บทที่ 273 เขามันชั่วช้าสารเลว

ดวงตากลมโตราวกับองุ่นดำของหนูกะทิจ้องมองเธออย่างจริงจัง “วันวิวาห์ ไม่ว่าคุณกับพ่อจะเป็นยังไง ความสัมพันธ์ระหว่างเราต้องไม่ได้รับผลกระทบตกลงไหม”

วันวิวาห์ที่ถูกสายตาจริงจังของเด็กน้อยมองมา ภายในใจก็รู้สึกขมขื่น น้ำตาเกือบจะไหลออกมาอีกครั้ง

เธอยิ้มแล้วเอ่ยเสียงแหบแห้ง “ตกลง ไม่ว่าจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราคือเพื่อนที่ดีต่อกัน และเป็นพี่น้องที่สนิทสนมกัน ฉันสัญญา ไม่ว่าจะผิดใจกับใครแต่จะไม่มีทางผิดใจกับกะทิตัวน้อยของพวกเราอย่างแน่นอน”

“แบบนี้ก็พอได้!”

เด็กน้อยดีใจยกใหญ่ ก่อนจะตักข้าวต้มแล้วเริ่มป้อนเธอ

เพียงแต่เธอยังเด็กเกินไป ความสมดุลยังไม่ดีเท่าไร ข้าวต้มจึงร่วงไปครึ่งหนึ่งและป้อนได้เพียงครึ่งหนึ่ง

วันวิวาห์ยิ้มตาหยีปล่อยให้เธอทำอยู่อย่างนั้น แม้ข้าวต้มเหล่านั้นจะเปื้อนบนเสื้อผ้าก็ไม่เอ่ยตักเตือน

ผู้ใหญ่คนหนึ่งกับเด็กคนหนึ่ง คนหนึ่งมีความสุขที่ได้ป้อน ส่วนอีกคนหนึ่งก็มีความสุขที่ได้กิน

จอมพลยืนอยู่หน้าประตู มองดูทั้งสองคนในห้องแล้วหรี่ตาลงพร้อมกับรอยยิ้ม สุดท้ายก็ถอนใจออกมาด้วยความโล่งอก

ตอนพลบค่ำ

เมก้าตั้งโต๊ะอาหารบนเตียงผู้ป่วยของเทพบุตร เขาจัดอาหารมื้อพิเศษสำหรับคนป่วยไว้บนโต๊ะ

“บอสครับ ให้ผมป้อนคุณไหม”

“ไม่ต้อง” เทพบุตรเอ่ยปฏิเสธ “รอคุณผู้หญิงมาก่อน แล้วให้เธอป้อน”

เมก้าทำอะไรไม่ได้ เพียงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาวันวิวาห์

แต่โทรศัพท์มือถือของเธอกลับปิดเครื่อง

เขาจึงโทรไปที่บ้าน

แองจี้คนรับใช้ที่บ้านรับสาย บอกว่าตั้งแต่เธอถูกเมก้าเรียกไปหาเมื่อวาน หลังจากนั้นก็ไม่ได้มากลับบ้านอีกเลย

เมก้ารีบโทรไปที่บริษัทอีกครั้ง

พนักงานที่กำลังทำงานล่วงเวลาอยู่บริษัทมารับสาย บอกว่าไม่มีใครเจอวันวิวาห์เลยทั้งวัน

เมก้ายังไม่ได้วางสาย พลันเห็นสีหน้าของเทพบุตรเปลี่ยนไป ทั้งอึมครึมและดูวิตกกังวล

เขาสั่งด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ส่งคนไปตามหาเดี๋ยวนี้”

“ครับ”

เมก้าตอบรับ พูดเหน็บแนมขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “พูดตามตรงนะครับบอส ผมว่ามันไม่คุ้มกันเลย”

เทพบุตรเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาลุ่มลึก

เมก้าพูดต่อ “ทั้งๆ ที่คุณผู้หญิงรู้ว่าคุณอยู่โรงพยาบาล แล้วเธอล่ะ ตลอดทั้งวันก็ไม่เคยโผล่หน้ามา ไม่เพียงแค่นั้น บอกว่าจะกลับบ้าน แต่ก็ไม่ได้กลับ บริษัทก็ไม่ไป แล้วยังทำให้คนป่วยคนหนึ่งต้องกังวลและเป็นห่วงเธออีก”

เขาไม่พอใจเล็กน้อย “บอสครับ คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร เห็นได้ชัดว่าคุณผู้หญิงเธอไม่สนใจคุณ…”

“เพี้ยะ!”

เมก้าพูดยังไม่ทันจบ เทพบุตรลุกขึ้นนั่งตัวตรง แล้วตบหน้าเขาอย่างแรง

เส้นเอ็นในฝ่ามือที่ถูกตัดขาดไป และทั้งมือก็อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง

แต่การตบหน้าครั้งนี้ กลับอับอายขายหน้ามากยิ่งกว่าความเจ็บปวด

เมก้าเม้มปากแน่น ปิดปากตัวเองเอาไว้ ห้องผู้ป่วยก็ตกอยู่ในความเงียบ

ดวงตาของเทพบุตรฉายความเย็นชา “เมื่อไหร่นายจะเลิกออกความเห็นเรื่องของฉันสักที”

เขาพูดอย่างโมโห “วันวิวาห์คือภรรยาของฉัน และเป็นคุณนายสามของตระกูลภูวศักดิ์ คู่ชีวิตที่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายในทะเบียนบ้านของฉัน ใครจะกล้าทำอะไรเธอ ใครจะทำอะไรเธอได้!”

เมก้าเม้มปาก แววตาของเขามืดมนลงแล้วพูดว่า “บอส ผมขอโทษครับ ผมล้ำเส้นเกินไป ผมจะจัดเตรียมคนให้ไปตามหาคุณผู้หญิงเดี๋ยวนี้ ปากแผลของคุณปริแล้ว ต้องทำแผลใหม่นะครับ”

เมื่อพูดจบ เขาก็ไปจัดการทันที

……

อีกด้านหนึ่ง โรงพยาบาลในเครือของตระกูลจรัสพิบูรณ์

ห้องผู้ป่วยวีไอพี

จอมพลเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยเงียบๆ

วันวิวาห์นอนบนเตียงผู้ป่วยอย่างสงบ

ใบหน้าเล็กขนาดเท่าฝ่ามือของหญิงสาวนั้นซีดเซียว ไร้เลือดฝาด จนทำให้คนมองรู้สึกเจ็บปวดใจไปด้วย

จอมพลจ้องมองเธอด้วยความกลัดกลุ้มอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็อดไม่ได้ เขาโน้มตัวลงจูบหว่างคิ้วของเธอเบาๆ