บทที่ 29 คลิปเสียงโยนความผิด

ในคลิปชูเกียรติถามเธอว่า "วันวิวาห์ ลูกตั้งใจแกล้งพี่สาวรึเปล่า?"

วันวิวาห์ตอบอย่างเย็นชา "ถ้าใช่แล้วยังไง?"

"ถ้างั้นลูกก็ตั้งใจให้สูตรที่ไม่สมบูรณ์นั้นกับเธอเหรอ?"

"ใครใช้ให้เธอโง่กัน? แค่ให้เธอ เธอก็เชื่อ"

"ทำไมลูกถึงใจร้ายได้ขนาดนี้ นี่พี่สาวแท้ๆของลูกนะ"

วันวิวาห์ "ถ้าเธอเห็นว่าฉันเป็นน้องสาวจริงก็ไม่ควรกลับมา ทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลโสธรณาลัยเป็นของฉัน เธอมีสิทธิ์อะไรมาแบ่งของของฉันไป..."

ชูเกียรติปวดใจมาก จึงให้เธอรับผิดชอบ

วันวิวาห์พูดอย่างทนไม่ไหว "บริษัทเป็นของฉัน ฉันมีหน้าที่รับผิดชอบในการแก้ปัญหา..."

คลิปจบลงตรงนี้ ภาพสั่น เสียงขาดหายกะทันหัน

ดวงตาของวันวิวาห์แดงก่ำด้วยความโกรธ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ "เขาบิดเบือนข้อเท็จจริงเช่นนี้ได้อย่างไร? เสียงที่บันทึกนี้ถูกสร้างขึ้น!"

เธอลุกขึ้นด้วยความโกรธคว้ากระเป๋าจะออกไป

จอมพลเหยียดแขนยาวออกมาคว้าเธอแล้วพูดอย่างเฉยเมย "กินข้าวเสร็จค่อยไป"

สายตาของผู้คนรอบตัวทำให้วันวิวาห์นั่งไม่ติด

หน้าของเธอขาวซีด "ตอนนี้ฉันยังจะกินลงได้ยังไง? ฉันจะไปหาพวกเขา! ฉัน..."

"หลังจากเจอแล้วล่ะ?" จอมพลถาม

เสียงวันวิวาห์ก็แหบทันที

ในใจเต็มไปด้วยความโกรธ ราวกับว่ามีคนสาดน้ำเย็นใส่ จนหนาวเยือกเย็นไปถึงรอยแตกในกระดูก

จอมพลกดเธอให้นั่งลง "กินอิ่มแล้วค่อยไป"

น้ำตาเธอไหลลงมา วันวิวาห์หันหน้ารีบเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็วด้วยความอึดอัด

จู่ๆในถ้วยก็มีกุ้งที่ปอกเปลือกเสร็จปรากฏขึ้น

วันวิวาห์หันหน้ามาอย่างประหลาดใจ

หนูน้อยหนูกะทิเก็บตะเกียบกลับอย่างเฉยเมยแล้วพูดออกมาสั้นๆว่า "กิน"

หัวใจของวันวิวาห์กลับอบอุ่นขึ้นทันที เธอยิ้มทั้งน้ำตา

เมื่อเทียบกับสองพ่อลูกที่เพิ่งรู้จักกันมาไม่นานแล้ว สองพ่อลูกนี้มักจะให้ความรู้สึกอบอุ่น ทำให้รู้สึกสบายใจ

"จุ๊บ!"

เธอกอดหนูกะทิมาหอมแก้ม "ขอบคุณนะคะลูกรัก"

เมื่อเงยหน้ามองชายที่นั่งฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มก็หยุดลง ดวงตาเธอฉายแววความตื้นตันใจ "นายพูดถูก เราไม่ควรทำร้ายตัวเองเพื่อคนชั่ว ต่อให้ต้องไปเอาเหตุผล ก็ต้องกินให้อิ่มก่อนถึงจะมีแรง!"

วันวิวาห์ก้มหน้ากิน

จอมพลเรียกผู้จัดการมา มองคนรอบๆที่ลอบมองมาทางเขาอย่างไม่พอใจ "ร้านของพวกคุณนี่ใครสามารถเข้ามาได้เหรอครับ? ไล่พวกคนที่รบกวนการกินข้าวของเราออกไปด้วยครับ!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้จัดการหยุดชะงักทันที เขามีสีหน้าลำบากใจ

คนรอบๆที่อยู่ใกล้มีสีหน้าเยาะเย้ย

ผู้จัดการพูดอย่างลำบากใจว่า "คุณผู้ชายครับ ร้านอาหารของเราเป็นพื้นที่สาธารณะ แขกที่มาทานอาหารที่นี่ ไม่ว่าจะพูดอะไร มองอะไร ทำอะไร ตราบใดที่พวกเขาไม่ละเมิดกฎ นั่นเป็นสิทธิ์ของพวกเขา เราไม่มีสิทธิ์จะแทรกแซงครับ"

จอมพลหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหากวินทร์ พูดความต้องการของตัวเองไปไม่กี่คำ

แล้วส่งโทรศัพท์ให้ผู้จัดการ

ผู้จัดการรับมาอย่างไม่ใส่ใจแล้วฟัง

ผ่านไปไม่กี่วินาทีหน้าเขาก็ถอดสี แล้วตอบรับอย่างเคารพและตื่นตระหนกว่า "ครับ...ครับ...ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้ คุณชายกวินทร์ไม่ต้องห่วงครับ"

เขาส่งโทรศัพท์คืนด้วยความเคารพ ราวกับว่าเท้าเหยียบวงล้อเพลิง แล้วรีบไปไล่คนออก

ในที่สุดร้านอาหารก็เงียบสงบ

วันวิวาห์ไม่ได้ถามว่าจอมพลว่าเขาทำอะไรไป หยิบอาหารอย่างใจลอย

จอมพลเขย่าแก้วไวน์ในมือ "คลิปเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?"

วันวิวาห์กำตะเกียบแน่น เล่าเรื่องชูเกียรติทำผิดแล้วไม่แก้ไขแล้วที่มาหาเธอให้ฟังรอบหนึ่ง

"แค่นี้?" จอมพลเยาะเย้ยอย่างดูถูก

"สำหรับนายมันอาจเป็นเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง" วันวิวาห์พูดเศร้าๆ "ถ้าเป็นคนอื่นทำเรื่องนี้ ฉันจะไม่สนใจเลย แต่เขาเป็นพ่อของฉัน! ฉันเพิ่งจะมีความมั่นใจขึ้นมานิดหนึ่ง แต่พวกเขาเป็นแบบนี้อีก..."

ใบหน้าของวันวิวาห์อ่อนล้า เธอไม่สามารถพูดต่อได้อีก

จอมพลหยุดเขย่าแก้วครู่หนึ่ง "เธอกังวลว่าเหตุการณ์นี้จะส่งผลเสียต่อเธอ หรือกำลังผิดหวังและเสียใจกับการกระทำของครอบครัวล่ะ?"

วันวิวาห์เม้มปาก

เขานี่จริงๆเลย ทั้งๆที่มองออกทุกอย่างแล้วก็ยังถามอีก

เธอคีบอาหารให้ จอมพลและหนูกะทิด้วยรอยยิ้ม "ครอบครัวของฉันก็คือนายและกะทิที่น่ารักไม่ใช่รึไง ทำไมฉันต้องเสียใจกับพวกเขาด้วย? ฉันไม่มีความสุขเพราะกลัวกระทบชื่อเสียงฉันต่างหาก ถึงตอนนั้นกลัวมันจะพาลส่งผลกระทบกับนายและกะทิแล้วจะแย่เอา?"