บทที่ 269 ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ

วันวิวาห์ฝันถึงเรื่องสี่ปีก่อนอีกครั้ง

เธอถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวอยู่ในห้องมืดเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง

เสียงน่าสะพรึงกลัวส่งเข้ามาในหูเธอ“เชื่อฟังหน่อย ขอเพียงเธอคลอดลูกออกมา ฉันก็จะปล่อยเธอไป”

ภาพเปลี่ยนไป

กลายเป็นภาพตอนเธอนอนบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง

เมื่อเปิดประตูห้อง ชายร่างสูงก็โดนโยนใส่บนเตียง

ร่างกายผู้ชายร้อนแผ่ว กระทั่งลมหายใจก็ยังร้อนรุ่ม จากนั้นก็รดใส่ร่างกายเธอ คล้ายกับจะเผาเธอเป็นผงธุลี

เธอกลัวจนตะโกนร้องเสียงดัง อยากจะหนี แต่ก็ไม่มีแรง ทางกลับกัน การกรีดร้องกลับทำให้ผู้ชายไม่มีสติรู้สึกตัว

เขาลืมตาขึ้น ก่อนจะคร่อมตัวเธอกะทันหัน

ใบหน้าผู้ชายอยู่เหนือร่างกายเธอ ความพร่ามัวจางหาย จากนั้นเธอก็เห็นใบหน้าผู้ชายอย่างชัดเจน

โครงหน้าหล่อ เย็นชา เท่ห์

คือจอมพล！

วันวิวาห์เบิกตาโต พยายามถอยหลังสุดชีวิต ทว่าร่างกายกลับโดนเขาทับไว้แน่น

เขาจับคางเธออย่างหนักมือ พลางจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ คล้ายกับงูพิษที่ล่าเหยื่อได้ “วันวิวาห์ คุณมายั่วฉันแล้วก็อย่าหวังจะหนีออกจากฝ่ามือฉันได้เลย”

“อ๊าก！！！”

วันวิวาห์กรีดร้องแล้วฟื้นขึ้นมา

เหงื่อกาฬเต็มหัวหยดลงไปจากการดีดตัวลุกนั่งของเธอ

เธอปาดเหงื่อทิ้ง พลางกวาดสายตามองรอบ ๆ จากนั้นก็ต้องมึนงง

ที่นี่ที่ไหน？！

การตกแต่งภายในห้องเรียบง่าย นอกจากเฟอร์นิเจอร์จำเป็นแล้วก็ไม่มีอย่างอื่นเลย

และตัวเอง……

เธอมองข้อมือตัวเองที่กำลังใส่น้ำเกลืออยู่？！

วันวิวาห์กำลังประหลาดใจ ประตูห้องก็เปิดออก

จอมพลยกนมวัวเข้ามา

วันวิวาห์ตะลึงงันชั่วครู่ ความโกรธผุดขึ้นกลางสมองทันที

เธอดึงเข็มในข้อมือออก จากนั้นก็แทงใส่จอมพลที่อยู่ข้างเตียง

ผู้ชายคว้าเข็มไว้ โดยจับข้อมือเธอแน่น ก่อนจะจ้องไปยังเธอ “อันนี้คือท่าทางตอบแทนบุญคุณผู้มีพระคุณเหรอ？”

“ผู้มีพระคุณ?” ดวงตาวันวิวาห์เกือบฉีกขาด“ระหว่างคุณกับฉันมีเพียงความแค้น ไม่มีบุญคุณ จอมพล คุณคือปีศาจ คนบ้า……”

เธอด่าในขณะที่พยายามชักมือกลับมา

ทว่ากลับโดนเขาจับไว้แน่น

มืออีกข้างหนึ่งของวันวิวาห์คว้าหมอนมาแล้วปาใส่ตัวเขา

จอมพลเอียงกายเล็กน้อย ใช้ไหล่รองรับแรงที่กระแทกเข้ามา

เขาวางนมวัวไว้บนหัวเตียง

ก่อนจะดึงหมอนในมือเธอมา

วันวิวาห์ยิ่งรู้สึกโกรธ ไม่มีอะไรให้ใช้แล้ว

ไม่มีเข็ม แล้วยังไม่มีหมอนอีก

เธอกำหมัดแน่น แล้วทุบใส่ตัวเขาเต็มแรงหลายต่อหลายครั้ง

จอมพลปล่อยให้เธอระบายอารมณ์ เมื่อเห็นเธอไม่มีแรงแล้วแต่ก็ไม่ยอมหยุด จึงรู้สึกโมโห “วันวิวาห์ พอได้แล้ว”

ดวงตาเขาแดงฉาน จับมือเธอไว้แล้วบังคับให้อยู่ในอ้อมกอด

เสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันดังขึ้นข้างหูเธอ“ความอดทนผมมีจำกัด ผู้หญิงที่ผมทะนุถนอมและคอยปกป้อง ไม่กล้าแตะต้องแม้แต่เส้นผม แต่เขากลับกล้าลงมือทำร้ายคุณ ผมก็แค่ไม่ให้เขามีโอกาสทำร้ายคุณอีก ไม่ได้ทำให้เขาไม่เห็นเดือนเห็นตะวันนี่ มันเมตตาเขาสุด ๆ แล้ว”

วันวิวาห์อึ้ง ถามด้วยเสียงหายใจหอบและแหบแห้ง“คุณทำมือเขาพิการเพราะสาเหตุนี้เหรอ？！”

จอมพลหัวเราะเยาะ เพราะกัดฟันแน่นจึงเผยรูปเรเดียนขึ้นมา“ไม่งั้นคุณคิดว่าผมบ้าไปแล้วหรือว่าเป็นโรคจิตล่ะ？หรือคุณคิดว่าผมมีเวลาเล่นเกมคุณซ่อนผมปกป้องเหรอ？”

เขาปรับเสียง ทว่าน้ำเสียงยังคงเย็นชาและเด็ดขาด“คุณคิดว่าผมทำเรื่องพวกนี้ไม่ต้องเสียเวลาและเปลืองแรงเหรอ？”

“เพี๊ยะ”