บทที่ 275 ผู้หญิงใจแข็ง

เสียงร้องไห้โหยหวนของผู้หญิงดังออกมา

เมก้ากดวางสายโทรศัพท์ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

“คุณผู้หญิงและคุณโมโมะอยู่ด้วยกัน เหมือนจะอยู่ที่โรงพยาบาล และเหมือนว่าคุณโมโมะจะไม่สบาย ได้ยินเสียงร้องไห้ของคุณโมโมะ เธอน่าจะป่วยหนัก…”

สีหน้าของเทพบุตรก็ดีขึ้นเล็กน้อย พลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ขอเพียงไม่ได้อยู่กับจอมพล เขายอมรับได้ทั้งนั้น!

เมก้ามองหน้าผู้เป็นเจ้านาย กลับคิดว่าไม่คุ้มค่าเสียเลยที่เห็นเขาเป็นแบบนี้

เขาขมวดคิ้ว “คุณก็ป่วยเหมือนกัน และยังเป็นสามีของคุณผู้หญิง คุณผู้หญิงปล่อยคุณไว้ไม่มาดูแล กลับไปอยู่กับเพื่อน และยังไม่บอกไม่กล่าวอะไรสักคำ นี่มันเรื่องอะไรกัน!”

เมก้าแสดงความคิดเห็นต่อเทพบุตรอย่างตรงไปตรงมา แม้จะถูกทำร้ายร่างกาย แต่อดรู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมต่อเจ้านายแบบนี้ไม่ได้

เมื่อพูดจบ ถึงรู้สึกตัวว่าตัวเองพลั้งปากพูดไป โดยไม่ได้สนความรู้สึกของเทพบุตรเลยสักนิด

อย่างที่คาดไว้ สีหน้าของเทพบุตรที่เพิ่งผ่อนคลายลงเมื่อครู่ พลันกลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง

เมก้ากล่าวขอโทษทันที “บอส ผมขอโทษครับ ผมไม่ควรวิพากษ์วิจารณ์คุณผู้หญิง เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกครับ”

เทพบุตรหลับตาลง “ฉันสิควรขอโทษ ก่อนหน้านี้ที่ฉันตบนายไป ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

“ไม่เป็นไรครับ”

“ก่อนหน้านี้ฉันควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ฉันไม่ควรทำอย่างนั้น แต่ว่าเมก้า…”

ดวงตาของเทพบุตรเย็นชา นัยน์ตาทั้งสองข้างนิ่งสนิทดั่งสระน้ำลึกไม่มีก้นสระ น้ำเสียงลดต่ำลง นำพามาด้วยความเย็นยะเยือกราวกับป่าลึก “นายรู้ไหม ฉันพยายามแค่ไหนที่จะได้แต่งานกับวันวิวาห์ ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่นอน และเรื่องแบบนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก!”

เทพบุตรผสานนิ้วมืออันไร้เรี่ยวแรงเข้าด้วยกัน

เขาพยายามออกแรงมือทั้งสองข้างอย่างหนักจนมือสั่นเทา กลับไร้หนทางกำนิ้วมือที่เส้นเอ็นขาดออกจากกันแล้วได้

ความเกลียดชังแผ่ซ่านออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ความหดหู่ท่วมท้นไปทั่วห้องผู้ป่วย

เขาว่าต่อ “ฉันจะไม่ยอมให้เธอมีคนอื่นเด็ดขาด!”

สิ่งเหล่านี้เมก้าเข้าใจดี แต่มันไม่คุ้มค่าสำหรับเขาเลยสักนิด

วันวิวาห์ก็แค่ผู้หญิงที่ใจแข็งคนหนึ่ง

แม้ว่าใจจะแกร่งอย่างหินผา เมื่อได้พบกับความรักก็ควรอบอุ่นขึ้นมาบ้าง

แต่หัวใจของเธอกลับไม่อบอุ่นกับเจ้านายเขาเลยสักนิด

เมก้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แบบนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ผมคิดวิธีดีๆ ได้อย่างหนึ่งครับ บางที่ถ้าลองดูก็อาจจะเป็นไปได้…”

…

วันวิวาห์ลืมเรื่องที่ตัวเองกำลังโทรหาเทพบุตรไปเสียสนิท ในหัวตอนนี้กำลังคิดแต่เรื่องที่โมโมะป่วยหนัก

สรุปก็คือ เพื่อนของเธอกลัวว่าตัวเองจะเป็นอะไรไป จึงรีบย้ายจากโรงพยาบาลเมืองนราวัณมาที่เมืองโตตู

ผลของการวินิจฉัยโรค คือเป็นนิ่ว

เพียงแค่ยัยคนนี้กลัวความเจ็บปวด และทนต่อความทรมานไม่ได้ จึงทำได้เพียงพักรักษาตัวโดยการให้ยาอยู่ที่โรงพยาบาลเท่านั้น และปฏิเสธการผ่าตัด

แม้จะไม่ยุ่งยาก แต่ช่วงระยะพักฟื้นนั้นสำคัญที่สุด

เวลาหนึ่งเดือน ช่างยาวนานจริงๆ

โมโมะเขินอายเล็กน้อย เช็ดน้ำตาพึมพำเบาๆ “เมื่อได้ฟังที่คุณหมอบอกว่าต้องพักฟื้นอยู่โรงพยาบาลประมาณหนึ่งเดือน ฉันก็กลัวน่ะสิ ผู้คนส่วนใหญ่ที่ได้รับบาดเจ็บก็ใช้เวลาพักฟื้นหนึ่งถึงสองเดือน นิ่วเล็กๆ ของฉันอันนี้จะอยู่นานแค่ไหนก็ไม่รู้ ใครๆ ก็ไม่อยากตายกันทั้งนั้นแหละ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วเมื่อรู้ว่าเธออยู่ที่นี่เหมือนกัน มีเธออยู่เป็นเพื่อน ฉันก็สบายใจ”

วันวิวาห์พูดไม่ออก “ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้ทานอะไร จนน้ำตาลในเลือดเลยต่ำ เมื่อประจำเดือนมาก็เลยเป็นลมไป จอมพล ผู้ชายที่หมายังดีกว่าคนนั้น ฉวยโอกาสขังฉันไว้ที่นี่ แต่ขังฉันไว้ได้ไม่นานหรอก ฉันจะอยู่ที่นี่แค่อีกสองวัน ก็ออกจากโรงพยาบาล คงไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเธอทั้งหนึ่งเดือนนะ”