บทที่ 270 เลือดที่ทิ่มตา

แสงในดวงตาเธอดับวูบ น้ำตาที่เปื้อนเลือดมีสภาพดูไม่ได้ และในที่สุดก็ไหลพรากลงมา

“พวกเราไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน ไม่เคยเป็นเลย ฉันเป็นคนตัวเล็กน้อยที่มาจากเมืองเล็ก ๆ เป็นเม็ดฝุ่นตัวหนึ่งในฝูงชน ถ้าฝุ่นยังคงขวางหูขวางตาคุณ คุณก็คิดซะว่าไม่เห็นเถอะ พวกเราปล่อยอีกฝ่ายไป คุณจะได้มีชีวิตสงบสุข และฉันก็หลุดพ้น มันจะไม่ดีกว่าเหรอ?””

หัวใจจอมพลหนักอึ้งอย่างร้ายกาจ คล้ายกับดิ่งลงสู่เหวไร้ก้น

เขาเคยเห็นวันวิวาห์ในรูปแบบต่าง ๆ

ถึงแม้จะถูกคนถ่อยทำร้ายให้จนตรอก แต่เธอก็ไม่เคยร้องไห้

ทว่าตอนนี้

เธอกำลังร้องไห้

น้ำตาเปื้อนเลือดไหลหลั่งไม่ขาดสาย

จอมพลรู้สึกบีบหัวใจ คล้ายกับมือไร้รูปชกใส่อย่างแรง ทำให้เจ็บจนหายใจไม่ออก

วันวิวาห์ในรูปแบบตอนนี้ทำให้เขาจนมุม และทำให้เขา.......สิ้นหวัง

ดวงตาเขาเริ่มแดง พลางขบฟันจนได้ยินเสียง“คุณหลอกใช้ผมเป็นเครื่องมือ จากนั้นก็ทอดทิ้งผม ผมยังไม่แตะต้องแม้แต่เส้นผมเส้นเดียวของคุณเลย แต่สามีที่คุณว่ากลับทำร้ายคุณ วันวิวาห์ คุณรู้ไหมว่าตอนผมเห็นคุณถูกตีเป็นสภาพแบบนั้น หัวใจผมรู้สึกยังไง？！ผมอยากฆ่าเขาด้วยซ้ำ ตอนนี้แค่ไม่ให้เขาทำร้ายคุณได้อีก แต่คุณกลับโทษผม？！”

“คิก” จอมพลหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ เป็นเสียงหัวเราะที่แฝงกลิ่นอายสังหารอย่างไม่บันยะบันยัง“ในสายตาคุณ ผมมันเลวมากเลยใช่ไหม？！”

หัวใจวันวิวาห์สั่นไหว มือที่ถือเข็มฉีดยาก็สั่นระริกด้วย

เธอแทงเข็มเข้าไปจนเข้าสู่เนื้อผิว

เม็ดเลือดซึมออกมาทันที

จอมพลหายใจเสียงสั่น

เขาหลับตา หัวใจเจ็บปวดรวดร้าวเหมือนขาดลมหายใจ จากนั้นก็เก็บอารมณ์บนใบหน้า

“ได้” สายตาจอมพลมืดครึ้ม ดวงตาลุ่มลึกจนมองไม่เห็นก้น

เขากล่าวเสียงเย็นเยียบ“คุณจะตาย ผมก็ไม่ขวาง แต่คุณอย่าทำให้ผมพลอยลำบากไปด้วยเลย”

เขาเอามือถือออกมา จากนั้นก็เล็งไปยังวันวิวาห์แล้วเปิดกล้อง“คุณมองกล้องสิ แล้วบอกทุกคนว่าคุณอยากตายเอง ไม่ใช่ถูกผมบังคับ คุณอยากฆ่าตัวตายไม่ใช่เหรอ？แทงเข็มผิดจุดแล้ว ไปทางซ้ายหน่อย อีกครึ่งเซนติเมตรก็คือจุดสำคัญ ……”

จอมพลจ้องมือถือของตัวเอง

เขาเปิดแอพถ่ายรูปแล้ว แต่ไม่ได้กดปุ่มเริ่มแต่อย่างใด

ใบหน้าครึ่งหนึ่งของสาวน้อยในหน้าจอเปื้อนไปด้วยเลือด สภาพน่าอนาถยิ่ง

ทว่าเป็นเพราะสาเหตุนี้ ทำให้เธอมีความสวยในแบบฉบับวังเวง ชวนให้อดรู้สึกอยากทรมานไม่ได้

จอมพลเจ็บปวดใจยิ่ง มีหลายครั้งที่เกิดความคิดอยากเข้าไปสวมกอดเธอแบบไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ทว่าเมื่อเห็นสายตาดื้อด้านของตน หัวใจเขาก็สั่นรัวแรง ไม่กล้ากระทำ

วันวิวาห์รู้สึกท้อแท้ใจ จ้องมือถือของเขาคล้ายกับเห็นวิธีหลุดพ้น

เธอหัวเราะ ริมฝีปากบางยกโค้งขึ้น ก่อนจะเผยคำพูดอย่างเย็นเยียบออกมา“ได้ ฉันไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง ฉันไม่ทำให้คุณเดือดร้อนแน่”

เข็มย้ายไปทางซ้ายประมาณครึ่งเซนติเมตรจริง ๆ จากนั้นก็ถือห่างจากลำคอ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่อีกครั้งอย่างรวดเร็วและแรง

เวลาเดียวกัน จอมพลก็โยนมือถือทิ้ง โน้มตัวเข้าไปอย่างเร็วไว มือข้างหนึ่งบังคอวันวิวาห์ ส่วนอีกข้างก็จับเข็มฉีดยาไว้

เข็มจึงแทงใส่ฝ่ามือเขา

ทว่าเขากลับไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด เอาแต่อุ้มฝืนใจวันวิวาห์ไปไว้บนเตียง จากนั้นก็ไม่อยากเธอขยับเขยื้อน เสร็จจากนั้นเขาจึงมีเวลาดึงเข็มในฝ่ามือออก ก่อนจะโยนทิ้งไกล ๆ

การกระทำบุ่มบ่ามและร้ายแรงเมื่อครู่ทำให้ทั้งคู่หายใจหอบ

ซึ่งเป็นเพราะเหนื่อยด้วย ตกใจด้วย

วันวิวาห์ที่โดนหลอกอีกครั้งขบฟันแน่น พลางจ้องเขาด้วยสายตาดุดัน“จอมพล สารเลว！”

แผลบนหน้าผากที่เลือดหยุดไหลแล้ว ตอนนี้ซึมออกมาผสมรวมกับน้ำตาอีกครั้ง ช่างเป็นภาพที่สะเทือนจิตใจยิ่ง

วันวิวาห์กล่าวด้วยความเจ็บปวด“คุณหลอกฉันอีกแล้ว”