บทที่ 314 คุณอายังไม่ตาย?

วันวิวาห์พยายามดิ้นรน ทว่าภายในใจกลับกำลังถลำลึก

เธอสิ้นหวัง จากนั้นค่อยๆ ปิดตาลง

หยดน้ำตาอุ่น ถูกบีบให้ไหลออกมาจากดวงตา ไหลผ่านแก้มนวลไปยังริมฝีปากและฟันที่กำลังขบแน่น

รสเค็มจางๆ จอมพลทั้งโกรธทั้งรัก ความรู้สึกทุกอย่างราวกับถูกจุดขึ้นในลานน้ำแข็ง

เขามึนงง สับสน และเจ็บใจ จึงรีบร้อนปล่อยเธอเป็นอิสระ

ชายหนุ่มลูบหางตาและพวงแก้มของหญิงสาวอย่างเบามือ “ขอโทษ เป็นความผิดของผมเอง วิวาห์ ผมไม่มีความคิดอื่นแอบแฝงและไม่ได้ตั้งใจจะรังแกคุณ แค่คำพูดที่คุณพึ่งพูดมานั้น…”

น้ำเสียงของเขาทุ่มต่ำแหบเบาและเป็นทุกข์ “มันทำให้ผมโกรธและสะเทือนใจผม”

เธอเป็นคนหนักแน่นและเด็ดขาด แต่ความรู้สึกกลับสั่นคลอนสติปัญญาและเหตุผล

เขากอดเธอแน่นในอ้อมแขนราว น้ำเสียงแผ่วเบาทว่าดึงดูดดั่งแม่เหล็กกระซิบข้างหู “เมื่อเทียบกับตอนที่เราเพิ่งรู้จักกัน คำพูดหวานๆ ที่คุณพูดกับผมทำให้ผมใจสั่น วิวาห์ คุณรับรู้ไหมว่าหลายเดือนที่ผ่านมา ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับ ผมรู้สึกว่าวันเวลาของผมมันช่างยากลำบากเหลือเกิน มันขมซะจนผมอยากอาเจียนออกมา แต่ผมกลับยืนหยัดที่จะเก็บมันไว้ ไม่คิดจะโยนทิ้งไป…”

ปลายจมูกของเขาจรดลงบนปลายจมูกของเธอ เขาสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะพล่ามออกมาซะยาวเหยียด

เขาพูดว่าเขาไม่ได้เกิดมาพร้อมกุญแจทอง เส้นทางการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้ราบรื่นสวยงาม

เขาบอกว่าที่เขามาถึงทุกวันนี้ได้ ต้องทนทุกข์ทรมานเกินกว่าคนธรรมดาจะนึกถึง แต่ความยากลำบากเหล่านี้เทียบไม่ได้หากต้องสูญเสียเธอไปและถูกเธอเกลียด

เขาบอกว่าคำพูดไม่กี่ประโยคที่เธอเพิ่งพูดไปนั้น เสมือนกับน้ำผึ้งหยดเดียว ที่แช่เขาไว้ในนั้น

มันหอมหวาน พอจะทำให้เขาลืมเลือนความขมขื่นทั้งหมดที่เคยได้ลิ้มรสมาทั้งชีวิต

สุดท้าย เขากดจูบลงที่ใบหูและคอของเธออย่างอ้อยอิ่ง “วิวาห์ ขอบคุณนะ”

ขอบคุณการมาของคุณ ขอบคุณที่คุณเข้าใจ และขอบคุณที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของผม

จุมพิตละเอียดอ่อนค่อยๆ เลื่อนขึ้นช้าๆ ขณะที่กำลังจะแตะบนริมฝีปากของวันวิวาห์อีกครั้ง หญิงสาวพลันหันหน้าหลบไปทางอื่น

สีหน้าจอมพลสลดลง เขากุมใบหน้าเธอให้หันกลับมาอย่างอ่อนโยน “เราอย่าทะเลาะกันเลย กลับมาอยู่ข้างๆ ผมอีกได้ไหม วิวาห์ ผมรู้ว่าคุณยังรักผมอยู่และผมก็ยังรักคุณเหมือนกัน รักมาก ความรักมันฝังลึกอยู่ในตัวผม ผมรักคุณมากนะ คุณสำคัญที่สุดในหัวใจของผม…”

วันวิวาห์หลับตาลง เพื่อปกปิดความเฉยเมยและความเกลียดชังภายในแววตาลึกๆ

แต่ยิ่งพยายามเท่าไร ยิ่งฉีกกระชากและเจ็บปวด

ถ้าหากไม่เกิดเรื่องก่อนหน้านี้ ถ้าหากไม่มี…

การได้รับความรักจากชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมแบบเขา สิ่งนี้คงเป็นเรื่องน่ายินดี

แต่น่าเสียดาย ไม่มีคำว่า ‘ถ้า’

ความสวยงามทั้งหมดล้วนเป็นกับดักเคลือบบังเป็นภาพลวงตา

หลังจากที่เขาทำดี ก็จะมีการข่มขู่และความรุนแรงตามมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แม้ว่าเขาไม่ได้ลงมือทุบตีเธอโดยตรง แต่…

วันวิวาห์จำทุกอย่างที่เขาทำเพื่อเธอที่โรงพยาบาลเมื่อไม่กี่วันก่อนได้ทั้งหมด หากพูดว่าไม่ประทับใจก็คงจะไม่ได้

ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นจอมพล คุณชายสามของตระกูลจรัสพิบูรณ์ผู้มีชื่อเสียงและอำนาจ เป็นชายคนเดียวที่เธอเคยรักอย่างสุดหัวใจ และเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่เธอเคยรักแค่นั้น!

ตระกูลจรัสพิบูรณ์…

หึ!

ใจในของวันวิวาห์ทั้งอึดอัดและเจ็บปวด

เธอจะไม่ใจอ่อน และไม่สงสารจนกว่าคำถามมากมายในตอนนี้จะคลี่คลาย

วันวิวาห์ผลักจอมพลออกอย่างแรง

เธอสบกับดวงตาแดงก่ำของชายหนุ่ม ทันใดนั้นหัวใจพลันเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

“จอมพล ฉันต้องการเวลาสักหน่อย ให้เวลาสงบสติอารมณ์หรือคิดให้ดีก่อน ตอนนี้คุณอย่าเพิ่งยื่นมือเข้ามาในเรื่องของฉันเลย ฉันจัดการด้วยตัวเองได้…”

จอมพลมองจ้องวันวิวาห์

สายตาของหญิงสาวตรงหน้ามีนิ่งเรียบ เย็นชาและเฉยเมย

แต่ภายใต้การตัดสินใจนั้น เธอกลับเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

หัวใจของจอมพลเจ็บปวดขึ้นมาทันใด ทั้งโศกเศร้าและเป็นทุกข์

เขารู้ก่อนหน้าแล้วว่า นี่เป็นเพียงแผนซื้อเวลาของเธอ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกระโดดเข้าไปในคุกที่เธอสร้างขึ้นมา