บทที่ 279 สะใจจริงๆ

โมโมะปวดใจแทบกระอัก “วิวาห์ คนตระกูลภูวศักดิ์โหดร้ายเกินไป เทพบุตรตีเธอทำร้ายเธอ ทำไม่ดีกับเธอยังไงก็ช่าง และน้องสาวของเขาเป็นอะไรมากปะ ก็ใส่ร้ายป้ายสีเธอ ตอนนี้แม้พี่สะใภ้ของเขายังลงไม้ลงมือกับเธออีก สารนั่นมีฤทธิ์ทำให้มีบุตรยากจนกระทั่งทำลายมดลูกของเธอด้วย หล่อนต้องการทำลายเธอ ให้เธอขาดลูกสิ้นหลาน…”

ภายในห้องผู้ป่วยเงียบสงัดราวกับป่าช้า

เสียงร่ำไห้ของโมโมะกระแทกเข้าหัวใจพวกเขาทุกคน

ดวงตาเย็นชาของจอมพลเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ มือทั้งสองข้างที่แนบอยู่ข้างกายกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว

ใบหน้าของวันวิวาห์เรียบนิ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ความนิ่งสงบที่ทำให้ทุกคนหวั่นใจ

มุมปากเธอยกยิ้ม เค้นหัวเราะเย้ยหยันให้ตัวเอง

โมโมะน้ำตาไหลพราก ทั้งรู้สึกผิดทั้งเป็นกังวล

เธอหันไปมองจอมพล “ตอนนั้นเป็นความคิดฉันเองที่ยุวิวาห์ ชักชวนให้เธอคบกับคุณ แต่งงานกับคุณ เป็นความผิดของฉัน แต่หลังจากนั้นเธอหวั่นไหวจริงๆ จอมพล ในเมื่อพวกคุณทั้งคู่ยังรักกันอยู่ ปล่อยวางเรื่องราวในอดีตได้ไหม หยุดทรมานกันและสักที”

กวินทร์เลิกคิ้วด้วยความสงสัย

ตามนิสัยของเธอแล้ว เขาคิดว่าโมโมะคงเปรียบว่าพี่พลไม่มีอะไรดีสักอย่าง คิดไม่ถึงว่าเธอจะเจรจาด้วยถ้อยคำอ่อนโยนเช่นนี้

หัวใจของจอมพลเต็มไปด้วยความขมขื่น

เขาก็อยากปล่อยวางจากอดีตเช่นกัน และเริ่มต้มใหม่กับวิวาห์ แต่วิวาห์จะมอบโอกาสนี้ให้เขาหรือไม่

เธอไม่ให้!

เดิมทีคิดว่าคงเสมอกัน… แต่ตอนนี้ แผลสดครั้งนี้ แท้จริงแล้วเป็นเขาที่มอบมันให้เธอ

จอมพลจ้องมองวันวิวาห์อย่างแน่วแน่ เผื่อจะเห็นความชอบจากแววตาของเธอเพียงสักนิด

ทว่ากลับไม่มี

ไม่มีอะไรเลย

ในสายตาของเธอว่างเปล่า ราวกับสระน้ำที่แห้งเหือด

ใบหน้าของเธอเรียบนิ่งแต่กลับเย้ยหยันอยู่ในที สีหน้าที่แสดงออกมานั้น เย่อหยิ่งจนไม่เห็นใครอยู่ในสายตา

เธอ ทำเป็นไม่ได้ยิน ทั้งๆ ที่เห็นอยู่ แต่ก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นเขาใช่ไหม

น้ำเสียงแหบแห้งของโมโมะยังคงพูดต่อไป “คุณจอมพล ถ้าคุณคับแค้นใจ จริงๆ แล้วความโกรธนั้นควรลงมาที่ฉัน ฉันจะไม่โกรธคุณเลย เพียงสิ่งเดียว ปกป้องวิวาห์ให้ดี เธอจริงใจกับคุณและกะทิ จริงใจมากเสียจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แต่ผลสุดท้ายเป็นยังไง?”

ทันใดนั้นคำพูดของเธอก็เปลี่ยนไป น้ำเสียงเย้ยหยันเคล้าความโกรธเคือง “เป็นคุณที่ทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผลักเธอตกไปอยู่ในหลุมพรางของคนตระกูลภูวศักดิ์พวกนั้น ทำให้เธอถูกปากนกปากกาของคนในสังคมคอยวิพากษ์วิจารณ์ กลายเป็นเป้าให้คนอื่นโจมตี กลายเป็นวัตถุให้คนอื่นเอาไปพูดสนุกปาก จอมพล เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ ทำไมคุณถึงเอาแต่โทษคนอื่นล่ะ พูดถึงตรงนี้ ตอนนั้นที่เธอนอกใจก็แค่หลอกคุณ แต่ในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ถึงหนึ่งปีคุณกลับทำให้เธอแทบไม่เป็นผู้เป็นคนจนนับครั้งไม่ได้!”

“โมโมะ คุณหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!”

ก่อนหน้านี้กวินทร์เคยคิดว่านิสัยโมโมะเปลี่ยนไปแล้ว แต่หลังจากนั้นไม่ทันไร ยิ่งฟังคำพูดของเธอยิ่งหวาดหวั่นใจ

ผู้หญิงคนนี้กำลังรนหาที่ตายชัดๆ!

ตอนนี้อารมณ์ของพี่พลใกล้ระเบิดเต็มที เธอไม่เพียงไม่ช่วยดับไฟ ซ้ำยังเป่าลมให้ไฟลุกโชนเพิ่มขึ้นอีก

กวินทร์เข้าไปฉุดกระชากลากถู แกมบังคับให้เธอออกไป

สีหน้าของจอมพลว่างเปล่า ราวกับมีใครเอาค้อนทุบลงมาในใจอย่างแรง

เขามองไปที่โมโมะ “ให้เธอพูดให้จบ”

กวินทร์ราวกับถูกแช่แข็ง

“พูดอะไรอีก” วันวิวาห์กระตุกยิ้มอย่างเยาะเย้ย “พูดมากไปกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์ โม เธอออกไปก่อน ฉันอยากอยู่เงียบๆ”

กวินทร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบลากโมโมะออกไปด้านนอกทันที

โดยที่โมโมะไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด

กวินทร์แทบจะคุกเข่ากราบขอร้อง ทั้งลากทั้งกัดฟันพูด “คุณออกไปเถอะ แค่นี้ยังยุ่งไม่พออีกหรือไง ขืนพูดต่อไป โลกใบนี้ได้ถูกถล่มแน่!”

เมื่อประตูห้องผู้ป่วยปิดลง

เหลือเพียงวันวิวาห์และจอมพลตามลำพัง

จอมพลคลายมือที่ที่กำแน่นจนเจ็บ ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างเตียงผู้ป่วย

เขาจับมือของวันวิวาห์มากุมไว้

ทว่าเธอกลับชักมือกลับอย่างดื้อรั้น

จอมพลไม่ยอมปล่อย พยายามใช้ฝ่ามือของตัวเองห่อหุ้มฝ่ามือสีขาวเล็กๆ ของเธอ “ที่คุณโมโมะด่าก็ถูกต้องแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของผม ผมเป็นคนผลักคุณเข้าไปในอ้อมกอดของเทพบุตร วิวาห์ ผมผิดไปแล้ว ผมเพียงแค่อยากให้คุณยกโทษให้ผม และคิดว่าไม่ช้าก็เร็วคุณจะกลับมาอยู่เคียงข้างผมได้…”

น้ำเสียงของเขาทุ่มต่ำและเศร้าสลด “ผมเสียใจ ผมมันอวดดีเกินไป คิดเสมอว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเอง…”