บทที่ 272 ปฏิบัติเหมือนลูกสาวแท้ๆ

ในเวลาเดียวกัน อีกด้านของอีกโรงพยาบาล

เมก้ายืนอยู่หน้าเตียงผู้ป่วยของเทพบุตร “เรื่องอาการบาดเจ็บของคุณ จอมพลหลุดจากการเป็นผู้ต้องสงสัยครับ เขาเจ้าเล่ห์เกินไป จนถึงตอนนี้ก็ไม่พบหลักฐานหลงเหลืออยู่เลย หากใช้วิธีปกติคงไม่ได้ผลแน่นอน ตอนนี้คงต้องตาต่อฟันต่อฟันเท่านั้น พวกเขากล้าทำ งั้นพวกเราก็จะทำมากกว่าเป็นสิบเท่า เมื่อถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีหลักฐาน”

สีหน้าของเขามืดครึ้ม “บอสครับ ในเมื่อพวกเขาเล่นสกปรก เราก็เอาคืนให้มันสาสมไปเลย!”

“ไม่ต้องรีบร้อน”

เทพบุตรเอ่ยอย่างใจเย็น “การฆ่าคนไม่สู้ทำลายหัวใจให้เจ็บปวด ความแค้นแสนอัปยศนี้หากไม่โต้ตอบ ฉันก็ไม่ใช่ลูกผู้ชายแล้ว! แต่การจะฆ่าใครสักคนมันง่ายดายเกินไป แต่ทำลายหัวใจของเขานี่สิ มันต้องใช้เวลา”

มุมปากของเขายกยิ้ม เผยความโหดเหี้ยมออกมา “ทำให้มันตายอย่างมีความสุข ง่ายเกินไปสำหรับมัน!”

……

วันวิวาห์ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และพบว่าตัวเองอยู่ในห้องผู้ป่วยเสียแล้ว

ห้องผู้ป่วยทั้งอบอุ่นและผ่อนคลาย ถ้าไม่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่อยู่ข้างหัวเตียง บอกว่าเป็นโรงแรมระดับห้าดาวก็ไม่เกินจริงเลยสักนิด

คุณหมอสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาทำการตรวจร่างกายให้เธอ ก่อนจะเอ่ยเตือนอย่างอบอุ่น “ร่างกายของคุณแย่มาก ภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำอย่างรุนแรง พอประจำเดือนมาก็ทนไม่ไหว เลยเป็นลมไปค่ะ”

วันวิวาห์นึกฉงนอยู่ในใจ

ประจำเดือนมาและภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำจนเป็นลม!?

แม้เธอจะไม่ได้รับประทานอาหารข้าวเช้าจริงๆ แต่ร่างกายของเธอก็แข็งแรงดี คงไม่ถึงขั้นว่าเป็นประจำเดือนแล้วทำให้เป็นลมไปได้หรอกมั้ง!?

และอีกอย่าง ประจำเดือนครั้งนี้กับครั้งก่อนต่างกันมาก ความเจ็บปวดของเธอในตอนนี้เหมือนกับ…

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ วันวิวาห์พลันหนาวสั่น

ความเจ็บปวดในตอนนั้น เหมือนกันกับความเจ็บปวดในครั้งก่อน ตอนที่เธอถูกฉีดยาแท้งบุตรไม่มีผิด

ขณะที่วันวิวาห์กำลังครุ่นคิด นางพยาบาลคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมชามข้าวต้มรังนกร้อนๆ “คุณวันวิวาห์คะ คุณไม่ได้ทานอะไรมานานแล้ว ทานข้าวต้มรังนกสักหน่อยนะคะ”

ข้าวต้มรังนกเคี่ยวกับน้ำตาลทรายแดงและนม กลิ่นหอมอบอวล ช่วยสร้างเลือดและบำรุงชี่

วันวิวาห์ตื่นตัวในทันที “ที่นี่ที่ไหนคะ?”

นางพยาบาลที่กำลังถือชามข้าวต้มรังนก และคุณหมอต่างมองหน้ากัน

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไร

วันวิวาห์ขมวดคิ้ว “โรงพยาบาลในเครือของตระกูลจรัสพิบูรณ์เหรอ?”

ทั้งสองก็ยังไม่พูดอะไรอีกเช่นเคย

วันวิวาห์พลิกตัวและกำลังจะลุกจากเตียง

“เฮ้ คุณวันวิวาห์ คุณลงมาไม่ได้นะคะ”

คุณหมอและนางพยาบาลที่ถือชามข้าวต้มอยู่ต่างตกใจ รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงเธอกลับขึ้นไปที่เดิม

ทว่าพวกเธอยังไม่ทันได้เคลื่อนไหว ทันทีที่วันวิวาห์จะลุกขึ้นยืนพลันรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ร่างกายโงนเงน แล้วล้มลงบนเตียง

คุณหมอและนางพยาบาลช่วยประคองเธอให้เอนตัวลงนอนอีกครั้ง

นางพยาบาลพูดโน้มน้าว “คุณวันวิวาห์ ร่างกายของคุณยังอ่อนแออยู่ไม่ว่ายังไง คุณคงไม่อยากให้สภาพร่างกายมาเป็นอุปสรรคกับตัวเองใช่ไหมคะ?”

คุณหมอถอนหายใจแล้วพูดว่า “คุณอยู่ทำให้พวกเราลำบากใจเลยค่ะ เรารับเงินจากการทำงานนี้ แค่ปล่อยให้เราได้ทำหน้าที่ดูแลคุณอย่างเต็มที่ก็พอ ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องพูดมากไปหรอกค่ะ”

“ฉะนั้น ที่นี่คือโรงพยาบาลในเครือของตระกูลจรัสพิบูรณ์จริงๆ ค่ะ”

คุณหมอยอมรับแต่โดยดี

“โทรศัพท์มือถือของฉันล่ะ” วันวิวาห์เอ่ยถาม

นางพยาบาลเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ประธานจอมพลสั่งให้คุณพักผ่อนเยอะๆ …”

ดังนั้น โทรศัพท์มือถือของเธอจึงถูกยึดไปด้วย

นี่คือการกักขังบริเวณงั้นเหรอ

วันวิวาห์กักเก็บความโกรธเคืองไว้ในความคิด

นางพยาบาลกระซิบว่า “สภาพร่างกายของคุณแย่มาก อย่างน้อยต้องพักผ่อนอีกสักสองสามวันจึงจะลุกจากเตียงได้...”

“ขอบคุณค่ะ งั้นเอาข้าวต้มมาเถอะ” วันวิวาห์ไม่อยากทำให้พวกเธอลำบากใจอีก

เมื่อครู่ตอนที่ลุกขึ้น ทำให้เธอเข้าใจร่างกายของตัวเองได้อย่างถ่องแท้

ว่าอ่อนแอมากจริงๆ

เธอไม่ต้องการให้สภาพร่างกายมาเป็นปัญหากับตัวเอง

ไม่ว่าอยากทำอะไร ก่อนอื่นต้องทำให้มีเรี่ยวแรงกลับมาเสียก่อน

ดังนั้น เธอจำเป็นต้องรับประทานของพวกนี้!