บทที่ 274 ป่วยใกล้ตาย

ภายในห้องผู้ป่วย

หัวหน้าวิญากำลังเดินออกไป

เมื่อเดินถึงหน้าประตู เธอกลับหยุดชะงัก “อ้อ จริงสิ ฉันลืมบอกบางอย่างไป”

เธอหยิบสร้อยข้อมือออกมาจากเสื้อคลุมสีขาว และยื่นให้วันวิวาห์ดู “อันนี้ใช่ของคุณไหมคะ”

วันวิวาห์เผลอเหลือบมองที่ข้อมือของตัวเอง เป็นอย่างที่คิด ข้อมือของตนว่างเปล่า และไม่รู้ว่าหล่นหายไปตอนไหน

เธอพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ใช่ค่ะ ถ้าคุณไม่ทักฉันคงไม่รู้ตัว หมอวิญา ขอบคุณนะคะ”

เธอยื่นมือออกไปรับ

“ว่าแล้วก็บังเอิญจังนะคะ พี่สาวฉันมีสร้อยข้อมือเหมือนแบบนี้เป๊ะเลย สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ หาซื้อทั่วไปไม่ได้ สร้อยข้อมือเส้นนี้ใครเป็นคนให้คุณมาเหรอคะ”

หัวหน้าวิญาพูดพลางเดินกลับมาเตียงผู้ป่วย แต่แทนที่จะยื่นให้วันวิวาห์ กลับสวมมันลงไปในข้อมือของเธอ

“ฉัน… ผอมลงมาก” วันวิวาห์สัมผัสสร้อยข้อมือ

เธอรู้สึกว่าสร้อยข้อมือที่สูญเสียไปแล้วได้กลับมา งดงามกว่าที่เคยมีอยู่

“สวยมากเลยนะคะ” หัวหน้าวิญายิ้มและกล่าวชมก่อนจะเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย

ด้านนอกห้องผู้ป่วย

จอมพลและกวินทร์ยืนอยู่หน้าประตู

ทันทีที่หมอวิญาออกมาพ้นประตูห้อง เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ประธานจอมพล คุณชายกวินทร์ สร้อยข้อมือถูกสับเปลี่ยนเรียบร้อยแล้วค่ะ และคุณวันวิวาห์ไม่ได้สังเกต เส้นที่มียาพิษอยู่ฉันเก็บมาแล้ว”

จอมพลพยักหน้าและหันไปทางกวินทร์

เขายังไม่ทันพูดอะไร กวินทร์ก็รีบยกมือขึ้นตอบ “เข้าใจแล้วๆ ผมเข้าใจแล้ว เรื่องนี้เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง”

จอมพลพูดต่ออย่างเย็นชา : “แล้วอะไรอีก”

อะไรอีก?!

กวินทร์ชะงักงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงนึกขึ้นมาได้ “รับประกันว่าจะไม่ให้พี่สะใภ้รู้เรื่องครับ”

จอมพลพยักหน้า “นายไปได้แล้ว”

กวินทร์ปิดหน้า อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาออกมา

เสร็จศึกฆ่าขุนพลยังไม่ละเอียดอ่อนเท่านี้เลย

แต่เมื่อสบสายตาเย็นชาของจอมพลเข้า เขาก็ไม่กล้าพูดอะไร จะให้ต่อต้านยิ่งไม่กล้าเลยด้วยซ้ำ ได้แต่เดินออกไปพร้อมถอนหายใจ ทันใดนั้นพลันมีเสียงฝีเท้ารีบร้อนดังมาจากสุดทางเดินอีกฝั่ง

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นอย่างดุดัน

ร่างเล็กปรี่เข้ามาอย่างร้อนรน

เมื่อเธอมองเห็นกวินทร์ จอมพล และคนอื่นที่หน้าประตู ก็ตะโกนเสียงดังมาจากไกลๆ “วัน… ฮือฮือ…”

สีหน้าท่าทางของกวินทร์เปลี่ยนไปทันที เขารีบสามเท้าสามสี่ก้าว ไปปิดปากเธอเพื่อไม่ให้พูดอะไรต่อ

“มากับผมก่อนครับ” เขาพูดเสียงลอดไรฟัน พร้อมกับลากเธอเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยห้องถัดไปที่ว่างอยู่

โมโมะไม่พอใจ เมื่อเข้ามาถึงด้านในห้องเธอกระทืบส้นเท้าใส่เท้าของกวินทร์ทันที

“...ไอ้บ้า!!!”

กวินทร์ปล่อยเธอ ก้มลงจับเท้าตัวเอง “โมโมะ คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง คิดจะกระทืบเท้าคุณชายอย่างผมเลยเหรอ”

สีหน้าโมโมะเคร่งขรึม “ให้ตายเถอะ บอกฉันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับวิวาห์ ถ้าคุณไม่อธิบายให้ชัดเจน คุณจะได้ว่ารู้ว่าการถูกกระทืบจนเละเป็นมันยังไง!”

ไอ้คนนิสัยไม่ดีในโทรศัพท์ก็ไม่พูดมาให้ละเอียด เธอจะบ้าตายอยู่แล้ว

กวินทร์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแต่ไม่กล้าแสดงออกมา ได้แต่ถอนหายใจอย่างปล่อยวาง และอธิบายเรื่องนี้อีกรอบให้เธอเข้าใจ

“...ผมบอกคุณไปตั้งนานแล้วว่า นายเทพบุตรอะไรเนี่ยเจตนาแอบแฝง พวกคุณก็ดื้อไม่ฟังอะไรเลย เห็นหรือยัง แต่งงานไปได้ไม่ทันไรก็เผยโฉมหน้าจริงออกมาแล้ว ทุบตีภรรยา มีที่ไหนเขาทำกันอย่างนี้ และไม่เพียงเท่านี้นะ ตัวการที่ทำให้วันวิวาห์แท้งลูกครั้งนี้ก็คือสร้อยข้อมือที่พี่สะใภ้ของเทพบุตรเป็นคนให้ ครอบครัวนี้มันอะไรกันเนี่ย!”

เมื่อโมโมะฟังจบ เธอโกรธจนตาแดงฉาน กัดฟันพร้อมกับสบถออกมา “วันวิวาห์ยัยโง่นี่!”

เมื่อพูดสิ่งที่ควรพูดไปหมดแล้ว กวินทร์จึงเปิดประตูห้องผู้ป่วยแล้วเดินออกมา

โมโมะเดินออกมาพร้อมตาแดงก่ำ เมื่อพบจอมพลที่นอกประตู เธอจ้องมองเขาโดยไม่พูดอะไร จากนั้นมองผ่านเขาไปยังห้องพักผู้ป่วยของวันวิวาห์

“คุณโมโมะ” จอมพลเอ่ยเสียงเบา

โมโมะยังไม่อยากสนใจเขา ทว่าขาทั้งสองข้างกลับไม่เชื่อฟังคำสั่ง

เธอเกลียดมัน!

คนที่ภายนอกดูดีมีภูมิฐานแต่ข้างในกับเน่าเป็นหนอน

แบบนี้ก็ไม่ใช่ของดีอะไรเหมือนกัน!