุ่มว่า“อย่าร้องเลย ผมไม่เป็นอะไร”

ดวงตาวันวิวาห์เต็มไปหมด

ไม่เป็นอะไรได้ไง

ผู้ชายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผล แตกต่างจากอาการที่คุณหมอเล่าเมื่อครู่อย่างลิบลับ

เธอมองข้อมือที่ทำแผลแล้วแต่ยังคงมีเลือดซึมออกมา วันวิวาห์ก็ตัวสั่นไปทั่วร่างอย่างควบคุมไม่ได้

เธอกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลพรั่งพรูทีละเม็ดไม่ขาดสาย

จอมพลไม่มีความเป็นคนเสียเลย

ทำไมเขาถึง......ทำไมเขาถึงกล้าทำแบบนี้......

รายละเอียดของเรื่อง นอกเสียจากผู้ประสบเหตุการณ์ คนอื่นก็ไม่อาจล่วงรู้ได้เลย

แสงใต้รีบถาม“ทำไมจู่ ๆ คุณถึงถูกทำร้ายแบบนี้ ยังจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น？”

เทพบุตรส่ายหัว“ไม่รู้ ผมโดนพวกเขาปิดหัวแล้วยัดเข้าไปในรถ รู้สึกรถขับออกมาไกลมาก สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าจอดที่ไหน พวกเขาลากตัวผมลงจากรถก็ทุบตีผมเลย”

เขารำลึกไปด้วยเล่าไปด้วย“ฟังจากเสียงแล้วพวกเขาน่าจะมีกันสามสี่คน ต่อมาเหมือนลูกพี่พวกเขามา พวกเขาเลยหยุดตี ตอนนั้นผมยังไม่ตอบรู้ตัว มือผมก็โดนกดไว้ จากนั้นก็รู้สึกปวดที่มือ……”

เขาต่อต้านไม่ได้เลย！

เทพบุตรนึกมาถึงจุดนี้ ร่างกายก็แข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาที่ปกติมักจะอ่อนโยน เวลานี้กลับเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้น

วันวิวาห์จับผ้าพันแผลของเขาด้วยมือสั่นเทา น้ำตาก็ยิ่งไหลริมหนักกว่าเก่า

เมก้ากลับมาเห็นสภาพเทพบุตรแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดใจจนหายใจลำบาก

“ทางตำรวจพิสูจน์รอยแผลแล้วว่าเกิดจากมีดผ่าตัด อีกฝ่ายเจ้าเล่ห์มาก อาจจะเป็นผู้ร้ายมืออาชีพ ระหว่างที่ลักพาตัว พวกกล้องวงจรปิดก็เกิดปัญหาหรือไม่ก็โดนไวรัส มีบางจุดถูกลบออกด้วยเทคนิคเฉพาะทาง ผู้ร้ายเตรียมตัวล่วงหน้ามาเป็นอย่างดี พวกเขาใส่ถุงมือถุงเท้ากันหมด จึงไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย”

พูดมาถึงจุดนี้ เขาก็กำหมัดแน่นขนัด สบถด่าด้วยความขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน“คนพวกนี้ไร้ความเป็นมนุษย์จริง ๆ ถ้ารู้ว่าเป็นใคร ผมจะเอาคืนพวกเขาร้อยเท่าเลย”