บทที่ 277 คบชู้สู่ชาย

วิลล่าวันนิวรรณ ที่พักส่วนตัวของเทพคุณ

เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายจ้องมองตรีชฎา แล้วถามว่า “คุณคือตรีชฎาใช่ไหมครับ”

เทพคุณเหลือบมองภรรยา “ขอโทษนะครับ มาหาภรรยาผมมีธุระอะไรหรือเปล่า”

เจ้าหน้าที่ตำรวจหยิบรูปออกมาใบหนึ่ง “สิ่งนี้ใช่ของคุณหรือเปล่า”

เทพคุณกวาดสายตาผ่าน แล้วขมวดคิ้วทันที

มันคือรูปสร้อยข้อมือ

เป็นสร้อยข้อมือที่โดดเด่นมีเอกลักษณ์ ด้านบนประดับด้วยทับทิมเม็ดงาม

เป็นของขวัญจากภรรยาของเขามอบให้วันวิวาห์ เมื่อสวมอยู่บนข้อมือขาวเนียนของเธอยิ่งดูงดงามเป็นพิเศษ

ภาพนั้นยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำของเขา

ตรีชฎาชำเลืองมองรูปถ่าย ก่อนจะคลี่ยิ้มด้วยรอยยิ้มอันสง่างามและอ่อนโยน “ของชิ้นนี้ เป็นของขวัญที่ฉันมอบให้ภรรยาของน้องสามตอนที่เราเจอกัน มีปัญหาอะไรเหรอคะ”

เมื่อได้ฟังคำสารภาพของเธอ สีหน้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ผ่อนคลายลง “บนของชิ้นนี้มีสารอันตราย ตอนนี้โปรดให้ความร่วมมือกลับไปสถานีตำรวจกับเราด้วยนะครับ”

“สารอันตราย?” ตรีชฎาแสร้งทำเป็นตกใจ เอ่ยถามเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างรู้จักวางตัว “คุณเจ้าหน้าที่คะ ต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆ สร้อยข้อมือเส้นนี้ผ่านมือฉันก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ฉันจะวางยาคนอื่นได้? มีหลักฐานงั้นเหรอคะ”

ตำรวจแสดงหลักฐานออกมา เป็นรายงานผลการตรวจสอบแผ่นหนึ่ง

“สารอันตรายที่ว่าเราได้มาจากสร้อยข้อมือเส้นนี้”

ตรีชฎายิ้มอ่อน “ตอนนี้การยัดเยียดของผิดกฎหมายให้คนอื่น มันง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอคะ”

เทพคุณพูดเสริมทัพทันที “คุณตำรวจ เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดอะไรกันแน่ๆ ภรรยาของผมแม้แต่หมากับแมวเธอยังไม่เคยทำร้าย แล้วจะแอบวางยาพิษบนสร้อยข้อมือเพื่อทำร้ายคนอื่นได้ยังไง และอีกอย่างสร้อยข้อมือเส้นนี้เป็นของขวัญที่มอบให้กับน้องสะใภ้สามตอนที่พวกเธอพบกัน เราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เธอมีเหตุผลอะไรที่ต้องทำแบบนั้น”

“นี่เป็นเหตุผลที่เราต้องเชิญคุณตรีชฎาไปให้ความร่วมมือในการสอบสวนครับ กรุณามากับเรา ถ้าคุณตรีชฎาไม่ยอมร่วมมือ แบบนั้นเราคงทำได้แค่ต้องใช้กำลังบังคับ”

เทพคุณหน้านิ่วขมวดคิ้ว

ตรีชฎาพูดขึ้นทันควัน “เทพคุณ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ สิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ ถึงไปกับพวกเขายังไงซะผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน”

เธอกล่าวขอโทษ “เรื่องยุ่งเหยิงนี่ เกรงว่าจะทำให้คุณกับน้องสามต้องทะเลาะกัน ฉันทำให้คุณเหนื่อยแล้วล่ะ”

เทพคุณปลอบโยนเสียงเรียบนิ่ง “ไม่เป็นไร เขาคงเข้าใจ คุณไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมติดต่อให้ทนายความตามไปทันที”

ตรีชฎาพยักหน้า แล้วตามเจ้าหน้าที่ตำรวจไป

หลังจากขึ้นมาบนรถตำรวจ รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของตรีชฎาพลันจางหายไป “รายงานผลการตรวจสอบเมื่อครู่ ระบุว่ายาพิษบนสร้อยข้อมือเป็นยาที่มีฤทธิ์ทำให้แท้งได้ คุณตำรวจคะ พวกคุณหมายความว่า น้องสะใภ้สามของฉันแท้งลูกแล้วแบบนั้นใช่ไหม”

เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ตอบ

ตรีชฎายิ้มอย่างมีเลศนัย “พวกคุณคงยังไม่รู้สินะ สำหรับวันวิวาห์ น้องสาม… เป็นแค่ผู้ทุพพลภาพคนหนึ่ง และน้องสามของเราไม่เคยแตะต้องเธอเลย ดังนั้น เด็กที่เธออุ้มท้องอยู่ไม่ใช่ลูกของน้องสามแน่นอน นอกจากการคบชู้สู่ชาย เหตุผลอื่นๆ คงไม่พอเพียงจะโต้เถียงคำพูดนี้ได้ ใครๆ ก็รู้ ต่ำทรามจริงๆ …”

เจ้าหน้าที่ตำรวจหันมองหน้ากัน เวลานี้ความคิดแปลกประหลาดผุดขึ้นมาในหัว

ผู้หญิงคนนี้มีสองหน้า!

……

สถานควบคุมตัวผู้ต้องสงสัย

เมื่อกนกวรรณและเทพคุณได้รับข่าวก็รีบบึงมาทันที

ครั้นเดินจวนจะถึงหน้าห้องเยี่ยม อยู่ๆ กนกวรรณก็ชะงักฝีเท้า “พี่ใหญ่ ลูกไปพูดคุยกับผู้บัญชาการด้านในสักหน่อยเถอะ เรื่องนี้เป็นเรื่องในครอบครัวเรา ไม่ว่าจะพูดยังไง ไฟในอย่านำออก ไฟนอกอย่านำเข้า การกล่าวทักทายมักดีเสมอ ตรีชฎาอยู่ด้านในนั้นแม่จะไปปลอบใจเธอก่อนลูกค่อยตามมา”

เทพคุณครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้า

สองแม่ลูกแบ่งแยกหน้าที่กัน

ภายในห้องเยี่ยม

กนกวรรณนั่งอยู่ตรงข้ามตรีชฎา

คิ้วเรียวสวยของกนกวรรณขมวดเข้าหากัน เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ฉันคิดมาเสมอว่าเธอพึ่งพาได้ ใครจะรู้ว่าเธอก็ประมาทศัตรูเหมือนกัน ประมาทขนาดนี้ ถ้าหล่อนจัดการง่ายแบบนั้น ฉันจะบินจากต่างประเทศด้วยความกล้ำกลืนดั้นด้นมาถึงที่นี่เหรอ”

ตรีชฎานิ่งสงบ พูดอย่างระมัดระวัง “แม่คะ คุณไม่อยากรู้เหรอคะว่าเรื่องมันเป็นยังไง?”

เธอกระตุกยิ้มมุมปาก ใบหน้าอ่อนโยนสง่างามนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน พูดขึ้นอย่างมั่นใจ “หล่อนแท้งลูกแล้ว”

สีหน้าของกนกวรรณพลันเปลี่ยน แล้วลุกขึ้นยืนทันที “เธอแน่ใจนะ?”