บทที่ 30 เธอถูกไต่สวน

ผู้จัดการนึกถึงสายโทรศัพท์เมื่อกี้ก็เหงื่อตกรีบวิ่งมาขอโทษ

จอมพลหันไปหาตำรวจ "ตำรวจสามารถบุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวได้ตามใจด้วยเหรอครับ? พวกคุณกำลังจับอาชญากรหรือผู้ต้องสงสัยอยู่กันแน่?"

ตำรวจกำลังจะอธิบาย

ผู้จัดการร้านรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อขวางไว้ "ทั้งสองท่านครับ ที่บอกว่ามอบตัว มันคือการที่นักโทษหรือผู้ต้องสงสัยไปสารภาพที่สถานีตำรวจด้วยตัวเอง ร้านอาหารของเราเป็นสถานที่ที่ถูกกฎหมาย ไม่มีทางมีผู้ต้องหาหรือผู้สงสัยอะไรพวกนี้ ถ้าหากพวกคุณไม่มีหมายจับ ไม่ได้มาทานข้าว ต่อให้เป็นตำรวจก็ไม่มีสิทธิ์มาปฏิบัติงานในร้านอาหารของเรา กรุณาออกไปก่อนเถอะครับ ถ้าออกไปนอกร้านอาหารของเราแล้ว ไม่ว่าพวกคุณจะทำอะไรเราจะไม่ยุ่ง"

สีหน้าตำรวจไม่ดีนัก

ผู้จัดการรีบพูดว่า "ร้านอาหารของเราเป็นทรัพย์สมบัติของเกตุดิสรณ์กรุ๊ป พวกคุณน่าจะเคยได้ยินชื่อคุณชายกวินทร์ของเราอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก หากไปยุแหย่ให้เขารำคาญขึ้นมา หากเป็นเรื่องขึ้น ทุกคนจะแย่เอานะครับ"

ตระกูลเกตุดิสรณ์มีหน้ามีตาในเมืองนราวัณ

แม้แต่รัฐบาลเมือง เลขานายกก็ยังไว้หน้าเลย

ตำรวจทั้งสองลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองวันวิวาห์ "ขอโทษที่รบกวนอาหารค่ำของทุกท่าน คุณวันวิวาห์ พวกเราจะรอคุณอยู่นอกร้านอาหารนะครับ"

หลังจากพูดจบทั้งสองก็เดินออกไปอย่างช่วยไม่ได้

ดวงตาของวันวิวาห์เป็นประกาย เธอเอ่ยปากอวยจอมพลว่า "ที่รัก เมื่อกี้นายสุดยอดมาก เป็นบุญของฉันที่ได้สั่งสมมาแปดชาติจริงๆที่ได้มาเจอนาย"

หนูกะทิยู่ปากสีชมพูเล็กๆ

แปดชาติก็ไม่พอ!

จอมพลเยาะเย้ย "ตอนนี้ต้องการทนายแล้วสิ?"

"ต้องการ ต้องการ ต้องการมากๆ เธอมองการณ์ไกลจริงๆ ไม่ต้องห่วง ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่ให้เสียหน้าเธอแน่นอน"

วันวิวาห์รีบกินข้าวในถ้วยอย่างรวดเร็ว เธอวางถ้วยและตะเกียบลง กล่าวลากับสองพ่อลูกอย่างมั่นใจ "รอฉันมีชัยกลับมาทำของอร่อยให้กินได้เลย"

จอมพลเก็บสายตาลิ้มรสไวน์โดยไม่สนใจเธออีก

หลังจากที่วันวิวาห์จากไป บนโต๊ะอาหารเหลือเพียงสองพ่อลูก

หนูกะทิที่เหมือนผู้ใหญ่ในร่างเด็กส่ายหน้า "ตาพล ยินดีด้วย ก่อนหน้านี้คิดว่าพ่อแต่งงานกับตัววุ่นวายจะสร้างความยุ่งยากมาให้ ตอนนี้ดูเหมือนว่าถึงตัววุ่นวายจะสร้างความยุ่งยาก แต่ก็สนุกดี อย่างน้อยก็นำมาความสนุกสนานมาให้เราสองพ่อลูกที่น่าเบื่อไม่น้อย!"

จอมพลขมวดคิ้ว "ลูกเรียนรู้ความคิดที่ไร้หัวใจได้อย่างรวดเร็วดีนี่"

หนูกะทิเม้มริมฝีปากสีชมพูยิ้มอย่างขี้งอน ไม่สนใจพ่อตัวเอง

จอมพลขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกดโทรหาหมายเลขบนหน้าจอ

...

สถานีตำรวจ

"วันวิวาห์ ทำไมคุณถึงเอาสูตรที่ไม่สมบูรณ์มาทำร้ายวาเลนไทน์ด้วย?"

"ผลิตภัณฑ์ที่คุณพัฒนาขึ้นทำให้ผู้คนเสียโฉมถือเป็นอาชญากรรม ถ้าคุณรับสารภาพโทษจะผ่อนจากหนักเป็นเบา ที่คุณทำแบบนี้มีจุดประสงค์อะไร?"

คำถามให้ร้ายด้วยการล่อลวงโผล่มาไม่หยุด

วันวิวาห์ยิ้มอย่างเย็นชา เงียบไม่พูดอะไร

จนกระทั่งตำรวจที่ตั้งคำถามถามจนปากแห้ง ความอดทนก็หมดลง เธอจึงถามกลับอย่างใจเย็นว่า "ก่อนที่ฉันจะตอบคำถาม โปรดบอกฉันทีว่าตอนนี้ฉันต้องตอบในฐานะอะไร? ผู้ต้องสงสัยหรือผู้ต้องหา?"

เธอพูดต่อโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ "ถ้าเป็นผู้ต้องหา ฉันทำอะไรผิดกฎหมาย? พวกคุณใช้หลักฐานอะไรมาจับกุมฉัน? หากเป็นผู้ต้องสงสัย ฉันมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด พวกคุณมาถึงก็มาตัดสินคดีฉันทันที อิงหลักกฎหมายบทไหน?! การที่ตำรวจจับคนร้ายผิดไม่ต้องรับผิดชอบเหรอ?"

ทำถามทำเอาตำรวจหน้าเสีย "วันวิวาห์ อย่าคิดว่าเพราะตระกูลโสธรณาลัยรวย แล้วจะดูถูกพวกเราได้"

"ผู้ที่เคารพผู้อื่นย่อมได้รับความเคารพกลับเสมอ"

วันวิวาห์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ "คุณกล้าจะลงมือจับกุมคนโดยอิงจากคลิปที่ไม่ได้รับการพิสูจน์ว่าจริงหรือไม่ ถ้าบอกว่าใช้อำนาจรังแกคนอื่น จะดูยังไงฉันคนที่ถูกบังคับสอบปากคำก็คือคนที่ถูกรังแกคนนั้นจริงไหม?"