บทที่ 309 ทะเลาะกับจอมพล

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสามคนออกจากบ้านกันแต่เช้าอีกครั้ง

แต่วันนี้พวกเธอไปกลับเป็นที่โรงพยาบาลที่วิมาดาเข้ารับการรักษาตั้งแต่แรกเริ่ม โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนและตะวันตกเคเอ็ม

โมโมะอยู่รอทางด้านนอกเป็นเพื่อนวิมาดา วิวาห์เอาประวัติการป่วยและผลตรวจดีเอ็นเอมาหาวิศรุตหมอที่รักษาเธอ และถามถึงสถานการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ตอนที่ส่งมารักษาตัวจนถึงตอนนี้ของวิมาดา

“ตั้งแต่วิมาดาเข้าโรงพยาบาลมา ก็เป็นคนไข้ของผม สถานการณ์ของเธอก็แทบไม่ต่างไปจากข้อมูลที่อยู่ในมือของคุณ หลายปีมานี้ นอกจากคุณรฐาที่มาหาเธอบ้างเป็นบางครั้งบางคราว ก็ไม่มีคนอื่นมาหาเธอเลย ช่วงสองสามปีมานี้ค่ายาค่ารักษาและพยาบาลที่จ้างมาดูแลเธอก็เป็นคุณรฐาที่เป็นคนจัดการ สิ่งที่นอกเหนือจากอาการป่วย พวกเรารู้ไม่เท่ากับคุณรฐาหรอกครับ ถ้าหากคุณอยากจะเข้าใจเรื่องราวที่มากกว่านี้ ก็สามารถไปหาเธอได้”

วันวิวาห์พยักหน้า แสดงออกว่าเข้าใจแล้ว

“คุณหมอวิศรุต ยังมีอีกคำถามนึงค่ะ แม่ของฉัน ตอนนั้นเป็นเพราะสาเหตุอะไรถึงได้มาที่นี่คะ?”

คุณหมอวิศรุตบ่นพึมพำ : “เรื่องนี้จะต้องไปสืบดูครับ”

เขาพาวันวิวาห์มาที่ห้องเอกสาร และหาบันทึกตอนแรกเริ่มที่สุดเจอ

ข้อมูลเอกสารเมื่อสิบกว่าปีก่อนเป็นสีเหลืองไปแล้ว และยังมีกลิ่นอับเหมือนขึ้นราอีกด้วย

แต่เนื้อหาที่อยู่ด้านบนนั้นกลับทำให้สะดุดใจมาก

การให้ยาที่ออกฤทธิ์ต่อจิตใจระยะยาว....จิตใจและร่างกายได้รับความเสียหายอย่างหนัก.....จิตใจพังทลาย ความจำสับสน....

มือที่ถือข้อมูลของวันวิวาห์กำลังสั่น

คุณหมอวิศรุตถอนหายใจออกมาเบาๆ : “เทียบกับตอนแรกที่เข้ามาในช่วงปีนั้น สองสามปีนี้สถานการณ์ของวิมาดาคงที่มากแล้ว ตอนที่เพิ่งมา เธอมีความก้าวร้าวมาก ไม่ได้ระวังหน่อยก็จะไปทำร้ายโจมตีคนอื่น บางครั้งก็ทรมานตัวเอง....ตอนนี้คุณหาเธอเจอแล้ว มีครอบครัวดูแล สถานการณ์ของเธอคงจะยิ่งดีขึ้น......”

วันวิวาห์ขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า

ออกจากโรงพยาบาล โมโมะอดทนไม่ได้อีกครั้ง ใช้เท้าเตะต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ข้างๆด้วยความโมโห : “ใครกันแน่นะ ชิบ ไม่คิดว่าจะโหดร้ายขนาดนี้!”

ดวงตาคู่ที่เย็นชาของวันวิวาห์นั้นก็แดงขึ้นด้วยความรู้สึกอึดอัด

เธอกำหมัดแน่น ในหัวนั้นกลับมีแต่คลิปพวกนั้นที่เห็นเมื่อคืนวันก่อน

กรีดร้อง อ้อนวอน ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดวนเวียนอยู่ในหัวเธอเหมือนกับคำสาปอย่างไรอย่างนั้น

ความชั่วร้ายที่ดึงออกมาจาส่วนลึกที่อยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ เหมือนกับต้นไม้ต้นใหญ่ ที่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว กิ่งก้านผสมเข้าไปตามสายเลือดที่เข้าสู่ร่างกายของเธอทุกซอกทุกมุม ทุกๆเส้นประสาท

วันวิวาห์กำด้ามจับของวีล์แชร์แน่น

นิ้วมือทั้งห้าบีบเสียจนซีด และไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยด้วยเช่นกัน

มีรถแท็กซี่มา

ทั้งสองคนเตรียมจะเข็นวิมาดาเข้าไป โรสลอยด์คันหนึ่งมาจอดตรงหน้าของพวกเธอ

จอมพลลงมาจากรถ

เขาก้าวยาวๆมาหาวันวิวาห์ และต้องการจะพูดออกมานั้น แววตาก็มองไปยังวิมาดาที่อยู่บนวีลแชร์ ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง

วิมาดาก็มองเขาด้วยเช่นกัน

ปฏิกิริยาของเธอเชื่องช้า สายตาจ้องมองอยู่ที่ใบหน้าของจอมพลอยู่สองวินาที แล้วก็เบิกตาขึ้น

“อ้า....อา....อา....อา.....”

แล้วจู่ๆวิมาดาก็กรีดร้องขึ้นด้วยอารมณ์ที่หุนหันพลันแล่น

ราวกับว่าเธอมีพละกำลังที่เหลือล้นขึ้นมา เด้งตัวขึ้นมาแล้วพุ่งตรงไปที่จอมพล เข้าไปฉุดลากทุบตี : “ฉันจะฆ่าแก....ฉันจะฆ่าแก....สัตว์ร้าย! ปีศาจ.....”

การเปลี่ยนไปที่กะทันหันนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง

วันวิวาห์และโมโมะมองวิมาดาด้วยความตื่นตกใจ

อาการของเธอไม่ได้เฉยชาไร้ความรู้สึกแล้ว ดวงตาไม่ได้ว่างเปล่า แต่มีความดุร้ายที่สะสมอยู่ในนั้น

เดิมทีความสามารถในการแสดงออกทางภาษาที่ดูกินแรงนี้ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างก้าวกระโดดด้วยเช่นกัน

เป็นพลังระเบิดได้อย่างน่าตกใจมาก!

ส่วนจอมพลก็รู้สึกงุนงงขึ้นมาทันที จนกระทั่งเล็บของวิมาดาข่วนลงบนคอของเขา

ความรู้สึกเจ็บจู่โจมขึ้นมา สีหน้าท่าทางของเขาหนักหน่วงลง ยื่นมือออกมาจับข้อมือทั้งสองข้างของวิมาดาเอาไว้ ยับยั้งการกระทำที่บ้าคลั่งนี้ของเธอ

วีระรู้ว่าตัวเองบกพร่องต่อหน้าที่แล้วจึงรีบวิ่งเข้ามาจับวิมาดาเอาไว้ให้อยู่ห่างจากเจ้านายตัวเอง

“อ๊าอาอาอาอา!”

วิมาดาดิ้นอย่างบ้าคลั่ง ตวาดออกมาอย่างถล่มทลาย : “ปิศาจร้าย....ฉันจะฆ่าแก....สัตว์ร้าย สัตว์ร้าย! ฉันจะทำให้แกต้องพินาศไปด้วยกัน....ฆ่า.....ฆ่า!”