บทที่ 310 เห็นจอมพลเป็นพ่อของเขาแทน

วันวิวาห์ไม่ดีใจและไม่โมโห อาการที่แสดงออกบนใบหน้าของเธอนั้นเฉยเมยมากจนทำให้รู้สึกจุก : “คุณรู้สึกว่าฉันต้องการความห่วงใจบ้าๆนี่ของคุณไหม?”

ความโมโหของจอมพลนั้นพุ่งขึ้นสูง ลมหายใจเปลี่ยนจังหวะ

วันวิวาห์พูดจาถากถาง : “คุณเองก็เห็นแล้ว เธอก็คือแม่ของฉัน อยู่รักษาโรงพยาบาลบ้าๆนี่ของบ้านคุณเป็นสิบกว่าปีแล้วก็รักษาไม่หายซักที ตอนนี้ฉันจะพาเธอไปรักษาที่โรงพยาบาลที่น่าเชื่อถือ ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาเปลืองสมองหรอกค่ะ ง่ายๆแค่นี้เอง”

เธอผลักเขาออก แล้วแย่งโทรศัพท์มือถือของตัวเองกลับมาพลางเดินไปที่วีล์แชร์ : “โม เราไปกันเถอะ”

เข็นวิมาดาแล้วเดินไป

วีระมองมาทางเจ้านายของตัวเองอย่างระวัง : “.....ต้องตามไหมครับ?”

ไม่ไกลนัก วันวิวาห์โบกรถมาหนึ่งคัน และกำลังกึ่งอุ้มกึ่งประคองวิมาดาขึ้นไปบนรถกับโมโมะ

คนขับรถเองก็ลงมาช่วยด้วยเช่นกัน แล้วพักวีล์แชร์เก็บยัดเข้าไปในท้ายรถ

ดวงตาของจอมพลนั้นเย็นชา เขามองตามพวกเธอขึ้นรถไป แล้วหันหลังกลับเข้าไปในโรงพยาบาล

ช่างเถอะ ตอนนี้เธอก็เป็นเหมือนกับเม่นที่ไม่สามารถแตะต้องได้แล้ว!

แทนที่จะถูกเธอทิ่มแทงมา สู้ไปสืบให้ชัดเจนเองจะดีเสียกว่า

แม่ของเธอ ทำไมจู่ๆถึงได้ปรากฏตัวขึ้นมากัน?

ออฟฟิศผู้อำนวยการ

มือคู่นั้นของผู้อำนวยการยื่นข้อมูลทั้งหมดของวิมาดาด้วยความตื่นเต้น : “ประธานจอมพล ข้อมูลทั้งหมดของวิมาดาอยู่นี่หมดแล้ว”

จอมพลรับมาดู....

อีกทางด้านหนึ่ง

บนรถ

โมโมะเอ่ยถามวันวิวาห์อย่างไม่เข้าใจ : “ทำไมคุณน้าเห็นจอมพลแล้วถึงได้ตื่นเต้นขึ้นมาแบบนี้ล่ะ? พวกเขารู้จักกัน หรือว่า....คุณน้าจำคนผิด?”

ดวงตาของวันวิวาห์มีการถากถางที่แฝงด้วยความเกลียดชัง : “ไม่ใช่จำผิดคนหรอก”

โมโมะได้ยินไม่ชัด แล้วก็พูดต่อเอง : “ออร่าอย่างจอมพลแบบนั้น มีกี่คนที่จะสามารถมีเหมือนเขาได้? และอายุอย่างคุณน้า....เธอคงจะไม่ได้จำผิดเห็นจอมพลเป็นพ่อของเขาหรอกใช่ไหม?!”

วันวิวาห์ : “!!!”

เธอมองโมโมะอย่างลึกซึ้ง แล้วจู่ๆก็หัวเราะออกมา : “โม มองไม่ออกเลยนะ เธอแทบจะกลายเป็นเชอร์ล็อก โฮมส์แล้ว”

การคาดเดาเทพๆแบบนี้.....

“ฮ่าๆ....”

โมโมะหัวเราะออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ เพียงแค่คิดว่าวันวิวาห์กำลังขำกับความคิดเพ้อฝันไม่เป็นจริงของเธออยู่

แต่เธอมักจะรู้สึกว่า เรื่องเกี่ยวกับคุณน้า วิวาห์ยังมีเรื่องที่ปิดบังเธออยู่

แต่สุดท้ายก็เป็นเรื่องส่วนตัว เธอเองก็ไม่ได้มีความจำเป็นต้องถามละเอียด

วันวิวาห์ไม่ได้อธิบายมากกว่านี้ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาแสงใต้

“พี่คะ ฉันมีเรื่องอยากจะให้พี่ช่วย ตอนนี้คนที่ฉันสามารถเชื่อใจได้มีไม่มากนัก นอกจากพี่แล้ว ก็ไม่รู้ว่าควรไปหาใคร และสามารถหาใครได้แล้ว”

แสงใต้ที่อยู่ทางปลายสายได้ยินเสียงที่ดูตกต่ำของเธอแบบนี้ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที : “อย่าเพิ่งใจร้อนนะ พี่เพิ่งจะขึ้นเครื่องมาจะไปที่เมืองโตตู เดี๋ยวเครื่องจะออกแล้ว ไม่นานก็จะถึงที่เมืองโตตู เดี๋ยวเจอกันก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

วันวิวาห์รู้สึกประหลาดใจ : “ไม่ใช่ว่าพี่เพิ่งกลับไปได้ไม่กี่วันเองเหรอคะ? ทำไมมาอีกแล้วล่ะ?”

“อาหญิงบุกเบิกอาณาเขตใหม่ให้กับโสธรณาลัยกรุ๊ปที่เมืองโตตู จำเป็นต้องให้พี่กลับมาดูแลซักระยะนึง รอให้งานทั้งสองฝั่งราบรื่นแล้วค่อยวางมือ.....”

ภายในรถนั้นเงียบมาก

เสียงที่อยู่ในสายของวันวิวาห์ดังขึ้นมาอย่างชัดเจน

โมโมะรู้สึกหดหู่ พลางถอนหายใจแล้วเอ่ยขึ้นมา : “ความจริงแล้วพี่แสงใต้อยากจะมาตั้งนานแล้ว เธออยู่ที่นี่ เขาไม่วางใจ ครั้งนี้ก็คงจะมีโอกาสนี้ที่ได้มาไม่ง่ายนัก.....”

วันวิวาห์ข้ามวิมาดามาจับมือของโมโมะเอาไว้

เธอมองมา : “โม ฉันกับพี่ชายฉันถึงแม้จะไม่ได้มีความสัมพันธ์กันทางสายเลือด แต่พวกเราก็เป็นพี่น้องกันตลอดไป ความสัมพันธ์ขั้นนี้ ไม่มีทางเปลี่ยนไปอยู่แล้ว”

โมโมะหน้าแดงอยู่บ้าง รีบอธิบายขึ้น : “ฉันรู้อยู่แล้วแหล่ะ ฉันไม่ได้หึงนะ ฉันจะถือสา ก็ไม่บอกเธอหรอก”